Λύτρωση και κατάρα που κανένας δεν σου μοιάζει…

Advertisements

[Γράφει η Μαρία Σταυρίδου]

Τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά τον χαμό σου, αποφάσισα να βγω ξανά στη μικρή κοινωνία της πόλης μας, να σταθώ ξανά μ΄ ένα ζεστό χαμόγελο στα χείλη στην πλατεία και να γκρεμίσω τα τείχη που τόσο επιδέξια είχα χτίσει ολόγυρά μου. Όχι, δεν ήθελα να μοιραστώ ξανά τη ζωή μου, απλώς είχα κουραστεί από εκείνην την αβάσταχτη μοναξιά, ήθελα να βρεθώ κοντά στους ανθρώπους και να αισθανθώ ξανά… άνθρωπος. Είχα ξεχάσει κυριολεκτικά πως παρέμενα ζωντανή. Μια γυναίκα 44 ετών, που είχε ακόμη την ανάγκη της επικοινωνίας και όχι μόνο…

Αναζητώντας τη μεγάλη αλλαγή που θα μ΄ έφερνε ξανά στον κόσμο των ζωντανών, έκοψα την κόμη που λάτρευες, άλλαξα κυριολεκτικά ολόκληρη τη γκαρνταρόμπα μου και αποφάσισα να γίνω “φιλική”. Αποδέχθηκα προτάσεις για απογευματινά σουαρέ, για συγκεντρώσεις σε φιλικά σπίτια που είχα ξεχάσει, για εξόδους σε σινεμά, σε θέατρα, σε μικρά ταβερνάκια της όμορφης πόλης μας. Προσπάθησα να προσαρμοστώ, να γίνω κομμάτι της μικρής κοινωνίας, που μάλλον με είχε ξεχάσει. Κι εμένα και εσένα και την πολύτιμη αγάπη μας. Άφησα φίλους και γνωστούς να με πλησιάσουν και να δείξουν την καλοπροαίρετη διάθεση να με βοηθήσουν να ταιριάξω με το αταίριαστο περιβάλλον του σήμερα, που ήταν τόσο έξω από μένα και τη φιλοσοφία μου. Κατάφερα να προσποιηθώ και θα πρέπει να τ΄ ομολογήσω πως κάποιες λίγες φορές ξεχάστηκα με τους ανθρώπους του σήμερα, γρήγοροι ρυθμοί, έντονες συζητήσεις, γρήγορες αποφάσεις, ένα βιαστικό φλερτ και πριν καληνυχτίσεις την παρέα μια ανάλαφρη πρόταση μεταξύ “φίλων” να περάσεις τη βραδιά στο σπίτι του.

Οι βδομάδες περνούσαν τόσο αφύσικα βιαστικά, που είχα την αίσθηση πως ταξίδευα με μια ταχεία, που βιαζόταν να μου δείξει τη ζωή ή τέλος πάντων αυτό που όλοι ονομάζανε ζωή του σήμερα. Μετά από λίγο, όλες οι γνωριμίες λίγο ή πολύ μου φαινόταν πανομοιότυπες. Αν εξαιρέσεις την εξωτερική εμφάνιση, όλοι είχαν λίγο ή πολύ τις ίδιες “μοντέρνες” ιδέες, που με ξένιζαν αφόρητα. Ίσως τελικά το πρόβλημα να ήμουν εγώ, εγώ που είχα μάθει πως όταν ο άνδρας σε συνοδεύει δεν ξενοκοιτάει, δεν βρίζει, δεν κάνει πρόστυχα σχόλια, δεν μιλάει απαξιωτικά για το άλλο φύλο και δεν θεωρεί δεδομένο πως θα κοιμηθείς μαζί του και ας γνωρίζεστε μόλις λίγες ώρες.

Δεν ξέρω τι πάλευα να βρω, ποιον αγωνιούσα να συναντήσω, ίσως βαθιά μέσα μου ακόμη να σ΄ έψαχνα, μόνο που κανείς δεν είναι σαν εσένα μάτια μου! Κανείς δεν φέρεται πια στις γυναίκες σα να ΄ναι πολύτιμο απόκτημα καρδιάς, κανείς δεν προσπαθεί να εκφραστεί μ΄ ευγένεια και ρομαντισμό. Όλοι βιάζονται ν΄ αποδείξουν πως είναι “εραστές” της μιας βραδιάς, σύγχρονοι δυναμικοί ιππότες ενός γκρεμισμένου κάστρου που έχει ερημώσει. Παρότι όλοι βουλιάζουν αργά μα σταθερά σε μια αφόρητη μοναξιά, κανείς δεν έχει τη διάθεση να κάνει ένα βήμα πίσω, ν΄ αφήσει τον εγωισμό σε μια γωνιά και να καθίσει δίπλα στον άλλον άνθρωπο για ν΄ ακούσει την αλήθεια του, την ιστορία που κρύβει στα σωθικά του. Κανείς δεν νοιάζεται για κανέναν και όλοι μιλάνε για μια μοντέρνα σχέση αδιαφορίας, ταχυφαγείας και αφίλητης ηδονής. Ναι μάτια μου, ακόμη και το φιλί έχουν απαξιώσει, μια γρήγορη ένωση δυο διψασμένων κορμιών που δεν ξέρουν όμως πώς να ψηλαφήσουν τον έρωτα και ανάμεσα σε όλα αυτά τα “μοντέρνα”, εγώ να παλεύω για ένα ψεύτικο χαμόγελο…

Ήταν ευχή να σε γνωρίσω, να σ΄ αγαπήσω, ν΄ αφεθώ στον υπέροχο έρωτά σου. Μόνο που τώρα που σ΄ έχασα, είναι κατάρα να προσπαθώ να επιβιώσω ανάμεσα σ΄ ανθρώπους που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση μαζί σου, που είναι ό,τι δεν ήσουν, που αγγίζουν ό,τι δεν πρέπει ν΄ αγγιχτεί, που βρίζουν ό,τι θα έπρεπε να προστατεύουν, που δεν έχουν υπομονή γι’ αυτά που γεννιούνται αργά και επιμονή γι’ αυτά που είναι τόσο σημαντικά…

Τελικά αποφάσισα να σταματήσω να πολεμάω τον αόρατο εχθρό και να προσπαθώ να ταιριάξω σ΄ ένα μη φιλικό περιβάλλον. Είμαι αυτή που είμαι και καλώς ή κακώς έχω άλλα πρότυπα για τον άνδρα που θα σταθεί στο πλάι μου είτε σαν φίλος, σαν συνοδός, σαν συνοδοιπόρος αυτής της ζήσης. Συνεχίζω να ζω μάτια μου χωρίς εσένα, απλώς δεν μ΄ ενοχλεί πια η μοναξιά μου, γιατί διαπίστωσα πως ήταν, είναι και θα είναι η καλύτερη παρέα…

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.