Μια μάχη εγωισμών, που μας άφησε μόνους και λαβωμένους…

Advertisements

Πολλές φορές φίλοι και συγγενείς προσπάθησαν να με συμβουλέψουν, να με προειδοποιήσουν αν θες να το πεις και έτσι, πως ένα ζευγάρι καλό θα ήταν να μην βρίσκεται στον ίδιο ανταγωνιστικό τομέα. Διαφημιστές στον ίδιο όμιλο, εγωιστές, φιλόδοξοι και τρελά ερωτευμένοι. Δεν ξέρω πώς τα καταφέραμε, μα ήμασταν απόλυτα σίγουροι πως τίποτα δεν θα στεκόταν ικανό να μας δυσκολέψει. Πρωταρχικός στόχος και των δυο ήταν η αγάπη μας, ήταν το “μας”. Πόσο πραγματικά ανόητοι σταθήκαμε στην πραγματικότητα και οι δυο σ΄ αυτό το “μας”…

Γίναμε το πιο δυνατό δίδυμο στην εταιρία. Κανείς δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα μαζί μας. Από τη στιγμή που αναλαμβάναμε ένα project, ήταν βέβαιο πως θα το κάναμε επιτυχία. Οι ανταγωνιστές μας έτρεμαν, οι συνάδελφοι μας θαύμαζαν και ίσως μας ζήλευαν λιγάκι. Όλα καλά, οργανωτικοί και αποφασισμένοι για την απόλυτη νίκη στο γραφείο και δεμένοι μ΄ έναν ακραίο και απόλυτο έρωτα στο σπίτι. Μόνο που ο Δαίμονας δεν γουστάρει να τον προκαλείς τόσο…

Ήταν η πρώτη φορά που τα κεντρικά αποφάσισαν να μας χωρίσουν και να δημιουργήσουν δυο ανταγωνιστικές ομάδες. Χαμογελώντας μας εξήγησαν πως θα ήταν ένας δοκιμαστικός μικρός διαγωνισμός, έτσι για να ζεσταθούν λιγάκι τα αίματα. Μόνο που τα δικά μας αίματα δεν χρειαζόταν να ζεσταθούν, αντιθέτως καλό θα ήταν να είχαμε φροντίσει να τα… “κρυώσουμε” λιγάκι.

Ομολογώ πως το φοβήθηκα από την αρχή, ενώ εσύ με το που γυρίσαμε στο σπίτι, χαμογέλασες, με φίλησες με πάθος και ψιθύρισες την ώρα που τα χέρια σου με ξέντυναν βιαστικά “Ας νικήσει ο καλύτερος!”. Μόνο που ανάμεσα σε δυο εραστές δεν υπάρχει καλύτερος αγάπη μου! Δυστυχώς πέσαμε και οι δυο σαν άμαθα μαθητούδια στην παγίδα της εταιρίας και αντί να προστατέψουμε τις καρδιές και τη ζωή μας, αφεθήκαμε στο κυνήγι της επιτυχίας και της νίκης.

Τα κρυφά γελάκια, τ΄ ανάλαφρα γεύματα ανάμεσα στα meetings, τα χαμόγελα όλο υπονοούμενα, οι κρυφές αγκαλιές στο ασανσέρ… Όλα αυτά τα μικρά τρυφερά μυστικά μας, που τάιζαν τον σκανδαλιάρη θεό, που του έδιναν ζωή και πνοή, όλα αργά μα σταθερά σταμάτησαν. Άρχισαν οι κρυφές συναντήσεις με τους συναδέλφους της ομάδας, μισόλογα, τηλεφωνήματα που δεν έπρεπε ν΄ ακουστούν και γενικότερα μια γλυκιά ταραχή, που δυστυχώς επιτρέψαμε να μας επισκεφθεί και στο σπίτι.

Το κρεβάτι πια έγινε μια συνεχής διαμάχη, έχω την αίσθηση πως κάποια στιγμή άρχισαν και τα μαξιλάρια να επιλέγουν στρατόπεδο. Πόσο πραγματικά ανόητοι σταθήκαμε και γιατί; Για έναν αφύσικο και άνανδρο ανταγωνισμό, που δεν θα έπρεπε ποτέ να του δώσουμε χώρο ν΄ ανασάνει και να μπει ανάμεσα μας.

Ο υπέρμετρος εγωισμός μας άρχισε να μας τυφλώνει, να γεννάει σκέψεις σκοτεινές και λόγια που φαρμάκωναν τη γλώσσα. Φορέσαμε και οι δυο παρωπίδες και ήταν αδύνατο να δούμε πως το μόνο που καταφέρναμε στην πραγματικότητα, ήταν μέρα με τη μέρα να γινόμαστε όλο και πιο αδύναμοι, όλο και πιο ευάλωτοι. Ζήλεια, εκνευρισμός, ψέματα, αμφιβολία και έναν σκοτεινός φόβος πως “Αν χάσω, θα τον χάσω”, “Αν χάσω, δεν θα με θέλει”…

Ανόητες φοβίες από δυο ανόητους ερωτευμένους που έδιωξαν τον έρωτα από το κρεβάτι και φόρτωσαν τα σεντόνια με έρευνες, στατιστικές και διαγράμματα. Πολλά ανεπίτρεπτα λάθη που δυστυχώς μας απομάκρυναν τόσο πολύ, που πριν τη τελική παρουσίαση του νέου προϊόντος, ήδη κοιμόσουν τα περισσότερα βράδια στο δικό σου έρημο σπίτι.

Η ειρωνεία της μοίρας, χάσαμε και οι δυο. Όχι μόνο τους εαυτούς μας και την αγάπη μας, μα και τον ίδιο τον διαγωνισμό. Ένα άλλο υποκατάστημα, που οι ομάδες δεν τυφλώθηκαν από τον εγωισμό και τη φιλοδοξία, ενώθηκαν και είδαν αυτό που εμείς οι τυφλοί δεν το υποψιαστήκαμε καν. Ο εχθρός ήταν άλλος, ήταν όλα τα υπόλοιπα υποκαταστήματα, ήταν εκεί έξω και όχι μέσα στο σπιτικό μας που του βάλαμε μπουρλότο και το κάψαμε.

Το παράλογο… κανείς από τους δύο δεν παραδέχθηκε τα λάθη του, την λάθος κρίση του, τον πόνο της αποτυχίας. Όχι στον διαγωνισμό, μα στην καρδιά.

Το απογοητευτικό… πως κανείς μας δεν σκέφτηκε να προστατεύσει την αγάπη μας, τον χτύπο της καρδιάς μας, τη χαρά και την ευτυχία που είχαμε νιώσει αυτούς τους 18 μήνες που ζήσαμε μαζί.

Μείναμε μόνοι, πληγωμένοι, σαν δυο αγρίμια που απόμειναν σε άγονη γη να γλύφουν τις πληγές τους και να μουγκρίζουν από τον πόνο και από τη μοναξιά. Μα πάντα αθεράπευτα εγωιστές…

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.