Χωρίς να πούμε ούτε μια λέξη

Advertisements

[Γράφει η Έφη Χαλκέα]

Δεν ξέρεις πόσες μέρες έχουν περάσει, τρείς, δέκα, τριάντα, ένας χρόνος… Και όμως είσαι εκεί, στέκεσαι μπροστά στην πόρτα. Στα χέρια σου κρατάς τα κλειδιά που σου ‘δωσε, η καρδιά σου χτυπά δυνατά και την ακούς. Ανοίγεις και τον βλέπεις ακριβώς μπροστά σου, με τα χέρια διάπλατα να σ’ αγκαλιάσει. Χώνεσαι μέσα με όλο το κορμί σου.

Αγκαλιασμένοι σφιχτά, τόσο σφιχτά που κόβεται η ανάσα. Και σκέφτεσαι μέσα σου “Σαν να μην πέρασε μια μέρα!”, γιατί η λαχτάρα σου, η προσμονή σου, άξιζε για αυτήν την αγκαλιά, το φιλί στον λαιμό του που σε τρελαίνει. Το άγγιγμά του, το χάδι του, να αγκαλιάσει το κορμί σου, να γευτείς μέχρι την τελευταία σταγόνα τον έρωτα, την ηδονή, την στιγμή!

Χωρίς να πούμε ούτε λέξη, γιατί τα μάτια μας τα λένε όλα!

Έφη Χαλκέα

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.