Δεν κρατάνε για πάντα τα παραμύθια ψυχή μου…

Advertisements

Δεν ήμουν απλώς διατεθειμένη να ζήσω όλη μου τη ζωή μαζί σου, ήμουν διατεθειμένη ν΄ απορρίψω την οικογένειά μου, να παρατήσω τη δουλειά μου, να ξενιτευτώ στην άλλη άκρη της γης για χάρη σου, για να μπορώ να είμαι στο πλάι σου, για να έχω την ευκαιρία να ξυπνάω και να κοιμάμαι μέσα στην αγκαλιά σου.

Συμφώνησα σε όλα, δεν έφερα αντίρρηση σε τίποτα, ούτε καν στην τρέλα που σ΄ έπιασε ξαφνικά ν΄ αναζητήσεις την τύχη μας σε μια άλλη ήπειρο. Ένα από τα λάθη μου ίσως να ήταν η μεγάλη πίστη που είχα κυρίως στις ικανότητές σου. Ήξερα πως μπορούσες να κάνεις τα πάντα στον τομέα των πωλήσεων και του marketing. Όπως έλεγαν χαρακτηριστικά και κάποιοι φίλοι “μπορούσες να πουλήσεις βάρκα σε βουνίσιο”. Σε θαύμαζα και σ΄ αγαπούσα σαν το κουτάβι που δεν βλέπει τίποτα άλλο μπροστά του παρά μονάχα τον κύρη του. Όλα μου τα σχέδια, όλα μου τα πλάνα, όλες μου οι επιθυμίες, όλα είχαν σφραγιστεί με τ’ όνομά σου…

Ναι, ήμουν υπερβολική. Ήταν βλέπεις η πρώτη φορά που βίωνα τον έρωτα τόσο έντονα. Δεν ήμουν πια η ρομαντική έφηβη που περίμενε το βασιλόπουλο με το άσπρο άλογο, ήμουν μια νέα επιτυχημένη γυναίκα, που είχε μοχθήσει πολύ στη ζωή της για να κερδίσει την ταμπέλα “Διευθύντρια” στην πόρτα του γραφείου της. Παρόλα αυτά ήμουν διατεθειμένη ακόμη και αυτό να θυσιάσω για χάρη σου. Δεν μ΄ ένοιαζε! Τίποτα δεν μ΄ ένοιαζε! Μπορούσα να ξεκινήσω ξανά από την αρχή, είχα και τη δύναμη και το κουράγιο και θα το έκανα για την κοινή μας μοίρα. Μόνο που δεν είχα ποτέ φανταστεί πως τα σχέδια που με τόσο ενθουσιασμό έκανες μαζί μου κάθε βράδυ στον μικρό μας παράδεισο, ήταν μονάχα ένα υπέροχο παραμύθι, μια ιστορία για συμφεροντολόγους δράκους και ανόητες νεράιδες, που πιστεύουν με μια ανεκδιήγητη ευκολία στον έρωτα.

Ετοιμαζόμουν να καταθέσω την παραίτησή μου, όταν ένας συνάδελφος ομολογώ με περισσή αφέλεια μ΄ ενημέρωσε. Σε είχε δει τυχαία στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου. Μιλούσες μ΄ ενθουσιασμό μαζί με άλλους δυο κυρίους για τα επαγγελματικά σου πλάνα, που φυσικά δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με τα σχέδια που κάναμε συντροφιά. Μάλλον δεν είχε καταλάβει καλά ο συνάδελφος! Με δυο χέρια που κρατούσαν το κινητό σχεδόν με το ζόρι από το έντονο τρέμουλο, προσπάθησα να σε βρω. Το κινητό απενεργοποιημένο, το τηλέφωνο στο σπίτι βουβό και η τρέλα να μουδιάζει πιθαμή προς πιθαμή το κορμί μου.

Δεν ξέρω πώς κατάφερα να βγάλω τη μέρα. Όταν μπήκα στο σπίτι, βρήκα άδειες ντουλάπες, ένα γραφείο αναστατωμένο και όλες τις φωτογραφίες από τους τοίχους εξαφανισμένες. Το τελευταίο δώρο του αποχωρισμού, για να μην πω καλύτερα του οίκτου σου, ένας άσπρος φάκελος σε μια γωνιά του κρεβατιού. “Δεν μπορούμε να είμαστε πια μαζί. Είναι άλλα τα θέλω τα δικά σου και άλλα τα θέλω τα δικά μου. Φεύγω, πρέπει να δω το μέλλον μου…”. Δεν ξέρω για πόση ώρα έμεινα καθισμένη στη γωνιά του κρεβατιού να διαβάζω ξανά και ξανά εκείνο το ανόητο σημείωμα, εκείνη τη δήλωση του απόλυτου εγωισμού. Στο τέλος άρχισα να τσιρίζω και να πετάω ό,τι έβρισκα μπροστά μου. Κατάφερα να κάνω μια γενική “ανακαίνιση” στην κρεβατοκάμαρα που φιλοξενούσε για τρία ολόκληρα χρόνια τον έρωτά μας. Όχι! Όχι! Λάθος έκφραση! Την παρωδία που έζησα μαζί σου. Ή μήπως το παραμύθι που έπρεπε να μου σερβίρεις για να σου εμπιστευθώ τις οικονομίες μιας ζωής, τα όνειρα και τις ελπίδες μιας ψυχής;

Μα το Θεό, δεν με νοιάζει που άδειασες τον κοινό τραπεζικό λογαριασμό, δεν με νοιάζει καν που έγινα ρεζίλι σε φίλους και γνωστούς, αυτό που ακόμη δεν μπορώ ν΄ αντέξω είναι η απόλυτη κοροϊδία! Δεν σκέφτηκες καν πως όχι μόνο θα μείνω χωρίς δουλειά, μα και χωρίς υπόληψη, χωρίς ελπίδα…

Σήμερα απλώς κάθε φορά που σε θυμάμαι ψιθυρίζω ένα παγωμένο “Σ΄ ευχαριστώ!”. Ναι, καλά άκουσες! Σ΄ ευχαριστώ για το μάθημα ζωής, σ΄ ευχαριστώ που μου έμαθες πως οι κακοί λύκοι δεν υπάρχουν μονάχα στα παραμύθια!

Χθες ένας φίλος από τα παλιά, μου είπε πως επένδυσες όλα μας τα χρήματα σε μια νέα εταιρία τεχνολογίας στην Αυστραλία, που δυστυχώς αποδείχτηκε μια από τις μεγαλύτερες απάτες της δεκαετίας και πως μέρες τώρα παλεύεις να βρεις τα χρήματα για ένα εισιτήριο επιστροφής. Δεν θα πω πως χάρηκα, ομολογώ όμως πως δεν στεναχωρήθηκα κιόλας. Εσύ καλύτερα απ’ όλους θα έπρεπε να γνωρίζεις πως δεν κρατάνε για πάντα τα παραμύθια και πως εκτός από τον κακό λύκο, υπάρχει πάντα και η πονηρή αλεπού…

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.