Να ξυπνάω και να κοιμάσαι δίπλα μου…

Advertisements

Περιμέναμε τέσσερα ολόκληρα χρόνια για να βγει η απόφαση του δικαστηρίου και να πάρεις στα χέρια σου το πολυπόθητο διαζύγιο. Εκείνη η πρώτη ελεύθερη ανάσα δεν ξέρω αν ήταν ανακούφιση ή αγαλλίαση, ομολογουμένως για μένα ήταν ένα πολύτιμο δώρο…

Ένας απίστευτος πόλεμος από την πρώην, απλώς και μόνο για να σ΄ εκδικηθεί, για να κάνει ακόμη πιο δύσκολο το επόμενο κεφάλαιο της ζωής σου, που είχε τίτλο τ΄ όνομά μου. Όταν σε συνάντησα εκείνο το βροχερό απόγευμα στην αίθουσα αναμονής του γιατρού, δεν ήξερα φυσικά ούτε ποιος ήσουν, ούτε τι “κουβαλούσες”. Δεν μπορούσα να φανταστώ πως πολέμαγες για να ελευθερωθείς από έναν συμβατικό γάμο συμφερόντων και υποχρεώσεων. Πολέμαγες να πάρεις την επιμέλεια των παιδιών και το κομμάτι της κοινής περιουσίας που σου ανήκε, μα για κάποιον διαολεμένο λόγο η πρώην είχε αποφασίσει να σου κάνει το βίο αβίωτο. Παρόλο που η ζωή σου ήταν στην πιο δύσκολη φάση της, τόλμησες να με φλερτάρεις θα έλεγα επίμονα και παραδόξως να με πείσεις να σου δώσω μια ευκαιρία.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω το βλέμμα σου να πλημμυρίζει ξαφνικά απελπισία, όταν τυχαία συναντηθήκαμε με την πρώην σου σ΄ ένα παραλιακό εστιατόριο στο τέταρτο ραντεβού μας. Μια γυναίκα που δεν δίστασε να με προσβάλει από την πρώτη στιγμή της συνάντησής μας. Ακόμη δεν μπορώ να εξηγήσω πώς δεν πανικοβλήθηκα και δεν το έβαλα στα πόδια, οι μπερδεμένες καταστάσεις και οι “κατινίστικες” αντιδράσεις δεν είναι το φόρτε μου. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο δεν ήθελα να της κάνω τη χάρη, ίσως να ενεργοποιήθηκε και ο γυναικείος μου εγωισμός, δεν ξέρω, δεν μ΄ ενδιαφέρει πια να μάθω, αυτό που είχε και συνεχίζει να έχει σημασία ήσουν και είσαι εσύ. Ένας άνδρας μορφωμένος, που στέκεται γερά στα πόδια του, που πιστεύει στη δύναμη του μυαλού του, που ξέρει να “λερώνει” τα δυο του χέρια για να καταφέρει τους στόχους του.

Η ψυχραιμία και η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου ήταν αυτά που μ΄ εντυπωσίασαν αρχικά πάνω σου. Μονάχα όταν σε είδα ν΄ αντιδράς τόσο έντονα με την πρώην για μια στιγμή θορυβήθηκα, όταν είδα όμως και τη δική της αντίδραση, κατάλαβα απόλυτα τον πανικό σου. Μου ζήτησες συγνώμη για χάρη της και μου ζήτησες να φανώ ψύχραιμη και ανοιχτόμυαλη, όπως είπες χαρακτηριστικά. Η αλήθεια είναι πως αν είχα να κάνω μ΄ έναν άλλον άνθρωπο, δεν υπήρχε περίπτωση ν΄ ασχοληθώ άλλο, μαζί σου όμως όλα ήταν διαφορετικά. Ήθελα να σε γνωρίσω καλύτερα, ήθελα να μπω στη ζωή σου και εσύ στην δική μου, ήθελα να γίνουμε κομμάτι της καθημερινότητας ο ένας για τον άλλον και με ευκολία αποφάσισα πως μαζί σου θα το ρίσκαρα.

Τέσσερα χρόνια μετά από ατελείωτες δικαστικές διαμάχες, ανόητους και υπερβολικούς καυγάδες, επαναλαμβανόμενες καθυστερήσεις λόγω απεργιών ή άλλων “ειδικών” συνθηκών, επιτέλους είμαστε ελεύθεροι, απαλλαγμένοι από τα “πρέπει” μιας τυπικής συμπεριφοράς που μας είχαν επιβάλλει οι δικηγόροι και ο εκνευριστικός και ακραίος τρόπος αντίδρασης της πρώην. Σεβάστηκα την επιλογή και την αγωνία σου να μη χάσεις και να μην πληγώσεις τα παιδιά, έσφιξα τα δόντια και σου υποσχέθηκα πως θα κάνω υπομονή. Άξιζες να κάνω υπομονή και σήμερα επιτέλους σ΄ έχω ολόδικό μου! Όχι μόνο κομμάτι της καθημερινότητάς μου, μα κομμάτι της ζωής μου, συγκάτοικο της ψυχής και του κορμιού μου!

Είναι απίστευτο να το βιώνω μετά από τόσα χρόνια, ν΄ ανοίγω τα μάτια μέσα στο σκοτάδι και να ξέρω πως είσαι δίπλα μου, να αισθάνομαι τη θαλπωρή του κορμιού σου και ν΄ ανατριχιάζω, ν΄ απλώνω το χέρι στα τυφλά και να ξέρω με βεβαιότητα πως είσαι εκεί, μόλις μια ανάσα μακριά μου, μόλις ένα χάδι απόσταση για να βρεθείς ξανά στην αγκαλιά μου, για να σου δώσω και πάλι τα φιλιά μου, για να γίνω δικιά σου ξανά και ξανά χωρίς να λογαριάζω τον χρόνο, τη μέρα, τον μήνα…

Μαζί, για πρώτη φορά απόλυτα μαζί, στο ίδιο σπίτι, στο ίδιο αυτοκίνητο, στην ίδια χαρά, στην ίδια λύπη, χωρίς ανασφάλειες, χωρίς δικηγορίστικα “πρέπει”, χωρίς υστερίες, χωρίς πόλεμο νεύρων. Εσύ, εγώ και τα παιδιά μέσα σε μια όμορφη διάθεση συγκατοίκησης, χωρίς ψεύτικες συμπεριφορές.

Επιτέλους ζω το όνειρο! Δεν με νοιάζει που ήταν δύσκολη η διαδρομή, για χάρη σου θ΄ ανέβαινα τόσες και άλλες τόσες ανηφόρες, αρκεί να ήξερα πως στο τέλος της διαδρομής θα ήσουν εκεί, στο διπλό κρεβάτι της ζωής μας, να κοιμάσαι ξένοιαστος και να ονειρεύεσαι μια ονειροπόλα που σ΄ αγάπησε τόσο πολύ…

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.