Το μόνο που λαχτάρισα είναι ένα τελευταίο τσιγάρο μαζί σου…

Advertisements

Κοίταξα μ΄ ένα κρυφό παράπονο το ανδρικό κορμί που κοιμόταν βαθιά στη μέση του κρεβατιού. Aκριβώς απέναντί μου, ένα υπέροχο ανδρικό κορμί που πριν από λίγο μου είχε χαρίσει την ηδονή του κορμιού, μόνο που εγώ ως εγωίστρια ψυχή αναζητούσα κάτι άλλο.

Σηκώθηκα και άρχισα να περπατάω μέσα στο σκοτάδι, στο γνώριμο μονοπάτι πια που είχα χαράξει μέσα στο καταφύγιο που ονόμαζα σπίτι. Φόρεσα μηχανικά τη ρόμπα και αναζήτησα τον φρέσκο αέρα, που τόσο είχα ανάγκη εκείνη την ώρα. Βγήκα στο μπαλκόνι και στάθηκα να κοιτάξω τους γείτονες που εκείνη την ώρα τους ζήλευα, είχαν παραδοθεί στο ταξίδι του Μορφέα, είχαν κουράσει το κορμί και η ανταμοιβή τους ένα ταξίδι στο όνειρο. Eγώ ούτε αυτό δεν μπορούσα να κάνω πια…

Αναζήτησα στις τσέπες του ρούχου τα τσιγάρα και σαν τον πνιγμένο που παλεύει απεγνωσμένα για μια βαθιά ανάσα οξυγόνου, πήρα ένα και το άναψα. Σωσίβιο, ένα ψεύτικο μα τόσο απαραίτητο σωσίβιο, ένα ψεύτικο μα τόσο αγαπημένο σωσίβιο, ένα δώρο από σένα…

Άρχισα να παρατηρώ την κάφτρα του, τη λαιμαργία της να κατακτήσει το τσιγάρο, να το ρουφήξει, να το κάνει δικό της για πάντα. Συνέχισα να καπνίζω μόνο και μόνο για να έχω την ψευδαίσθηση πως το φάντασμά σου ήταν κοντά μου, πως ήσουν εκεί, μόλις μια ανάσα μακριά μου και κάπνιζες, άφηνες το κορμί σου να πάρει μια φρέσκια ανάσα μαζί με το δικό μου, άφηνες τη χορτασμένη ηδονή να φύγει μακριά, ν΄ αποκοιμηθεί με τη μυρωδιά του τσιγάρου σου. Ήσουν εκεί και με παρατηρούσες, όπως έκανες πάντα μετά την ένωσή μας.

Για μια στιγμή γύρισα και σε αναζήτησα μέσα στο σκοτάδι. Μέσα σε μια στιγμή τα μάτια μου θόλωσαν, μικροί προδότες της φαινομενικά πολύτιμης ηρεμίας μου. Όσο παλεύω να κρατήσω το μυστικό μου ασφαλές, τόσο αυτοί πλημμυρίζουν το πρόσωπό μου με δάκρυα, με μικρές επώδυνες αποδείξεις πως ακόμη δεν σ΄ έχω ξεπεράσει, πως ακόμη είμαι δική σου.

Είναι απλώς αδύνατο να θάψω αυτό που κάθε στιγμή αναζητώ σε κάθε άγνωστο ανδρικό βλέμμα, σε κάθε ψεύτικο ανδρικό φιλί, σε κάθε άψυχο ανδρικό χάδι. Ακόμη σε ψάχνω και κάτι τέτοιες αβάσταχτες στιγμές έχω την αίσθηση πως πάντα θα σε ψάχνω. Εκείνη τη μορφή που κυριαρχούσε στα όνειρά μου, στους πόθους μου, στις ανάγκες μου, στην ίδια μου τη ζωή, εκείνη τη μορφή που έχασα τόσο άδικα ένα πρωινό του Σεπτέμβρη…

Μαζί σου δεν χόρταινε μονάχα το κορμί, δειπνούσε λαίμαργα και η ψυχή, αφηνόταν στο συμπόσιο αισθήσεων και παραισθήσεων που με περισσή αφθονία έστηνες κάθε μέρα στο τραπέζι του έρωτά μας. Κι εγώ η λαίμαργη δεν σταματούσα, έτρωγα ασταμάτητα, κατάπινα σαν αμβροσία τους χυμούς του έρωτά σου, το πάθος, το δόσιμο, την λατρεία, την τρέλα… Ώρα ευλογημένη η ώρα που τα κορμιά παραδινόταν στο μούδιασμα της κραιπάλης και τότε τα χέρια σου αναζητούσαν την τελευταία μικρή μας αμαρτία, ένα τσιγάρο πριν το σκοτάδι αποφασίσει να κυριαρχήσει και μας πνίξει και τους δυο σε πιο απόμερα μονοπάτια.

Το λάτρευα εκείνο το τελευταίο τσιγάρο, που πάλευε να μου πάρει τη γεύση των φιλιών σου, που έκανε τ΄ αδύνατα δυνατά να κατακτήσει τη γεύση του έρωτά σου. Γελούσα και μόνο στην ιδέα! Ανόητο τσιγάρο που προσπαθείς μάταια να πάρεις το άγιο μύρος που είναι μόνο δικό μου, που κανείς δεν είναι ικανός να το κλέψει από μια τρελή! Τότε δεν ήξερα πως ο θάνατος μπορεί να κερδίσει ακόμη και τους τρελούς, να τους στερήσει ό,τι αγαπάνε, να τους λυγίσει, να τους ναρκώσει για πάντα.

Συνεχίζω να καπνίζω… Πάντα θα καπνίζω και ας είναι πια τα γεύματά μου τόσο φτωχικά. Θα καπνίζω για να μπορώ να σ΄ έχω έτσι, για λίγο, για μια κλεμμένη στιγμή κοντά μου. Αν με ρώταγε κανείς ποια θα ήθελα να ήταν η τελευταία μου ευχή πριν χαθώ για πάντα, θα γέλαγα και θα ψιθύριζα στο θάνατο που θα πλησίαζε, πως το μόνο που λαχτάρισα είναι ένα τελευταίο τσιγάρο μαζί σου…

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.