[Γράφει η Μαρία Σταυρίδου]

Λένε πως όταν ερωτεύεσαι, μεταμορφώνεσαι, λάμπεις ολόκληρη, φωτίζεις, πετάς στα ουράνια… Αναρωτιέμαι γιατί κανείς δεν μιλά για το τι ακριβώς παθαίνεις όταν χάνεις αυτόν τον έρωτα τον μαγικό, που έχει τη δύναμη να σε κάνει την πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου… Όταν στάθηκα την πρώτη φορά μπροστά στο κάτοπτρο της κρεβατοκάμαρας μετά τον χωρισμό μας, δεν πίστευα στα μάτια μου, η γυναίκα με τα κατασκότεινα μάτια, τη χλωμή επιδερμίδα, τους μαύρους κύκλους και τα σφιγμένα χείλη, μου ήταν παντελώς άγνωστη. Ίσως να μου θύμιζε κάτι αμυδρά μα… όχι όχι, κάνετε λάθος, δεν είμαι εγώ, δεν μπορεί να είμαι εγώ! Εγώ είμαι εκείνη η όμορφη και η λαμπερή που λέγαμε, με τα ζεστά μάτια και το φωτεινό χαμόγελο!

Ένα φάντασμα ενός ονειρικού έρωτα, έτσι είχα καταντήσει, μια μάγισσα γριά που οι σκέψεις της ήταν μονίμως στο κακό. Τα λόγια στο στόμα άφηναν πια μια πίκρα έντονη, που φαρμάκωνε ό,τι έπινα και ό,τι με το ζόρι έτρωγα, ενώ μονίμως αισθανόμουν θυμωμένη. Ναι, με είχες προδώσει με τον χειρότερο τρόπο, με είχες πληγώσει, με είχες αναγκάσει να χάσω την πίστη μου και όμως η σκέψη μου μονίμως ταξίδευε κοντά σου, σ΄ εκείνα τα υπέροχα καταπράσινα μάτια που μου έκοβαν την ανάσα, σε κείνα τα χείλη που το κορμί μου λαχταρούσε να τα ξανανιώσει, σε κείνη τη φωνή που όταν ψιθύριζε “Είσαι δικιά μου!” ο κόσμος εξαφανιζόταν. Κανείς και τίποτα δεν είχε σημασία, μονάχα εκείνος, ο εραστής, ο αγαπημένος, ο άνδρας που είχε καταφέρει να κατακτήσει όλο μου το είναι.

Ήταν τόσο αφόρητα δύσκολο ν΄ αποδεχθώ πως σταμάτησες να με θέλεις, πως με χώρισες για μια άλλη γυναίκα, που για πρώτη φορά στη ζωή μου τρόμαζα με τις σκοτεινές σκέψεις που περνούσαν από το μυαλό μου, να κάνω κακό, να σου κάνω κακό! Συνέχισα να μένω κλεισμένη μέσα στο σπίτι για βδομάδες ολόκληρες, μέχρι που η αδελφή μου μ΄ ανάγκασε να βγω ξανά στον αληθινό κόσμο της καθημερινότητας και ν΄ αντιμετωπίσω τα “τέρατα” που με γυρόφερναν, υποχρεώσεις, δουλειά, συνάδελφοι, οικογένεια… Μπήκα ξανά στο μονοπάτι της βιοπάλης, μόνο που αυτή τη φορά όλα ήταν διαφορετικά, ήταν σαν να είχε αλλάξει προσωπείο ο κόσμος ολόκληρος. Στην αρχή δεν είχα προσέξει τη μεγάλη μου αλλαγή, όταν μια μέρα άκουσα τ΄ ανίψια μου να με σχολιάζουν, ο μικρός, που ήταν και η αδυναμία μου, σχολίαζε πόσο πολύ είχα αλλάξει, πόσο θυμωμένη και πικρόχολη ήμουν πια και αναρωτιόταν γιατί. Έμεινα κοκκαλωμένη σε μια γωνιά, χωρίς να ξέρω πώς ν΄ αντιδράσω. Δυο μικρά παιδιά που αγαπούσα και μ΄ αγαπούσαν, αναρωτιόταν έκπληκτα γιατί είχα αλλάξει τόσο!

Όταν επέστρεψα στο σπίτι, κάθισα σε μια γωνιά και προσπάθησα να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Ναι, το είχα αποδεχθεί πια, είχαμε χωρίσει και δεν υπήρχε περίπτωση να είμαστε ξανά μαζί και όμως, εκείνο το αίσθημα εκδίκησης, θυμού ανάμεικτο με πόνο, δεν έλεγε να καταλαγιάσει, είχε κολλήσει πάνω μου σαν βδέλλα και ρουφούσε κάθε τι θετικό και όμορφο υπήρχε μέσα μου, θετική σκέψη, ωριμότητα, ανωτερότητα, ακόμη και εκείνη η ίδια αγάπη που με είχε αρρωστήσει, όλα είχαν εξαφανιστεί! Η ευγενική αρχιτέκτονας με το πηγαίο χιούμορ και την αισιοδοξία, είχε μεταμορφωθεί σε μια απόλυτη επαγγελματία που θύμωνε με το παραμικρό, που σχολίαζε με θράσος και πικρία, που όλα γύρω της φάνταζαν άσχημα και σκοτεινά.

Ήταν τόσο δύσκολο ν΄ αποδεχθώ πως πια δεν ήθελα να είσαι καλά. Κάθε φορά που σε σκεφτόμουν μαζί της, ήθελα να υποφέρεις, ήθελα να σε κάνει να νιώθεις λίγος, μη αρκετός. Παρακαλούσα να σε προδώσει, να βιώσεις πάνω στο πετσί σου αυτό που εσύ τόσο απλόχερα μου χάρισες. Ναι, για πρώτη φορά στη ζωή μου ήθελα να πονέσεις  πολύ, να χάσεις τον ύπνο σου, τις ισορροπίες σου, τη σιγουριά σου… Να χάσεις όλα αυτά που σε χαρακτήριζαν και σ΄ έκαναν έναν αξιόλογο άνθρωπο. Ήθελα να γίνεις και εσύ ένα φάντασμα της ζωής. Αφού δεν ήσουν πια μαζί μου, ήθελα να υποφέρεις, όπως υπέφερα και εγώ. Πόσο απίστευτα εγωίστρια τελικά είχα γίνει; Πού ακριβώς έκρυβα όλα αυτά τα ποταπά συναισθήματα; Ποια πραγματικά ήμουν κι οι σκέψεις μέσα μου ντυνόταν τόσο σκοτεινές και άσχημες; Δεν αναγνώριζα τον ίδιο μου τον εαυτό! Τελικά εκείνο το φάντασμα στο κάτοπτρο, δεν είχε χάσει μονάχα την ομορφιά του προσώπου του, μα και την ομορφιά της ψυχής του…

Υ.Γ. Ευχή και κατάρα, κανένας άνθρωπος, γυναίκα ή άνδρας, να μην χάσει τον εαυτό του τόσο απόλυτα. Η απώλεια του έρωτα είναι μαχαιριά, η απώλεια του ίδιου μας του εαυτού όμως είναι κατάντια…

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.