Saturday Night Stories – Θέμα χρόνου ήταν να βρω την δύναμη να φύγω…

Advertisements

Όταν με σήκωσες στα χέρια και περάσαμε το κατώφλι του σπιτιού μας, ποτέ δε φανταζόμουν πως σαν τον κλέφτη θα το άνοιγα ένα ξημέρωμα για να φύγω μακριά σου για πάντα…

Ένας από τους πιο διάσημους δικηγόρους στη Θεσσαλονίκη, με μεγάλη οικογενειακή περιουσία και ένα όνομα ζηλευτό στους κύκλους της πόλης. Ένας γαμπρός λοιπόν διαλεκτός, που όμως αποφάσισε να παντρευτεί από έρωτα και όχι από συμφέρον. Τότε πίστευα πως ήταν η λατρεία που σου είχα, που σε είχε ξεμυαλίσει και σε είχε “αναγκάσει” να υποκύψεις στα θέλω της ψυχής σου και να με παντρευτείς. Μορφωμένος, ευγενικός, ψύχραιμος, μ΄ ένα αναπτυγμένο αίσθημα ηθικής και καθήκοντος, ο τέλειος άνδρας-σύζυγος. Τι άλλο να ζητήσει μια γυναίκα, που ήξερε πως ήταν κατώτερή σου, με όχι τόσο σημαντικές σπουδές, με ανύπαρκτη περιουσία, μ΄ ένα αβάσταχτα συνηθισμένο και αδιάφορο όνομα στη πόλη…

Για έναν ολόκληρο χρόνο ζούσα μέσα στο όνειρο που τόσο επιμελώς είχες χτίσει για μας τους δυο. Πρωινό στη βεράντα της βίλας μας στο Πανόραμα, μ΄ ένα φιλί στην εξώπορτα πριν καθορίσουμε το ραντεβού μας για απεριτίφ κάπου στην πόλη, σ΄ ένα από τα δεκάδες πολυτελέστατα ξενοδοχεία για να δουν όλοι πόσο αγαπημένοι είμαστε, γεύμα πάντα με κάποιον σημαντικό πελάτη και εγώ ως γνήσια Ελληνίδα νύφη, επίσκεψη στην “αγαπημένη” μου πεθερά, πριν επιστρέψω για να μαγειρέψω κάποιο από τα αγαπημένα σου φαγητά. Ξεκούραση, λίγο διάβασμα, ίσως μια βιαστική επίσκεψη στο γυμναστήριο, ένα γρήγορο κους-κους με την αδελφή σου για τα παιδιά και η ώρα η ευλογημένη της ημέρας, η επιστροφή κοντά μου. Κι εγώ να τρέχω σαν τρελή ν΄ ακούσω την πόρτα του γκαράζ να κλείνει και να μετράω τα βήματα που θα σε φέρουν κοντά μου. Μια ματιά χαρούμενη, μια κίνηση να σου πάρω βιαστικά την δερμάτινη τσάντα από τα χέρια και να την αφήσω όπου να ΄ναι για να τα ελευθερώσω, για να τα νιώσω επιτέλους πάνω μου, μέσα μου. Δεν είχα άλλη χαρά, μονάχα εκείνη την ώρα που σε είχα μόνο δικό μου, να μου κάνεις έρωτα και μετά να κουρνιάζεις κουρασμένος μέσα στην αγκαλιά μου και να κοιμάσαι για λίγο, ίσα για κάποιες ονειρικές στιγμές που είχα ανάγκη να τις νιώσω για να έχω την ψευδαίσθηση πως ήμουν σημαντική για σένα. Η πιο σημαντική!

