Είναι κι εκείνα τα βράδια που νιώθω μικρή, ανίσχυρη…

Advertisements

Διευθύνων Σύμβουλος σε μια από τις πιο πετυχημένες και φημισμένες εταιρίας διαφήμισης και marketing στην Ελλάδα, δικό μου αυτοκίνητο, δικό μου σπίτι στα βόρεια προάστια, δικό μου εξοχικό στην Χαλκιδική και ένας τραπεζικός λογαριασμός με τ΄ όνομά μου που θα ζήλευαν πολλοί. Η απόλυτη επιτυχία. Τι άλλο να ζητήσει μια γυναίκα εκεί γύρω στα σαράντα, ευπαρουσίαστη, μορφωμένη και κυρίως αυτόνομη; Άραγε τι;

Ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω την μορφή σου ν΄ ανοίγει την πόρτα και να φεύγει, κρατώντας όχι μόνο μια μεγάλη βαλίτσα, μα και όλα μου τα όνειρα στοιβαγμένα μέσα σε μια μικρή μικρή φωτογραφία που έδειχνε να γελάμε ευτυχισμένοι. Τρεις μήνες τώρα παλεύω να ξαναβρώ την αυτοπεποίθησή μου, την πίστη στον εαυτό και στην αγάπη που τόσο δύσκολα πίστεψα πως υπάρχει. Σε αμφισβήτησα από την πρώτη στιγμή, από εκείνο το πρώτο βλέμμα στο εστιατόριο και όμως η επιμονή και το έξυπνο χιούμορ σου με κέρδισαν. Λαχταρούσα να μου αποδείξεις πως υπάρχουν και αυτοί οι άνδρες που δεν φοβούνται τις πετυχημένες γυναίκες και μου το απέδειξες. Με τον πιο πρωτότυπο και ευφυή τρόπο και πραγματικά σ΄ ευγνωμονώ γι’ αυτό. Οι κοινοί φίλοι που επέμεναν να μας γνωρίσουν, ενθουσιάστηκαν με την αντίδρασή μου και τους δικαιολογώ, συνήθως σηκωνόμουν στη μέση της συνάντησης και έφευγα εκνευρισμένη, χρησιμοποιώντας την ατάκα “Συγνώμη, ένα έκτακτο περιστατικό στη δουλειά!”

Έξυπνος, μορφωμένος, με αυτοπεποίθηση, με πίστη στα δυο ταλαντούχα σου χέρια, μα το πιο σημαντικό ήταν πως ήσουν ένας άνδρας που δεν ήθελε απλώς να με οδηγήσεις το κρεβάτι σου ως έπαθλο-γυναίκα. Σε λάτρεψα… Από την πρώτη στιγμή που έσκυψες και με φίλησες και μου ψιθύρισες πως λατρεύεις τη γεύση της φράουλας που είχε κατακτήσει τα δυο μου χείλη. Είχαμε μόλις φάει παγωτό φράουλα και με κοίταζες σα να ‘μουν πραγματικά ένα μεγάλο μπολ γεμάτο φράουλες! Σε λάτρεψα γιατί δεν βιάστηκες να με παρασύρεις στο κρεβάτι σου, δεν βιάστηκες να το παίξεις αρσενικό, μ΄ άφησες να νιώσω άνετα, μ΄ άκουσες, θέλησες να μάθεις τι είχα να πω, να εξομολογηθώ σε μια νέα γνωριμία, που υποτίθεται πως έγινε για να υπάρξει όχι μόνο παρόν μα και μέλλον.

Γίναμε ένα σχεδόν κάτω από τη βροχή, στην αγκαλιά μιας ξαφνικής καταιγίδας, σε μια από τις συνηθισμένες μας βόλτες στην παραλία. Ήταν απρόσμενο, ήταν απίστευτα ερωτικό, ήταν υπέροχο! Ήταν σχεδόν ό,τι δεν τολμούσα να ονειρευτώ και εσύ μου το χάρισες χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς ζητωκραυγές, χωρίς χυδαιότητα ή βιασύνη. Ήσουν υπέροχος, όλα ήταν υπέροχα, μέχρι τη στιγμή που μου ανακοίνωσες χωρίς περιστροφές πως δεν γινόταν να συνεχίσουμε εξαιτίας της δουλειάς σου…

Πώς να σου θυμώσω, όταν το πιο πιθανό ήταν πως θα έκανα ακριβώς το ίδιο αν ήμουν στη θέση σου; Θα δεχόμουν την σημαντική θέση σε μια από τις πιο φημισμένες γκαλερί στις Η.Π.Α. και εσένα θα σ΄ άφηνα πίσω, να σε συντροφεύουν οι αναμνήσεις από τους τελευταίους 5 μήνες. Είκοσι ολόκληρες βδομάδες μιας απίστευτης ευτυχίας, κάτι σαν μια μικρή όαση σ΄ αυτήν την απίστευτη έρημο που έμαθα να ζω, μόνο που το κορμί και η ψυχή κακόμαθαν και δεν αντέχουν να επιστρέψουν στην στείρα ζωή της ερήμου. Κι εκεί ξεκινά το πρόβλημα…

Τους τελευταίους μήνες παλεύω μ΄ ένα θεριό, κάθε βράδυ το στραγγαλίζω και κάθε δείλι το βρίσκω και πάλι μπροστά μου! Μου λείπεις! Μου λείπει η αίσθηση πως ένας άνθρωπος ήταν εδώ δίπλα μου για μένα γι’ αυτό που πραγματικά είμαι και όχι για το προσωπείο που αναγκάζομαι να φοράω. Μου λείπει η ευγενική και ήρεμη φωνή σου, που ήξερε να ψιθυρίζει την αλήθεια και αυτή να φτάνει στ’ αυτιά μου σαν μια αγαπημένη μελωδία. Μου λείπουν τα χέρια σου, που ήξεραν ακριβώς πώς να με σφίξουν για να νιώσω επιθυμητή. Μου λείπει το έξυπνο χιούμορ σου που με διασκέδαζε, που μ΄ ανάγκαζε να σφίγγω το μαξιλάρι στο πρόσωπό μου για να μην ενοχλήσω τους γείτονες με το δυνατό μου γέλιο. Μου λείπουν όλα! Όλα όσα είσαι, όλα όσα αντιπροσωπεύεις, όλα όσα εκφράζεις, όλα όσα δημιουργούν εσένα!

Μου λείπεις και αυτά τα σκοτεινά βράδια που αισθάνομαι μόνη, λίγη, ανίσχυρη, άρχισαν όλο και περισσότερο να πληθαίνουν. Δεν έχω μάθει να φοβάμαι και αυτό είναι πραγματικά κάτι που με σοκάρει! Όσο περνάει ο καιρός φοβάμαι πως δεν θα καταφέρω να ξαναβρώ την αυτοπεποίθησή μου, φοβάμαι πως δεν θα ξαναβρώ κάποιον σαν και σένα, φοβάμαι πως θα ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου συντροφιά με την ανάμνηση σου. Φοβάμαι…

Πολλές φορές σκέφτομαι πως σε παίρνω στο τηλέφωνο, ακούω ξανά εκείνην την υπέροχη φωνή και τότε μέσα στο σκοτάδι ψιθυρίζω “Φοβάμαι… Γύρνα πίσω κοντά μου…”.

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.