Παριστάνω την άτρωτη, μα μέσα μου τρέμω σαν μικρό παιδί…

Advertisements

Αν με δεις τυχαία, θ’ αναρωτηθείς… “Μα τι χαρούμενος άνθρωπος είναι τούτος; Προβλήματα δεν έχει;”. Πώς να ξέρει ο καθείς τον πόνο που με κέρασες κι επιμένεις να το κάνεις κάθε μέρα; Δείχνω ψύχραιμη, πως δεν μου καίγεται καρφί κι όμως μέσα μου χίλιες βελόνες με κεντάνε…

Νιώθω τόσο αδύναμη, όπως όταν ήμουν μικρό παιδί κι έτρεχα να κρυφτώ απ’ τις σκιές και τα φαντάσματα κάτω απ’ το σεντόνι μου, λες και θα μ’ έσωζε. Πόσο αδύναμη νιώθω Θεέ μου, απέναντι σ’ αυτή την πάλη!

“The show must go on…” συνεχίζω κι ελπίζω. Πιστεύω στην όποια επιλογή και δεν μεμψιμοιρώ άλλο στη σκέψη “Κι αν τα πράγματα γινόταν αλλιώς; Αν έπαιρνα το άλλο μονοπάτι;”… Ποτέ δεν θα μάθω. Πορεύομαι μέρα τη μέρα με όλους τους δαίμονες και τους αγγέλους μαζί μου…

Στέλλα Σωτήρκου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.