Η ευτυχία μου κράτησε έναν ολόκληρο χρόνο, ούτε μια στιγμή παραπάνω. Ήταν στην επέτειο του γάμου μας, όταν τόσο απρόσμενα και τόσο απότομα γνώρισα και το άλλο σου προσωπείο. Ήταν στην μικρή συγκέντρωση που οργάνωσε η αδελφή σου για να μας ευχαριστήσει και να γιορτάσουμε όλοι μαζί, συγγενείς και φίλοι, την επέτειο του γάμου μας, όταν ένας ανόητος συνεργάτης έκανε ένα κάπως πιο προκλητικό σχόλιο για την εμφάνισή μου. Η αλήθεια είναι πως αμέσως αισθάνθηκα άβολα και σαν το κουτάβι κούρνιασα στην αγκαλιά σου. Εσύ πάντα ιππότης, τον έβαλες στη θέση του και με φίλησες τρυφερά στο μέτωπο πριν απομακρυνθείς μαζί με τον γαμπρό σου. Η νύχτα πέρασε και αγκαλιασμένοι επιστρέψαμε στο σπιτικό μας. Είχα φορέσει ένα καινούργιο νεγκλιζέ, είχα αφήσει τα μαλλιά λυτά, ακριβώς όπως σου άρεσε, είχα φορέσει το άρωμα που σε ξετρέλαινε και περίμενα γι’ ακόμη μια φορά σα νύφη να ‘ρθεις κοντά μου, να με ταξιδέψεις. Μόνο που αυτή τη φορά, το ταξίδι ήταν στην κόλαση…

Στεκόμουν χαμογελαστή σε μια γωνιά όταν σε είδα να πλησιάζεις. Δεν είχα καταλάβει καν το θυμό και την οργή σου. Μόνο όταν αισθάνθηκα το χέρι σου να προσγειώνεται με δύναμη πάνω στο πρόσωπό μου, κατάλαβα πόσο πολύ σε είχε πειράξει εκείνο το ανόητο σχόλιο. Βρισιές που δεν είχα ακούσει ποτέ στη ζωή μου και μια καταιγίδα από χαστούκια που κάποια στιγμή μ΄ άφησαν αναίσθητη στα πόδια σου. Όταν άνοιξα τα μάτια μου βρισκόμουν στο κρεβάτι, ενώ εσύ πάλευες να με συνεφέρεις με μια δροσερή κομπρέσα στα χέρια. Τρομαγμένη έκανα ν΄ απομακρυνθώ, όταν τα χέρια σου με σταμάτησαν. Όρκοι αιώνιας αγάπης, παρακαλετά συγχώρεσης και ένα δάκρυ που έσκισε την ψυχή μου στα δυο. Κούραση από τη δουλειά, θυμός, ζήλεια, μια αγάπη που δεν έχει όρια… χιλιάδες χιλιοειπωμένες ψεύτικες δικαιολογίες που δυστυχώς μ΄ έπεισαν, γίναν βαρίδια στα πόδια μου και μ΄ άφησαν μ΄ ένα σημαδεμένο πρόσωπο και ένα νέο διαμαντένιο βραχιόλι, που δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τα ασορτί σκουλαρίκια που ήδη μου είχες κάνει δώρο για την επέτειό μας. Από εκείνη την μέρα η ζωή μας άρχισε ν΄ αλλάζει…

Δεν ήταν πια δύσκολο να μαντεύω τις στιγμές που ο θυμός κατακτούσε εκείνα τα λατρεμένα μάτια. Μια ματιά από ένα άγνωστο γκαρσόνι, μια λέξη που δεν έπρεπε να ειπωθεί από έναν ανόητο φίλο, μια κίνηση που δεν έπρεπε να κάνω γιατί ήμουν η σύζυγος ενός επιτυχημένου δικηγόρου, γιατί ήμουν η αγαπημένη του… Έντρομη κάποια στιγμή διαπίστωσα πως η κοσμηματοθήκη μου είχε γεμίσει από δώρα συγχώρεσης, το κορμί μου από χάδια ζήλιας και η ψυχή μου από πληγές μιας αρρωστημένης ζήλειας. Τα ξεσπάσματά σου κάποια στιγμή έγιναν γνωστά στην οικογένεια, όλοι ήξεραν πως δεν είχα σηκώσει το βλέμμα μου κάπου αλλού, όχι αυτό το ήξεραν όλοι καλά πως δεν το είχα κάνει. Η ζήλεια σου δεν είχε αιτία για να φουντώνει μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο. Κάποια στιγμή η αδελφή σου μάλιστα σου μίλησε, πρότεινε μια σύμβουλο, ίσως και έναν ψυχολόγο. Η αντίδρασή σου ήταν απίστευτη! Αυτή τη φορά άνοιξα τα μάτια μου σε μια ιδιωτική κλινική μ΄ έναν ψυχολόγο να προσπαθεί να μου αποσπάσει την αλήθεια…

