Γιατί εγώ σ’ αγάπησα με κάθε δυνατό τρόπο…

Advertisements

Το ήξερα από τη πρώτη στιγμή πως δεν ήσουν ένας συνηθισμένος άνθρωπος, πως η ψυχή σου είχε πληγωθεί και είχε σκληρύνει, πως τα δεδομένα σου ήταν διαφορετικά από τα δικά μου, πως οι επιλογές και τα κριτήριά σου ήταν ιδιαίτερα αυστηρά και τυποποιημένα. Όλα τα ήξερα. Και τα “καλά” και τα “κακά” και όμως με γοήτευε η εικόνα του απρόσιτου αρσενικού, του άνδρα που ήξερε ακριβώς τι ήθελε και με ποιον τρόπο να το αποκτήσει. Με γοήτευε και ταυτόχρονα με προκαλούσε…

Ούτε εγώ είμαι ένας συνηθισμένος ή εύκολος άνθρωπος, ξέρω και τις αδυναμίες μου και τώρα πια και τη δύναμή μου. Ξέρω καλά πως όταν αφιερωθώ σ΄ έναν άνθρωπο θα είμαι πάντα εκεί και στα εύκολα και τα βολικά και στα δύσκολα.

Από τη στιγμή που ένιωθα τόσο γοητευμένη, από τη στιγμή που τα πάντα τα έβρισκα συναρπαστικά κοντά σου, ήξερα πως θα κάνω τα πάντα για να σε κατακτήσω, για να δω αυτά τα υπέροχα σαγηνευτικά μάτια να μου ανήκουν.

Δε ντρέπομαι να παραδεχθώ πως σε μελέτησα… Αφιέρωσα ώρες, μέρες, νύχτες, βδομάδες ολόκληρες στο να κατανοήσω καλύτερα τη ψυχολογία σου, να καταλάβω τι ακριβώς ήθελες, τι αναζητούσες, τι λαχταρούσες για να νιώσεις σίγουρος και ικανοποιημένος. Ποτέ ξανά δεν είχα τη διάθεση ν΄ ασχοληθώ τόσο μ΄ έναν άνθρωπο, να τον νιώσω, να μπω στις ενδόμυχες σκέψεις του για ν΄ ανακαλύψω ποιος ακριβώς είναι, τι θεωρεί δεδομένο, τι θέλει να καταφέρει, που θέλει να φτάσει. Έστρεψα τις κεραίες μου προς το μέρος σου και οργάνωσα την “επίθεση” μου. Δεν ήταν εύκολο, μα ήμουν αποφασισμένη να δοκιμάσω και ως εγωίστρια να πετύχω.

Στάθηκα σιωπηλά στο πλάι σου, οργάνωσα τη σκέψη μου ν΄ ακουμπάει γλυκά τη δική σου, έγινα η σκιά για να καθίσεις ήρεμος να πάρεις μια βαθιά ανάσα, έγινα ομπρέλα για να σταματήσει να σε βρέχει η καταιγίδα, έγινα θύμα και θύτης μιας καθημερινότητας που ασυναίσθητα άρχισες να έχεις ανάγκη. Έγινα τα πάντα, έδωσα τα πάντα… για πάντα!

Δεν έκανα εκπτώσεις, απλώς εμπιστεύθηκα το ένστικτό μου, που δεν σταμάτησε στιγμή να μου ψιθυρίζει πως είσαι αυτό που αναζητούσα μια ολόκληρη ζωή, πως ο δύσκολος και απαιτητικός χαρακτήρας σου ήταν αυτό ακριβώς που αναζητούσα με λαιμαργία, αυτό που μου έλειπε, αυτό που είχα ανάγκη για να νιώσω ολοκληρωμένη.

Δε φοβήθηκα, δεν δείλιασα, δεν τσιγκουνεύτηκα. Έκανα τ΄ αδύνατα δυνατά για να τηρήσω τις υποσχέσεις μου, για να γίνω αυτή που θα λάτρευε ακόμη και τις αδυναμίες σου, αυτή που θα σκούπιζε τον ιδρώτα από την προσπάθεια για τον αγώνα της ζωής, το αίμα από τις θυσίες της βιοπάλης, αυτή που κάθε μέρα θα σου χάριζε το πιο ζεστό χαμόγελο, που θα σου ψιθύριζε το “Μη φοβάσαι! Είμαι εδώ, δίπλα σου, μια ανάσα μακριά σου!”…

Σου απέδειξα και τα “θέλω” μου και τα “σ΄ αγαπώ” μου με κάθε δυνατό τρόπο, σε κάθε ευκαιρία, χωρίς να σταματήσω ή να κουραστώ. Σήμερα δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει, αν έχεις τη συνείδηση πως ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα εδώ για σένα, γιατί απλώς δεν γίνεται να μην είμαι. Γιατί εγώ είμαι η γυναίκα που σου δόθηκε και σ΄ αγάπησε με κάθε δυνατό τρόπο!

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.