Το ξέρω πια πως ήταν ο εγωισμός μου αυτός που μας διέλυσε

Advertisements

Σαν σήμερα… σαν σήμερα πριν από επτά ολόκληρα χρόνια έγινα γυναίκα σου με δόξα και τιμή. Ντυμένη στ’ άσπρα, ντυμένη στη χαρά και την ευτυχία, ντυμένη με δαντέλες μιας αγάπης που τότε πίστευα πως είχε καταφέρει να βγει από τα παραμύθια.

Οι πιο παλιοί, που κατά την γνώμη μου είναι σοφοί, υποστηρίζουν πως πρέπει να θαυμάζεις τον άνδρα που κάνεις ταίρι σου. Θα συμφωνήσω μαζί τους, αν λάτρευα κάτι ήταν που από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας ένας πηγαίος και αυθόρμητος θαυμασμός με είχε κατακτήσει, για την εξυπνάδα και την ικανότητα σου να παραμένεις ψύχραιμος και να τα καταφέρνεις σχεδόν στα πάντα καλά.

Ναι, σε θαύμαζα και πάντα ήθελα να σου αποδείξω πως ήμουν άξια για σένα, ένα ταιριασμένο ταίρι για τον επιτυχημένο κύριο Τέλειο. Μόνο που κάπου εκεί, στο μονοπάτι της αναζήτησης για την επιτυχία και την απόδειξη πως ήμουν άξια να είμαι ταίρι σου, έχασα δυστυχώς το μέτρο. Χωρίς να το θέλω άρχισα να σ΄ ανταγωνίζομαι και να προσπαθώ να κερδίσω τις εντυπώσεις όχι μόνο στη δουλειά, μα και στην καθημερινότητά μας, σαν να ήσουν εσύ ο μόνος εχθρός που έπρεπε με κάθε θυσία να κερδίσω, ν΄ αποδείξω πως είμαι πιο άξια, πιο γρήγορη, πιο έξυπνη και όπως αποδείχθηκε πιο εγωίστρια και ανόητη…

Στην αρχή δεν το κατάλαβα πως είχα αρχίσει να χαρίζω μικρά μα σουβλερά χτυπήματα στη σχέση μας. Από φύση μου είμαι ανταγωνιστική και αυτό το ξέραμε καλά και οι δυο, μάλιστα συνεχώς μου έλεγες πως ήταν ένα από τα μεγάλα μου ατού. Τότε δεν φανταζόσουν πως στο τέλος θ΄ ανταγωνιζόμουν και σένα τον ίδιο, αναγκάζοντάς σε να μετανιώσεις που με πήρες κοντά σου στη διαφημιστική.

Ήσουν ένας από τους πιο πετυχημένους, για να μην πως ο πιο πετυχημένος και καταξιωμένος διαφημιστής στην πρωτεύουσα. Για τρία συνεχόμενα χρόνια έπαιρνες το πρώτο βραβείο διαφήμισης, κάτι που ακόμη δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί αποφάσισα να καταρρίψω. Δεν ήμουν τόσο καλή, ούτε τόσο καλά δικτυωμένη, ούτε καν τόσο ταλαντούχα όσο εσύ και όμως αποφάσισα να κοντραριστώ μαζί σου μια βραδιά που περάσαμε χαλαρά με λίγους φίλους και έκανες το λάθος να εκφράσεις τη γνώμη σου για μια άλλη διαφημίστρια σε ανταγωνιστική εταιρία. Εκείνο ήταν το φιτίλι που έβαλε τη φωτιά μέσα μου, που στο τέλος μας έκαψε, που απέδειξε πως ήμουν υπέρμετρα εγωίστρια…

Ζήλεψα! Ναι, τώρα πια μπορώ να το ομολογήσω ακόμη και στον εαυτό μου, πως όταν σ΄ άκουσα να μιλάς γι’ αυτήν τη νέα διαφημίστρια με τις αξιοσημείωτες σπουδές στο εξωτερικό και την προοπτική να σε κερδίσει, ζήλεψα πολύ και αποφάσισα πως δεν θα επέτρεπα να πάρει το βραβείο μέσα από τα χέρια μας. Άρχισα να δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ μ’ ένα πείσμα και μια αποφασιστικότητα που σας άφησε όλους άφωνους στην εταιρία. Μόνο που το μεγάλο μου λάθος ήταν πως την ένταση και την αγωνία της δουλειάς την μετέφερα όλο και περισσότερο και στο σπίτι, στις στιγμές της χαλάρωσης που γινόταν όλο και πιο σπάνιες, στις στιγμές έρωτα που πια είχαν αποκτήσει και αυτές μια πρωτοφανή ανταγωνιστικότητα, σαν να ήταν ένας δρόμος ράλι, που έπρεπε οπωσδήποτε να κερδίσω. Να βγω πρώτη, να βγω η καλύτερη.

Ο εγωισμός μου δεν μου επέτρεψε να δω το αυτονόητο. Σ’ έχανα. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάθε ανάσα που δεν έβλεπα τι έκανα. Σ’ έχανα. Έχανα την αγάπη σου, την εκτίμησή σου, τον θαυμασμό σου, την εμπιστοσύνη σου…

Ναι, κατάφερα να πάρω το πρώτο βραβείο εκείνη τη χρονιά, κατάφερα όμως να είμαστε και δυο ξένοι που απλώς συγκατοικούσαν από κεκτημένη ταχύτητα, την ταχύτητα που εγώ επέβαλα στο σπίτι, στο γραφείο, στη ζωή.

Όταν είδα πάνω στο γραφείο μου τον φάκελο από το νομικό τμήμα, ήξερα πως κατάφερα να σε οδηγήσω στα άκρα και δυστυχώς να χάσω ό,τι είχα πολύτιμο στη ζωή μου, εσένα και μόνο εσένα. Κύριος ακόμη και στο τέλος, αν ήθελα μπορούσα να έχω όχι μόνο την περιουσία, μα και την εταιρία. Μου τα έδινες όλα, αρκεί να έφευγα από τη ζωή σου.

Έφυγα. Πήρα μονάχα όσα έκρινα πως έπρεπε να πάρω, τον εγωισμό μου, τα λιγοστά υπάρχοντα που είχα και πριν τον γάμο μας και τους κόπους της δουλειάς μου, τίποτε άλλο. Δεν άντεχα να πάρω ούτε ένα ευρώ παραπάνω απ’ όσα μου άξιζαν.

Τώρα, κάθε χρόνο γιορτάζω την επέτειο του γάμου μας, γιατί δεν αντέχω να γιορτάσω κάτι άλλο. Το κάνω επίτηδες, για να μην επιτρέψω στον εαυτό μου να ξεχάσει τι ακριβώς έχασε εξαιτίας του εγωισμού…

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.