[Γράφει η Μαρία Σταυρίδου]

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο μου έγινες αντιπαθής από την πρώτη στιγμή που μας σύστησαν. Ένας νέος δικηγόρος από την Αθήνα, ιδιαίτερα επιτυχημένος, ως ερωτικός μετανάστης στην εταιρία. Ομολογώ πως σκέφτηκα τα χειρότερα για σένα. Συνήθως δεν σκεφτόμουν έτσι για κάποιον άγνωστο, με σένα όμως όλα μου φαινόταν κάπως  προσποιητά, σχεδόν ψεύτικα. Θα πρέπει να ομολογήσω όμως πως από την πρώτη στιγμή στάθηκες άξιος των προσδοκιών και της φήμης σου. Η μια επιτυχία μετά την άλλη  και αρχές του καλοκαιριού η ανακοίνωση του γάμου σου με την κόρη του Διευθύνοντος Συμβούλου. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο όλοι χάρηκαν πολύ, ενώ εγώ έμεινα σε μια γωνιά ν΄ αναρωτιέμαι αν όντως ήσουν τόσο ερωτευμένος μαζί της ή όλα τα είχες κάνει για να εδραιώσεις τη θέση σου στην εταιρία.

Λένε πως η ζωή έχει τη μεγαλύτερη φαντασία και δυστυχώς το διαπιστώσαμε και οι δυο με τον χειρότερο τρόπο… Τετάρτη μεσημέρι, από κάποιες συγκυρίες υποχρεώθηκα να σε συνοδέψω σε μια συνάντηση μ’ έναν πολύ σημαντικό νέο πελάτη στο ίδιο ξενοδοχείο που παραδόξως θα δινόταν το Σάββατο η δεξίωση του γάμου σου. Η συνάντηση πήγε καταπληκτικά, είχα ομολογουμένως εντυπωσιαστεί με τον τρόπο που χειριζόσουν τον πελάτη, που δεν ήταν και από τους πιο εύκολους. Τελικά καταφέραμε να κλείσουμε τη συμφωνία και αυθόρμητα μου πρότεινες να μου κάνεις το τραπέζι, ως “ευχαριστώ” για τη βοήθεια, που ούτως ή άλλως ήμουν υποχρεωμένη να σου δώσω. Καταλάβαινα πως ήθελες να μ’ ευχαριστήσεις που σου έδωσα μια ευκαιρία ν’ αποδείξεις την αξία και τις ικανότητές σου. Δέχθηκα, δεν ξέρω γιατί, μα ήθελα και εγώ από πλευράς μου να σου δείξω πως αν μη τι άλλο σε παραδεχόμουν ως επαγγελματία.

Αποφασίσαμε να φάμε στο ξενοδοχείο, ήταν ώρα αιχμής και ήταν βέβαιο πως δεν θα βρίσκαμε εύκολα ελεύθερο τραπέζι σε κάποιο από τα γνωστά επώνυμα εστιατόρια. Μόλις μας είχαν σερβίρει το κρασί, όταν ξαφνικά είδα ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο να στέκεται στη είσοδο και να κοιτάζει για κάποιο ελεύθερο τραπέζι. Ομολογώ πως στην αρχή δεν τους αναγνώρισα, παρά μόνο όταν ακούστηκε η φωνή της… αρραβωνιαστικιάς σου. Έμεινα να κρατάω το ποτήρι μου μετέωρο, το χέρι μου είχε μουδιάσει και ήταν αδύνατο να φέρω το ποτήρι στα χείλη μου. Σε είδα να γυρίζεις διακριτικά και εκείνη την ώρα να βλέπεις την αγαπημένη σου να φιλάει με λαχτάρα τον συνοδό της στα χείλη. Μέσα σε μια στιγμή το βλέμμα σου σκοτείνιασε, με κοίταξες με θάρρος μέσα στα μάτια και μου ζήτησες ν’ αναβάλουμε το γεύμα μας για μια άλλη φορά. Συμφώνησα και αμέσως αφού τακτοποίησες το λογαριασμό, με συνόδεψες στην είσοδο. Μου ζήτησες να σε περιμένω και μετά επέστρεψες στο ζευγάρι, που εντωμεταξύ είχε καθίσει στο τραπέζι του.

Όταν γύρισες κοντά μου, ήσουν ένας άλλος άνθρωπος, ένας σιωπηλός κατάχλωμος γίγαντας, που μέσα σε λίγα χρόνια είχε… γεράσει. Ναι, είναι απίστευτο, μα νομίζω πως είδα δεκάδες άσπρες σκόρπιες τούφες που δεν είχα ξαναπροσέξει στο τριχωτό της κεφαλής σου. Με συνόδεψες μέχρι το γραφείο, χωρίς να μου απευθύνεις τον λόγο ούτε μια φορά. Πριν φύγεις, μ’ ευχαρίστησες και με διαβεβαίωσες πως δεν θα ξεχνούσες το γεύμα μας.

Το σούσουρο για την ακύρωση του γάμου και τον χωρισμό σας, συντάραξε ολόκληρη την εταιρία την επομένη, ενώ εγώ δεν τόλμησα να μιλήσω σε κανέναν. Δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να διαδώσω τι ακριβώς είχε συμβεί. Συνεχίσαμε να δουλεύουμε χωρίς ανόητα σχόλια ή υπονοούμενα, μέχρι που ένα απόγευμα, τρεις μήνες μετά, μου ζήτησες να οργανώσουμε το γεύμα που μου χρωστούσες. Για μια στιγμή μονάχα δείλιασα, φοβήθηκα πως ίσως να μην έπρεπε να βγούμε μαζί, στο τέλος όμως επικράτησε η λογική. Ήσουν πια ο πιο στενός μου συνεργάτης και ίσως ο μοναδικός που εμπιστευόμουν τόσο, θα ήταν λάθος λοιπόν από μέρους μου να μην σου κάνω τη χάρη να φάμε οι δυο μας. Ούτως ή άλλως κουτσομπολιά πάντα θα κυκλοφορούσαν ανάμεσα στα γραφεία ό,τι και αν κάναμε.

Φάγαμε σ’ ένα μικρό, γραφικό ταβερνάκι κοντά στη θάλασσα και ομολογώ πως πέρασα καταπληκτικά. Μέσα σε τρεις ώρες που μείναμε εκεί, πίνοντας τσιπουράκι και εκλεκτούς μεζέδες, γνώρισα έναν άλλον άνδρα, έναν κύριο με “Κ” κεφαλαίο, που ήξερε να μιλάει, που είχε απίστευτο χιούμορ, που ακόμη πονούσε από τον χωρισμό του, που ακόμη δήλωνε ερωτευμένος μ’ εκείνη την επιπόλαιη και κακομαθημένη γυναίκα. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, που με οδήγησε λίγο πριν φύγουμε, να ομολογήσω την ανεξήγητη αντιπάθεια που σου είχα στην αρχή. Γέλασες ευδιάθετος και απλώς ψιθύρισες πως σε μέτρησα λάθος…

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.