Advertisements

3.15 το μεσημέρι, αφόρητη ζέστη, τα τζιτζίκια σου παίρνουν το κεφάλι και πρέπει να βγεις έξω να πας σε συνέντευξη, γιατί η ανεργία σου έχει ξεπεράσει το όριο. Ένας κόμπος στο λαιμό και πάρα πολλοί άλλοι κόμποι στα αχτένιστα για καιρό μαλλιά. Το βλέμμα δεν τολμούσε να σηκωθεί μπροστά στο καθρέφτη και αυτή η ταχυκαρδία αυξανόταν. Οι σκέψεις όλες καμικάζι σε πίστα. “Γιατί να βγω έξω; Δεν ξέρω αν μπορώ!”. “Δεν θέλω να μπω στο μετρό. Δεν θα τα καταφέρω!”. “Θέλω απλά να μην δω άνθρωπο!”. “Πρέπει να ντυθώ!”. “Πρέπει να χαμογελάω!”… Και με βαρύ βήμα, σπρώχνεις το κουρασμένο σώμα σου σε μια ταλαιπωρία για να βγεις πάλι στη καθημερινότητα, που εκατομμύρια άνθρωποι έχουν χρόνια τώρα! Και σου φαίνεται τόσο δύσκολο! Η άρνηση μεγαλώνει και το πρόσωπο έρχεται αντιμέτωπο με την αλήθεια του στον καθρέφτη.

13 χρόνια πέρασαν από τότε που ο Δρ. Βασίλειος ανακοίνωσε ότι έχω κατάθλιψη και συγκεκριμένα μια μορφή που δύσκολα επανέρχεται. Δεν μου έκανε εντύπωση, τίποτα δεν μου έκανε εντύπωση, γενικά ήταν όλα μαύρα. Εγώ και ο χάρος μου αγκαλιά. Και λέω χάρος, γιατί κάθε μέρα μαζί είμαστε, ακόμα και τώρα που σας γράφω. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη, στις 13.8.22, κλείνω 14 ολόκληρα χρόνια της αιτίας που παντρεύτηκα αυτόν τον αόρατο εραστή που σου διαλύει τη ζωή και που όλοι έχουν αυτή την μπαρούφα να πουν, “Είσαι δυνατή εσύ! Θα το περάσεις!”. Πόσο μαλάκες είστε! Δεν χαίρομαι που μιλάω έτσι, αλλά λέω την αλήθεια και δεν με νοιάζει. Όταν το σώμα σου πονάει τα βράδια και δεν έχεις αντοχή να σηκωθείς, όταν όλα γύρω σου δεν έχουν κανένα χρώμα, όταν η μουσική ακούγεται πάντα με τον ίδιο ήχο, έλα να μου πεις…

Ξέρεις, με αυτό το βάσανο τόσα χρόνια, ξέχασα πώς είναι να τρέχεις στις αμμουδιές, να ταξιδεύεις. Ξέχασα την λέξη “εμπιστοσύνη”, αφού ούτε στον εαυτό μου έχω. Κιλά σε τραμπάλα και η προίκα του γάμου 3 αυτοάνοσα, το ένα σε έξαρση παρακαλώ! Πόση χαρά! Κάτι είναι σε έξαρση, γιατί όλο το υπόλοιπο σέρνεται.

Και τώρα θα μου πεις “Τι μας νοιάζει εμάς τι τραβάς εσύ!”. Θα σου απαντήσω πως δυστυχώς οι μισοί και ίσως και παραπάνω άνθρωποι έχουν νιώσει τη κατάθλιψη, ο καθένας για δικό του σεβαστό λόγο και ξέρουν τι σημαίνει. Και αν εσύ δεν ξέρεις και μας λες τρελούς, θα σου πω τα εξής. Πίνεις καφέ και δεν σε πιάνει καν. Δεν παρακολουθείς ποτέ ολόκληρη ταινία, στα μισά κλαις γιατί σε ό,τι έχει πόνο ψυχικό ταυτίζεσαι. Υπάρχουν και οι πιο δύσκολες μέρες, που με ύφος νικητή λες “Σήμερα έχω κέφια!” και μέχρι να περπατήσεις κρεβάτι κουζίνα, έχεις μετανιώσει την ώρα και τη στιγμή, γιατί η μόνη σκέψη είναι “Εγώ γιατί ξύπνησα πάλι;”…

Σε όλους εσάς λοιπόν που ζείτε με το σόι από το δικό μου τέρας (κατάθλιψη), θα σας πω το εξής, μην απολογηθείτε σε κανέναν που δεν νιώθει. Μην λυπάστε τα λεφτά για την αγωγή σας. Κάντε ό,τι σας αρέσει, έστω και το δίλεπτο που θα υπάρξει, πριν άλλη μια σκέψη το κόψει. Το φάρμακο σε όλο αυτό είναι η αγάπη και πιστέψτε με, είναι ακριβή θεραπεία…

 

Κατερίνα Ηλέκτρα (Κ.Η.🖤)

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.