Είχα αρχίσει να φοβάμαι ακόμη και τη σκιά μου, σταμάτησα το γυμναστήριο, το μεσημεριανό μας απεριτίφ, τις βόλτες στην παραλία, τις επισκέψεις μου στο πατρικό σου, τα μακρόσυρτα τηλεφωνήματα στην αδελφή μου… Όλα σ’ ενοχλούσαν, όλα έδειχναν πως δεν σ’ εμπιστευόμουν, πως είχα δεύτερες σκέψεις. Ναι είχα, όταν κατάλαβα πως δεν υπήρχε άλλη λύση, φρόντισα να μην υπάρχει καμιά περίπτωση να μείνω έγκυος και άρχισα να μαζεύω χρήματα. Είχες φροντίσει να βγάλεις το όνομά μου από τους κοινούς μας λογαριασμούς, έτσι άρχισα να πουλάω στο διαδίκτυο παλιές επώνυμες τσάντες, παπούτσια και αξεσουάρ, ώστε να εξασφαλίσω τα χρήματα που θα μου δίνανε την ελευθερία μου. Ετοίμασα μια μικρή τσάντα ταξιδίου με τα άκρως απαραίτητα, ενώ έκρυψα τα χρήματα σε μια γλάστρα στον κήπο. Όσο προσπαθούσα να οργανώσω την απόδρασή μου από την “μεγάλη σου αγάπη”, έμενα σιωπηλή και πειθήνια στα χέρια σου. Ανέχτηκα ακόμη και έναν ακραίο και χυδαίο έρωτα, μόνο και μόνο για να κερδίσω την ευκαιρία να φύγω μακριά σου.

Μάζεψα αποδειχτικά στοιχεία για τη βία που μου ασκούσες και τα έστειλα στον μοναδικό άνθρωπο που εμπιστευόμουν, σε μια παιδική φίλη που ζούσε στο εξωτερικό. Έφυγα από κοντά σου την ημέρα των γενεθλίων μου. Ήξερα πως είχες ετοιμάσει μια μικρή συγκέντρωση, για να δείξεις σε όλους πόσο πολύ με αγαπούσες. Το πρόγραμμά μου το αναμενόμενο, κομμωτήριο, μακιγιέρ… Έκανες το λάθος να μ΄ αφήσεις πιο χαλαρή από τον συνεχή έλεγχο που έκανες κάθε μέρα, έτσι χωρίς να το θέλεις μου έδωσες την ευκαιρία να το σκάσω.

Πήρα μαζί μου μόνο τη βέρα μου, για να μου υπενθυμίζει ποιος ακριβώς ήταν ο άνδρας που σημάδεψε το κορμί και τη ψυχή μου. Πήρα μαζί μου και μια φωτογραφία γάμου, για να μη ξεχάσω ποτέ τι ακριβώς είχα βιώσει. Πήρα μαζί μου τον πόνο, την αγωνία, τα δάκρυα και μια αγάπη που θυσίασα για μια άρρωστη ψυχή. Την πίκρα, την απογοήτευση, τον φόβο που μ΄ ανάγκασε να μείνω τόσο πολύ μαζί σου… Πήρα μόνο όσα έπρεπε να ΄χω για πάντα μαζί μου, για να μην σβήσω από τη μνήμη μου πως ο έρωτας δεν είναι μονάχα θεός, δυστυχώς κάποιες φορές είναι και ένας Δαίμονας τρομερός! Πίσω μου άφησα μόνο ένα κομμάτι χαρτί με δυο λέξεις “Μη με ψάξεις. Μην μ΄ αναγκάσεις να διασύρω τον άνδρα που αγάπησα…”.

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.