[Γράφει η Μαρία Σταυρίδου]

Όταν διάβασα το χαρτί που μου ανακοίνωνε τη μετάθεσή μου, αισθάνθηκα τα πόδια μου να κόβονται στα δυο. Με το ζόρι κάθισα στην καρέκλα κοιτάζοντας το κενό. Μια οθόνη ανοιχτή που κάτι έγραφε… αδύνατο να διαβάσω το παραμικρό, όταν ακόμη στα δυο μου μάτια χόρευε η φράση “Το αίτημά σας για μετάθεση έγινε δεκτό”. Αυτό θα ήταν λοιπόν οι τίτλοι τέλους της δικής μας “σχέσης”, αυτής που δεν ξεκίνησε ποτέ και που όμως σήμερα τελειώνει… Τρία ολόκληρα χρόνια παλεύω να μπω στη ζωή σου, να κρατηθώ από ένα χαμόγελο, από μια ματιά, από μια λέξη που ίσως έχει ένα κρυφό νόημα. Κατάφερα να γίνω από μια αδιάφορη συνάδελφος, μια καλή φίλη, κατάφερα μάλιστα να κρύψω τα πραγματικά μου συναισθήματα και να σου ευχηθώ τα καλύτερα για τη σχέση σου με τη Διευθύντρια Πωλήσεων, έφτασα στο σημείο ακόμη και να σου σκουπίσω τα δάκρυα, όταν εννιά μήνες αργότερα διαπίστωσες την προδοσία της. Μου είναι αδύνατο όμως να συνεχίσω να το παίζω αδιάφορη και να σε βλέπω να φλερτάρεις με κάθε θηλυκό που σου αρέσει.

Κάθε φορά που σε αισθάνομαι λίγο πιο κοντά μου, κάθε φορά που η ανάσα σου τυχαία ξεκουράζεται πάνω μου, που η ματιά σου δείχνει μια τρυφερότητα που με ταξιδεύει στα ουράνια, αφήνω τη λαχτάρα μου να με παρασύρει, για να βρεθεί μια άγνωστη που τελικά θα με στείλει ξανά στην κόλαση μ’ ένα νεύμα ή μ’ ένα χαμόγελο. Μετά από τόσο καιρό, νομίζω πως έφτασε η ώρα ν΄ αποδεχθώ πως ό,τι και αν κάνω, ό,τι και αν πω, δεν μπορείς να με δεις ερωτικά. Εσύ πάντα θα με βλέπεις σαν τη νεαρή συνάδελφο που κάθε πρωί σου φέρνει τον πρώτο καφέ στο γραφείο, που σε περιμένει για να φύγετε μαζί, που τακτοποιεί το γραφείο σου και γεμίζει το βάζο με λουλούδια, που αδειάζει το δοχείο με τα σκουπίδια και γεμίζει το δεύτερο συρτάρι με γαλέτες και καραμέλες μέντας, που σου θυμίζει πότε πρέπει να πάρεις τα ρούχα από το καθαριστήριο και πότε πρέπει να τηλεφωνήσεις στη μητέρα σου, που σου αγοράζει σιρόπι όταν σ’ ακούει να βήχεις, που τρέμει ολάκερη όταν χαλάει ο καιρός, ενώ εσύ είσαι με τη μηχανή, που παρακαλάει να βγάλεις τις παρωπίδες και επιτέλους να δεις την αλήθεια…

Τελευταία όλο και πιο συχνά αναρωτιέμαι μήπως έχεις ήδη αντικρύσει την κρυμμένη αλήθεια της ψυχής μου, μήπως όντως ξέρεις καλά πως δεν λειτουργώ έτσι μονάχα επειδή είμαστε φίλοι. Γι’ αυτό αποφάσισα να φύγω όχι μόνο από το περιθώριο της ζωής σου και από την καθημερινότητά σου, μα και από τις γλυκές στιγμές της τόσο μονότονης και κουραστικής ζήσης, από τα μικρά απογευματινά τηλεφωνήματα που απλώς προσπαθείς να γεμίσεις τις κενές ώρες με μια φιλική φωνή που πάντα έχει κάτι καλό να σου πει, από τις βαρετές βόλτες στην παραλία όταν κανένας άλλος φίλος δεν έχει διάθεση να σ’ ακολουθήσει, από τα βιαστικά γεύματα που ετοιμάζω για να σου φτιάξω τη διάθεση, από τις αμήχανες στιγμές όταν τα μάτια γεμίζουν δάκρυα και προσπαθείς να με κάνεις να γελάσω γιατί δεν ξέρεις πώς αλλιώς ν’ αντιδράσεις, απ’ όλα αυτά που σου προσφέρω τόσο απλόχερα γιατί δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Γιατί η ζωή μου αποκτά νόημα μόνο όταν είμαι κοντά σου, όταν τα μάτια μου σ’ έχουν ορίζοντα, όταν τα χείλη μου παλεύουν μονίμως με μια τρελή λαχτάρα να σφραγίσουν τα δικά σου.

Δεν ξέρω πού βρήκα τη δύναμη να σταματήσω αυτή την κατρακύλα, ίσως η σκέψη πως μπορεί να γνωρίζεις και όμως συνεχίζεις να συμπεριφέρεσαι σα να μη συμβαίνει τίποτα να μου έκοψε τελικά τα φτερά. Πώς να πετάξεις μάτια μου χωρίς έρωτα και χωρίς αξιοπρέπεια; Δεν γίνεται… Πρέπει να κρατηθώ και εγώ από κάπου για να μην τρελαθώ, για να μη σιχαθώ τον ίδιο μου τον εαυτό, για να μη μετανιώσω που αφέθηκα σ’ αυτήν την τρέλα, που άφησα τους παλμούς της καρδιάς μου να γίνουν νανούρισμα και μελωδία για σένα που αγάπησα τόσο πολύ… Ας είναι, δεν μπορώ να σε κατηγορήσω για τίποτα, η αγάπη δεν μπορεί ν’ αναγκάσει κανέναν, δεν μπορεί να υποχρεώσει, να ορίσει ή να καθορίσει. Η αγάπη πετάει ψηλά μάτια μου! Ψηλά, εκεί που οι αετοί ζευγαρώνουν για πάντα, που θύμα και θύτης έχουν την ίδια τρέλα στη ματιά, που η θυσία γίνεται με το πιο λαμπερό χαμόγελο στα χείλη, που η αναπνοή ζεματάει από τους πόθους και η σκέψη παραδίνεται στην πιο σκοτεινή κόλαση της ηδονής…

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.