- Μαρία Σταυρίδου - FICTION STORIES

Θέλω να τα ζήσω όλα στο κόκκινο μαζί σου!

Advertisements

Όταν έκανα και την τελευταία χημειοθεραπεία, έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου, πως θα ζήσω κάθε στιγμή που μου απομένει, δεν θα κάνω μακροχρόνια σχέδια, δεν θ’ αναλωθώ σε ανοησίες και περιττές ανησυχίες. Δεν ξέρω αν θα κατάφερνα να πραγματοποιήσω αυτή μου την υπόσχεση, αν τελικά δεν σε συναντούσα εκείνη τη μέρα στο δικηγορικό γραφείο της αδελφής μου…

Ήταν μια απρόσμενη γνωριμία, πλημμυρισμένη όμως με μια διάθεση χαράς και περιπέτειας. Πριν κλείσουμε μια ώρα γνωριμίας, βρισκόμασταν στην παραλιακή να… “ταΐσουμε τους γλάρους” όπως μου είπες χαρακτηριστικά. Το ίδιο απόγευμα, με προσκάλεσες σ΄ έναν παιδότοπο να κρατήσουμε το παιδί του κολλητού σου και καταλήξαμε να ντυθούμε κλόουν για να διασκεδάσουμε είκοσι πιτσιρικάδες, που δεν σταματούσαν να γελάνε με τ΄ αστεία σου. Ομολογώ πως ήταν η πρώτη φορά που διασκέδαζα τόσο με μικρά παιδιά και μ΄ έναν άνθρωπο τόσο χαρούμενο και διασκεδαστικό. Όχι, δεν ήταν πάντα η ζωή σου γεμάτη χαρές, ορφανός από τα 15, μεγαλωμένος δύσκολα, μ΄ ένα βαρύ ιστορικό καρκίνου, που όμως κατάφερες να ξεπεράσεις…

Κάθε μέρα σ΄ έβλεπα να φοβερίζεις τον Δαίμονα με γέλια και χαρές, με σκέψεις γεμάτες ελπίδα και γεύσεις ζωής πλημμυρισμένες ζάχαρη και κανέλα. Έγινες πρότυπο για μένα, οδηγός και συμβουλάτορας. Έγινες η σκιά του γέλιου και η σιωπή των δακρύων μου, έγινες το φάρμακο του πόνου μου και η καθημερινή μου δόση ζωής. Ναι, ήσουν η προσωποποίηση της ζωής και της χαράς! Όπου και αν πηγαίναμε, ό,τι και αν κάναμε μ΄ έκανες να αισθάνομαι σαν εκείνο το παιδί που δεν πρόλαβε στα 26 του χρόνια να ζήσει. Ήσουν μόλις 3 χρόνια μεγαλύτερος και όμως πολλές φορές, όταν η διάθεση αποκτούσε μια πιο φιλοσοφική διάθεση, σ΄ άκουγα να μιλάς και αισθανόμουν πως ήδη είχες ζήσει πολλές, πολλές, πολλές δύσκολες ζωές…

Σε λάτρεψα και εγώ και οι δικοί μου, οι φίλοι, οι συγγενείς, οι γνωστοί, οι άγνωστοι στους δρόμους που γελούσαμε… Όλοι! Γιατί ήσουν δώρο ζωής, “δώρο Θεού”, όπως ψιθύριζα στο σκοτάδι κάθε νυχτιά πριν παραδοθώ στην αγκαλιά του Μορφέα.

Μαζί σου ήμουν διατεθειμένη να κάνω τα πάντα, να ζήσω τα πάντα, να γευτώ τα πάντα. Το ήξερα πως το ίδιο ήθελες και εσύ. Κάθε φορά που έβλεπα τα μάτια σου να ξεκουράζονται πάνω μου, το ένιωθα. Η τρυφερότητα της ψυχής σου και ο άγνωστος έρωτας που αργά, μα σταθερά γεννιόταν ανάμεσά μας, με χάιδευαν μ΄ έναν μοναδικό τρόπο, που έκανε τους παλμούς μου ν΄ αυξάνονται επικίνδυνα.

Από φύση πάντα ήμουν πολύ μετρημένος και συντηρητικός άνθρωπος, κοντά σου όμως τα “θέλω” και τα “μπορώ” μου άλλαξαν, μεταμορφώθηκαν, απόκτησαν μια νέα διάσταση, μια νέα δυναμική. Τώρα πια ήθελα να ζήσω τα πάντα! Τα επικίνδυνα και τα σκοτεινά, τα επιπόλαια και τα χαζά, τα όμορφα και τα διαλεχτά, τα ασυνήθιστα και τα κουτά, όλα!

Τίποτα άλλο δεν είχε σημασία! Μονάχα να ζήσω τη ζωή μαζί σου, να ρουφήξω τις ανάσες της ζωής μέσα από τις δικές σου, να γευτώ το σήμερα και το αύριο χωρίς φόβο, να ξεδιψάσω με τα φιλιά που είχαν γεύση ζωής και χαράς, χωρίς να είναι στολισμένα με υποσχέσεις που ίσως δεν γινόταν να πραγματοποιηθούν στο αύριο. Αξία είχε μόνο το σήμερα στα άκρα, εκεί στην άκρη του γκρεμού, στην τελευταία ανάσα που βγαίνει με δυσκολία, που φοβάται και εγκλωβίζεται στον λαιμό… Το κόκκινο έγινε πια το αγαπημένο μου χρώμα, το χρώμα που θα φοράω πια μαζί σου σε ό,τι και αν κάνω…

Σ΄ ευχαριστώ μάτια μου γι’ αυτό το υπέροχο δώρο ζωής που μου έκανες! Σ’ ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου για να την ομορφύνεις, για να της δώσεις νόημα και χαρά, για να την ταξιδέψεις εκεί που ούτε τα όνειρά μου δεν τολμούσαν να πετάξουν! Σ’ ευχαριστώ! Θα είμαι δική σου για πάντα! Μέχρι να μην ξημερώσει το αύριο για μας τους δυο…

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: