Δεν τα κατάφερα να σε ξεχάσω…

Advertisements

Δεν ήμουν ούτε η πρώτη, ούτε φυσικά η τελευταία γυναίκα επί γης που έχανε τον σύντροφο της. Ναι, ήμουν πολύ νέα ακόμη για να μείνω παγωμένη σε μια ζωή που χάθηκε τόσο απρόσμενα, που έσβησε μέσα σε μια στιγμή…

Έχω την αίσθηση πως ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνον τον ψυχρό αστυνομικό που με δυο τυπικές ατάκες μου ανακοίνωσε τον θάνατό του. Την αδιάφορη ματιά του σαν ν΄ ανακοίνωνε ένα συνηθισμένο καταγεγραμμένο συμβάν. Μια σύγκρουση, δυο θύματα, μια αναγκαία επίσκεψη στο νεκροτομείο για τα διαδικαστικά και ένα τέλος. Η αρχή ενός ολοκαίνουριου κεφαλαίου στη ζωή μου χωρίς όμως εκείνον.

Η εικόνα του πληγωμένου του κορμιού, του άψυχου αγαπημένου κορμιού που μέχρι το ξημέρωμα εκείνης της ίδιας μέρας μου είχε χαρίσει το πιο ερωτικό ταξίδι στην ηδονή, έγινε ένας αδίσταχτος εφιάλτης που ακόμη συχνά πυκνά με βασανίζει. Δυο διακεκριμένοι ψυχολόγοι, μια χούφτα ψυχοφάρμακα, μια αλλαγή περιβάλλοντος, δεν στάθηκαν ικανά να σβήσουν από τη μνήμη μου τη μορφή του, εκείνο το χαμόγελο που λάτρεψα με την πρώτη ματιά, εκείνα τα μάτια που όταν με κοίταζαν ένιωθα σαν πριγκίπισσα, εκείνα τα χείλη που όταν τα γευόμουν ο κόσμος γύρω μου χανόταν.

Δυο χρόνια τώρα παλεύω καθημερινά για να σηκωθώ από το κρεβάτι, για να πλησιάσω τη ντουλάπα, για να την ανοίξω, για να “ντυθώ” στέλεχος επιχειρήσεων, για να λειτουργήσω, για ν΄ αποδείξω σε όλους και κυρίως στον ίδιο μου τον εαυτό πως η ζωή συνεχίζεται. Δυστυχώς δεν μένει ακίνητη μετά από μια μεγάλη απώλεια, συνεχίζει και θεωρεί δεδομένο πως μαζί της θα συνεχίσεις και εσύ σ΄ αυτόν τον αδίσταχτο χορό της βιοπάλης, που θέλεις δε θέλεις μαθαίνεις τα βήματα και τις φιγούρες του, μόνο και μόνο για να επιβιώσεις, για να ψιθυρίσεις στο σκοτάδι πως και εσύ ζεις και ας πονάει η ανάσα κάθε μέρα και περισσότερο και ας βογκάνε τα χείλη από τη στέρηση και τον πόνο της αβάσταχτης μοναξιάς.

Μπήκα και εγώ στο χορό και χορεύω, δεν κάθομαι σε μια γωνιά, δεν κρύβομαι. Χορεύω, ακολουθώ τα βήματα που ακολουθούν όλοι, δουλεύω, συνεργάζομαι, ανησυχώ για την πολιτική κατάσταση της χώρας, ενδιαφέρομαι για την οικονομία και τις ευκαιρίες που δίνει η νέα κυβέρνηση για να βοηθήσει τους πολίτες της… Διαλαλώ όπου σταθώ και όπου βρεθώ πως είμαι ένας ενεργός πολίτης του σήμερα, στην τόσο μοντέρνα κοινωνία μας. Η αλήθεια είναι πως απλώς κρύβομαι απ’ όλους και απ’ όλα, πως φορώ μονάχα έναν ρόλο, αυτόν της επιτυχημένης νέας γυναίκας που έχει πάρει τη ζωή στα χέρια και ξέρει τι θέλει και πώς να το αποκτήσει. Μια φορεσιά μισητή και αδιάφορη, μια φορεσιά με χιλιάδες μπαλώματα και κυρίως φτιαγμένη με χιλιάδες αβάσταχτα ψέματα.

Όχι! Χίλιες φορές όχι! Δεν είμαι ούτε επιτυχημένη, ούτε συνειδητοποιημένη, απλώς φοβισμένη, μια ψυχή που αιμορραγεί και φοβάται να το δείξει, μια γυναίκα χορτασμένη από πλαστικές ψευδαισθήσεις, που αποφάσισε ν’ αναλάβει έναν σκληρό και βαρετό ρόλο. Μια σκιά που απλώς δεν κρύβεται, αλλά βγαίνει στο φως για να ξεγελάσει όλους τους υπόλοιπους, για να μην ακούσει το μισητό “Αχ την καημένη! Από τότε που τον έχασε, χάθηκε!”. Κι ας είναι αλήθεια. Κι ας είναι η μόνη αλήθεια της ζωής μου…

Όχι, δε μπορώ να ξεχάσω, τουλάχιστον όχι ακόμη. Δεν μπορώ να προσπεράσω, δεν μπορώ να σταματήσω να κοιτάζω τη φωτογραφία που του έβγαλα την πρώτη φορά που κάναμε έρωτα στο ίδιο κρεβάτι, που σήμερα σκίζω τα σεντόνια από την απελπισία και το θυμό μου. Ναι, τον θυμό μου που τον έχασα τόσο βίαια, τόσο άδικα! Ακόμη στο τραπέζι στήνω δυο σερβίτσια, πίνω το κρασί που λάτρευε, κοιτάζω τις ίδιες ακριβώς ταινίες που τον έκαναν να γελάει, φοράω τις μπλούζες που πάνω τους είχε ξεκουραστεί η μυρωδιά του, μνημονεύω κάθε στιγμή που περάσαμε μαζί, γιατί απλούστατα μου είναι αδύνατο να τον αφήσω να φύγει.

Φοβάμαι! Δεν θέλω να ξεχάσω! Δεν θέλω να τον θάψω σαν μια ακόμη ανάμνηση, να τον λογαριάσω σαν έναν απλό σταθμό στη ζωή μου. Το ξέρω πως είμαι πολύ νέα και πως κάποια στιγμή μοιραία η ζωή θα μου φέρει κάτι άλλο και ίσως μάλιστα αυτό το “άλλο” να είναι και καλό, να μου κάνει καλό, εκείνον όμως δεν θέλω να τον ξεχάσω, θέλω να τον κρύψω βαθιά μέσα μου, θέλω να χτίσω έναν μικρό μικρό βωμό και να τον εγκλωβίσω μέσα του, θέλω να μείνει στην αιωνιότητα σαν τη μικρή μου αγάπη που δεν πρόλαβε να ζήσει, σαν τον Άγγελο που πέταξε μακριά, μα που πάντα η ματιά του είναι στραμμένη πάνω μου…

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.