[Γράφει η Δέσποινα Γρηγοριάδη]

Πάντα εκεί, 24 ώρες την ημέρα, 7 μέρες την βδομάδα, 12 μήνες το χρόνο. Μήπως και φιλοτιμηθείς… Αλλά ο χρόνος περνάει κι οι δικαιολογίες κάποια στιγμή τελειώνουν, έτσι ακριβώς όπως άρχισαν. Λένε “οι μεγάλες καψούρες ζουν και επιμένουν”, ίσως μια ακόμη δικαιολογία μέσα στις τόσες να είναι κι αυτό. Κι όμως το λίγο κανείς δεν το κρατάει, σε κανένα δεν ταιριάζει και πάνω απ’ όλα δεν αξίζει να αλλοιώνει την ύπαρξή του για έναν αφανή πρωταγωνιστή, που δεν μπορεί να καταθέσει το εκατό τοις εκατό.

Θα πονέσεις, θα κλάψεις, θα θυμώσεις, θα υποτιμήσεις στο τέλος κι εσένα εάν χρειαστεί. Κι ας ξέρεις ότι είναι λάθος. Αλλά κάποια στιγμή θα ξεπεράσεις ό,τι δεν νόμιζες ότι δεν μπορείς. Όλα τελειώνουν κι όλα αρχίζουν αρκεί να θες.

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.