Εμείς οι δυο έχουμε γεννηθεί για να είμαστε μέχρι το τέλος μαζί…

Advertisements

Όταν έβλεπα τους γονείς μου, αναρωτιόμουν πώς ήταν δυνατόν οι δυο τους να περνάνε τόσο καλά. Έδειχναν να μην έχουν ανάγκη κανέναν, να μην θέλουν κανέναν, σα να είχαν καταφέρει να φτιάξουν έναν δικό τους κόσμο και ο ένας για τον άλλον ήταν αρκετός. Καλώς ή κακώς τους είχα πρότυπο, ήθελα και εγώ να γνωρίσω και ν΄ αγαπήσω μονάχα έναν άνθρωπο…

Σε συνάντησα όταν ήδη είχα απογοητευθεί από τους ανθρώπους. Είχα δοκιμάσει να γνωριστώ κάπως καλύτερα με έναν δυο ανθρώπους, που αποδείχθηκε όμως πως ήταν ακατάλληλοι, τουλάχιστον για μένα, για τα δικά μου “πιστεύω”, για τα δικά μου “θέλω”. Ήρθες όταν είχα σχεδόν πειστεί πως θα περνούσα αυτή τη ζωή μόνη, ήρθες απρόσμενα, σαν εκείνο το δροσερό αεράκι πριν την καταιγίδα και με ζωντάνεψες.

Ήταν μια συνηθισμένη συγκέντρωση λίγων καλών φίλων, όλοι γνωστοί και άνετοι αναμεταξύ μας, μέχρι που έκανες την εμφάνισή σου, ταράζοντας για τα καλά τον γυναικείο πληθυσμό της παρέας. Γύρισα και σε κοίταξα μονάχα για μια στιγμή, θυμάμαι πως μου είχαν κάνει εντύπωση τα μάτια σου, για κάποιον ανεξήγητο λόγο γελούσαν και με κοίταζαν με μια προκλητική άνεση. Δεν έδωσα σημασία, συνέχισα να συναρμολογώ το παιχνίδι της μικρής, που το ήθελε απεγνωσμένα μαζί της για να πάει για ύπνο. Το παιδικό δωμάτιο μου φάνηκε η καλύτερη διαφυγή και έτσι ανέλαβα να την κοιμίσω, για να βοηθήσω και τη μητέρα της που είχε αρχίσει να εκνευρίζεται με το πείσμα της μικρής.

Μια ώρα μετά, χαμένη σε παραμυθένιες διηγήσεις, κατέβαινα τις σκάλες, όταν ξαφνικά γλίστρησα και έπεσα, τραυματίζοντας περισσότερο την περηφάνεια μου, πάρα το κορμί μου. Στεκόσουν ακριβώς απέναντί μου και όπως ήταν φυσικό αμέσως αντέδρασες. Από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκα κλεισμένη μέσα σε μια ζεστή, δυνατή αγκαλιά, που μ’ έκανε να αισθανθώ ασφαλής και απίστευτα μικρή!

Χρειάστηκαν μόλις μερικά δευτερόλεπτα για να ξανανιώσω νεαρό κοριτσάκι, η πριγκίπισσα του παραμυθιού που ο πρίγκιπας πήρε υπό την προστασία του. Νομίζω πως ήταν η πρώτη φορά που αισθανόμουν έτσι εξαιτίας ενός άνδρα. Αν εξαιρέσουμε τον πατέρα μου, κανένας άλλος δεν είχε καταφέρει να με κάνει να νιώσω τόσο σημαντική και ταυτόχρονα ευάλωτη.

Με κουβάλησες σιωπηλός μέχρι τον καναπέ, ενώ τα μάτια σου με κοίταζαν σαν ένα μικρό παιδί που είχε ανάγκη από προστασία. Παρόλη τη ντροπή μου, ανίκανη να τα βάλω με ακόμη οκτώ άτομα, σου επέτρεψα να με περιποιηθείς, να με φροντίσεις και στο τέλος της βραδιάς να με συνοδέψεις στο σπίτι.

Εκείνο ήταν το πρώτο βράδυ που περάσαμε μαζί μέσα στο αυτοκίνητο σου, να μιλάμε για όνειρα και ταξίδια ζωής μέχρι την χαραυγή. Ήταν απίστευτο! Όταν είδα να ξημερώνει η νέα μέρα, δεν ήξερα τι να πω. Τότε με το πιο γλυκό χαμόγελο του κόσμου μου ευχήθηκες “καλημέρα” και έσκυψες και χάιδεψες τα χείλη μου με τα δικά σου.

Εκείνο δεν ήταν φιλί, ήταν το άγγιγμα της πεταλούδας, το χάδι του αγέρα, η ανάσα του Δράκου που φοβάται μην τυχόν πληγώσει την αγαπημένη του. Μπήκα στο σπίτι μαγεμένη, μόνο και μόνο για να κάνω ένα γρήγορο ντους, να ετοιμαστώ βιαστικά, γιατί μου υποσχέθηκες πως θα ‘ρθεις να με πάρεις για μια μακρινή βόλτα. Αποδείχτηκε η πιο μακρινή της ζωής μου! Περάσαμε ένα απίστευτο Σαββατοκύριακο με βόλτες στη θάλασσα, με ατελείωτες συζητήσεις και μια αίσθηση πως ο κόσμος ξαφνικά μίκραινε μέσα στην απεραντοσύνη του. Δεν χωρούσε κανείς ανάμεσά μας!

Ήταν απίστευτο το αίσθημα πως μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε μ’ ένα βλέμμα, μ’ ένα αυθόρμητο χαμόγελο. Ήταν κάτι που μου συνέβαινε για πρώτη φορά και ήταν σχεδόν εξωπραγματικό. Οι μέρες περνούσαν σαν ώρες και όλοι αναρωτιόντουσαν γιατί εξαφανιστήκαμε, μόνο που κανείς από τους δυο δεν είχε απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα…

Δεν ξέρω τι κάναμε, ίσως τελικά να μην κάναμε και τίποτα σημαντικό, πρωινές βόλτες στην παραλία πριν τη δουλειά, ατέλειωτα τηλεφωνήματα κατά τη διάρκεια της ημέρας, μικρές εξορμήσεις τα Σαββατοκύριακα σε κοντινούς προορισμούς, επισκέψεις σε μουσεία, σε εκθέσεις ζωγραφικής και ατελείωτα βράδια χαρισμένα στον έρωτα.

Ερχόταν στιγμές που αισθανόμουν ένας δραπέτης της ίδιας της ζωής, την ίδια στιγμή που είχα την αίσθηση πως ζούσα πιο έντονα από ποτέ τη ζωή μου, ίσως γιατί αυτή τη φορά είχα συνοδοιπόρο. Για πρώτη φορά καταλάβαινα πώς ήταν να μπορείς να επικοινωνείς τόσο απόλυτα μ’ έναν άλλον άνθρωπο και ήταν απλώς… υπέροχο!

Σήμερα, δυο χρόνια μετά την επεισοδιακή γνωριμία μας, ετοιμαζόμαστε να ενώσουμε τις ζωές μας για πάντα και η μόνη αίσθηση που κυριαρχεί μέσα μου, είναι πως εμείς οι δυο έχουμε γεννηθεί για να είμαστε μέχρι το τέλος μαζί, σ’ αυτόν και σε κάθε κόσμο που θα βρεθούν οι ψυχές μας…

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.