Μην φοβάσαι, παίρνω όλη την ευθύνη!

Advertisements

Απ’ το να κερδίσω την ηρεμία της ψυχής μου και τη γαλήνη του μυαλού μου, ναι, θα αναλάβω τα πάντα εγώ! Τα πάντα εις βάρος μου, αλλά θα κερδίσω την ψυχική μου ηρεμία κι όχι μόνο. Προκειμένου να αναπνεύσω τον αέρα της ελευθερίας της σκέψης και της αναπνοής του λογισμού μου, ναι, θα αναλάβω εγώ τα πάντα, τα πάντα εις βάρος μου!

Αν υπήρχε περίπτωση να ‘κανα πίσω αυτή τη φορά, απλά θα υπέγραφα την θανατική μου καταδίκη και θα ‘βαζα εγώ η ίδια την ταφόπλακά μου. Κι επειδή έχω αποφασίσει τη ζωή μου να την κουμαντάρω εγώ και μόνο εγώ, απ’ τη στιγμή που θέλησες να μου βάλεις πολλά διλλήματα κι εγώ σα χαζή, από φόβο κι ανασφάλεια ναι μεν τα δέχτηκα, αλλά δεν έβγαλα την παραμικρή άκρη, ναι, θα τα πάρω όλα πάνω μου, όλα εις βάρος μου.

Το να σταθώ στα δύσκολα, για μένα ήταν όλα αυτονόητα και δεν είχε τεθεί το παραμικρό δίλλημα εκ μέρους μου, αλλά όχι κι έτσι, όχι όλα δικά σου! Γι’ αυτό ανέλαβα τα πάντα εις βάρος μου, τα πάντα να ‘ναι υπ’ ευθύνη μου, γιατί η Άννα γεννιέται μια φορά και δεν τίθεται θέμα να αντικατασταθεί ποτέ και από κανέναν.

Όταν έφυγε ο φόβος που με διακατείχε, όταν εξέλειψε η τρελή μου τότε ανασφάλεια και κυρίως εκείνη η υποταγή που θέλησες, κατάλαβα ότι ήταν η διαταγή, λάθος συνταγή για μένα που δεν κατάφερε να με δαμάσει ούτε κι η ίδια μου η μάνα. Αδάμαστος νους, εγκέφαλος, σκέψη και λογισμός, είναι αδύνατον να σκύψει και να υποκύψει στο κάθε τι, που θα οδηγούσε σε έναν προσκεκλημένο από σένα παραλογισμό.

Ναι, ανέλαβα τα πάντα εγώ! Εγώ τα λάθη, εγώ και τα πάθη, αλλά να αναπνέω τον αέρα της ελευθερίας μου, τον αέρα της ανθρωπιάς μου μέσα από τα δικά μου μάτια, αφού τα δικά σου τυφλώθηκαν από εφήμερες καταστάσεις, συνουσίες σάρκας και ψυχής, μα πρωτόγνωρα όλα αυτά σε μένα τότε πια. Κι εκεί ήρθε και ξεχείλισε η ψυχή μου, πόνεσε το μυαλό μου και πήρα εγώ την απόφαση να τα κάνω όλα τούμπα, να τα αρχίσουμε όλα εξ αρχής κι εσύ κι εγώ. Μα αδιαμαρτύρητα το δέχτηκε η πίστη μου και η θέλησή μου για επαναπροσδιορισμό εκείνης της ταυτότητάς μου, που ‘χε αρχίσει να χάνεται…

Λάθος εσύ, λάθος κ εγώ κι οι δύο συντελέσαμε σε μια διάλυση. Ο ένας πάνω, ο άλλος κάτω, αλλά για το να γευτώ το αίσθημα της θέλησής μου για απεγκλωβισμό από την αποπνικτική ατμόσφαιρα, μόνο ένα έπρεπε να κάνω και να ακολουθήσω. Η ζωή μας όλη ένα χαρτί πολυτελείας μεν, σαν τις ψυχές μας, αλλά ένας διακανονισμός τότε θα ήταν όλα.

Τώρα δόξα το Θεό, σίγησε η οργή, σιώπησε η εκδίκηση, αλλά χάθηκαν, μην ξεχνάμε και δύο ζωές που θυσιάστηκαν για όλους εμάς χρόνια τώρα…

Άννα Ζανιδάκη

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.