Πώς το μπόρεσες ν΄ αγγίξεις άλλο σώμα…

Advertisements

[Γράφει η Μαρία Σταυρίδου]

Βγήκα από το νοσοκομείο μουδιασμένη, χαμένη σε θολές αναμνήσεις από το ατύχημα και την τελευταία συνάντηση μαζί σου. “Είναι αλήθεια, κοιμήθηκα μαζί της…”. Είναι αλήθεια, κοιμήθηκα μαζί της. Είναι αλήθεια, κοιμήθηκα μαζί της… Ο εφιάλτης πάντα ο ίδιος! Η φωνή σου να επιβεβαιώνει πως ήταν αλήθεια, είχες κοιμηθεί με μια άλλη γυναίκα, είχες καταφέρει να μοιραστείς τις ανάσες του κορμιού σου μ΄ ένα άλλο κορμί, είχες δοθεί και είχες χορτάσει με τα χάδια και τα φιλιά κάποιας άλλης, μιας ξένης που απλώς είχε βρεθεί στο διάβα σου…

Δεν δέχθηκα να σε δω, ήταν άσκοπο. Δεν είχα ούτε τη δύναμη, ούτε το κουράγιο να σε συγχωρέσω, ν΄ ακούσω τις ανόητες δικαιολογίες πως ο άνδρας μπορεί να ξαπλώσει με μια άγνωστη γυναίκα, απλώς για να ικανοποιήσει το ένστικτό του. Λόγια κούφια, που μα το Θεό δεν μου αξίζουν! Δεν είναι πως δεν θέλω να κατανοήσω τη φύση σου, όχι δεν είναι αυτό, είναι απλώς η προδοσία που μου τρυπάει τα πνευμόνια. Είχαμε μόλις ανταλλάξει όρκους μιας αγάπης, που πίστευα πως είχε καταφέρει να μας φέρει απίστευτα κοντά. Είχαν περάσει μόλις λίγες βδομάδες από κείνη τη μαγική βραδιά που μου χάρισες την καρδιά σου. Θυμάσαι άραγε τα λόγια που μου ψιθύρισες πριν περάσεις τη βέρα στο χέρι μου; “Δικός σου… στο φως και το σκοτάδι, ανάσα της ανάσας σου στο φως και το σκοτάδι, κομμάτι του εαυτού σου στο φως και το σκοτάδι, δάκρυ στα μάτια σου στο φως και το σκοτάδι, προσευχή στα χείλη σου στο φως και το σκοτάδι. Δικός σου μάτια μου, μέχρι τον θάνατο!”. Μόνο που τότε κανείς από τους δυο μας δεν πίστευε πως ο θάνατος της αγάπης μας ήταν τόσο κοντά, μόλις λίγες ανάσες μακριά μας.

Δεν θέλω να σε αδικήσω. Ναι, ήσουν άμαθος στο ποτό, στις γυναίκες, στην ίδια την απιστία, που τόσο εύκολα τελικά τρύπωσε ανάμεσά μας. Μια παρέα από το Γυμνάσιο, άφθονο κρασί και ένα αθώο φλερτ με μια παλιά συμμαθήτρια, που από το πουθενά κατέληξε να γίνει ο δικός μας επίλογος. Παλεύω να κατανοήσω πώς ακριβώς βρέθηκες από κείνο το γραφικό ταβερνάκι, στο σπίτι της. Πώς μπόρεσες ν΄ αφεθείς τόσο πολύ, να παρασυρθείς τόσο διαολεμένα εύκολα, από δυο μάτια που σου πρόσφεραν αναμνήσεις από τα νεανικά σου χρόνια; Ίσως τελικά να ήταν απωθημένο, ίσως ακόμη και ένας ανεκπλήρωτος έρωτας, δεν ξέρω και δεν θέλω να μάθω! Δεν αντέχω να μάθω τώρα που αισθάνομαι τόσο ευάλωτη και πληγωμένη!

Τουλάχιστον είχες την ευθύτητα και την τιμιότητα να μου πεις την αλήθεια, να σταθείς μπροστά μου και μετανιωμένος να μου αποκαλύψεις την προδοσία σου. Μόνο που εγώ δυστυχώς δεν είχα την ψυχραιμία να την αντιμετωπίσω. Ακόμη δεν θυμάμαι πώς βρέθηκα μέσα στο αυτοκίνητο να τρέχω σαν ραλίστας στην εθνική. Το μόνο που θυμάμαι ξεκάθαρα ήταν πως ήθελα να φύγω όσο το δυνατόν πιο μακριά, μακριά σου, να μην σε βλέπω και να μην σ΄ ακούω, να μην αναγνωρίζω τις τύψεις και την πίκρα στα μάτια σου, να μην ακούω καν την ανάσα σου! Ακόμη και αυτή με πονούσε. Νομίζω πως θα με πονάει για πάντα…

Θυμάμαι πως έκλαιγα σε κατάσταση υστερίας και ξαφνικά ένα άλλο αυτοκίνητο να έρχεται κατά πάνω μου, ένας απίστευτα δυνατός πόνος στο κεφάλι και από κάπου μακριά ν΄ ακούω τη φωνή σου να μου λέει ν΄ ανοίξω τα μάτια. Συνήλθα στο νοσοκομείο και η πρώτη φιγούρα που αναγνώρισα ήταν η δική σου, μόνο που δεν άντεχα να σε αισθάνομαι τόσο κοντά μου. Ζήτησα την μοναξιά μου και ευτυχώς κατάφερα και να την επιβάλω. Δεν ήθελα κανέναν κοντά μου και πολύ περισσότερο εσένα.

Μακριά μου… σε κράτησα μακριά για τέσσερις μέρες, όσο με κράτησε αναγκαστικά στο δωμάτιο ο οικογενειακός γιατρός. Μετά φόρεσα τα ρούχα της διαφυγής και το έσκασα ένα ξημέρωμα με τη βοήθεια του αδελφού μου. Δε δέχθηκα να σε συναντήσω ή να σου μιλήσω. Κλείστηκα στον εαυτό και το καταφύγιό μου, σε μια προσπάθεια να ξαναβρώ τις ισορροπίες μου.

Ακόμη σε αποφεύγω. Κρατάω το τηλέφωνο κλειστό και απαγορεύω να με πλησιάσει κάθε τι που έχει σχέση μαζί σου. Αποτραβήχτηκα από φίλους και συγγενείς, έκρυψα φωτογραφίες και αναμνηστικά και παλεύω την κάθε μέρα χωριστά να ξαναβρώ εκείνο το κορίτσι που του είχες υποσχεθεί πως θα το αγαπάς για πάντα, αιώνια, μέχρι ο θάνατος να σας χωρίσει για πάντα…

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.