Πες μου τώρα τι θα κάνεις…

Advertisements

Με γνώρισες, δύσκολα σε ακολούθησα. Προσπαθούσα να βάλω τη ζωή μου σε μία τάξη, σε μία καινούργια αρχή, γιατί έτυχε να μου συμβεί. Προσπαθούσα να ‘μαι εγώ σε όλα εντάξει…

Σου έδωσα αγάπη και μου έδωσες και εσύ, αλλά εγώ ίσως πιο πολύ. Αυτό το πλάσμα είμαι εγώ, γιατί από αγάπη έχω γεννηθεί. Αλλά την πλήγωσες αυτή μου την αγάπη και μες στο ψέμα είχες βουτηχτεί, μέχρι να ‘ρθει η στιγμή και αυτό το ψέμα να αποκαλυφθεί.

Γκρεμίστηκα, σωριάστηκα, ένα μαχαίρι μπήχτηκε βαθιά και άνοιξε πληγή. Τα γόνατά μου έσπασαν, το χέρι μου κράταγε το αίμα να μη βγει. Τα νύχια μου τρυπούσαν το πληγωμένο μου κορμί και η κραυγή που βγήκε ήταν χωρίς φωνή. Έκλεισα τα μάτια μου και είδα τη σκηνή…

Όχι Θεέ μου, γιατί να ‘μαι τόσο δυνατή! Ίσως γιατί σε αγάπησα και σε κατάλαβα πολύ…

Έφυγα θυμάμαι. Ούτε κορνίζα είχα εκεί, μόνο φιλί και το εγώ και εσύ μαζί. Το πήρα και έτρεχα στο δρόμο σαν τρελή. Μετά από καιρό πείστηκα ότι για το καλό μου ήταν τελικά και ας πόνεσα πολύ. Και έτσι όπως περπατούσα ένα πρωί, στα μέρη που είχα μαζί σου μοιραστεί, είδα εσένα και εκείνη μαζί. Πόνεσα, έκλαψα, θύμωσα, το δάκρυ μου στέρεψα. Όχι, δεν θέλω να είμαι άλλο τόσο δυνατή. Πες μου τώρα τι θα κάνεις; Πες μου τι;

 

Έφη Χαλκέα

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.