Το μισώ αυτό που ήμουν πριν σε γνωρίσω

Advertisements

Συντηρητική, δύσκολη, στενόμυαλη, μια γυναίκα που δεν είχε τη δύναμη να εκφραστεί και κρυβόταν στο σκοτάδι, στην απομόνωση, στη σιωπή. Κάθε φορά που αναπολώ τον παλιό μου εαυτό, μελαγχολώ, αισθάνομαι ανόητη και χαζή! Πώς είναι δυνατόν να έχω υπάρξει τόσο άδικη με τον ίδιο μου τον εαυτό;

Ίσως να φταίει το γεγονός πως μεγάλωσα με δυο γυναίκες μονόχνοτες, με δυο “γεροντοκόρες”, όπως ονομάζει ο σοφός λαός. Οι σπουδές, η συναναστροφή με τόσο μορφωμένους και αξιόλογους ανθρώπους, θα έπρεπε να μ’ έχει σφυρηλατήσει διαφορετικά και όμως ο μοναδικός που κατάφερε να με πλησιάσει ουσιαστικά και φυσικά να μ’ αλλάξει, ήσουν μόνο εσύ.

Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω πώς κατάφερες να με βγάλεις από το καβούκι μου. Ίσως η επιμονή σου. Ήταν τόσο περίεργο να σε βλέπω κάθε μέρα στο αμφιθέατρο, πάντα στην ίδια θέση, να με κοιτάς μονίμως μέσα στα μάτια και να παρακολουθείς ακόμη και τις ανάσες μου.

Στην αρχή ομολογώ πως δεν σου είδα δώσει σημασία, η συνήθεια να μπαίνω, να μιλάω, να παρουσιάζω το μάθημα και να φεύγω χωρίς πολλές πολλές καθυστερήσεις, δεν άφηνε πολλά περιθώρια για γνωριμίες, όταν όμως άκουσα τη φωνή σου εκείνη τη πρώτη μέρα στη συνάντηση των καθηγητών, έμεινα έκπληκτη να σε κοιτάζω σαν ναρκωμένη. Την επομένη στην παράδοση, για μια στιγμή τα ‘χασα, όταν διαπίστωσα πως βρισκόσουν στην αίθουσα μαζί με τους φοιτητές μου.

Δεν τόλμησα να σχολιάσω, ενώ εσύ συνέχισες να με παρακολουθείς. Οι μέρες περνούσαν και δεν μπορούσα να εξηγήσω την περίεργη συμπεριφορά σου, δεν μου μιλούσες, δεν σχολίαζες, δεν έκανες καμία κίνηση προς το μέρος μου, πάντα όμως βρισκόσουν εκεί, στη θέση του ορίζοντά μου, να παρακολουθείς κάθε κίνησή μου, κάθε λέξη που πάλευα να μείνει σταθερή, για να μη μαντέψεις την έντονη ταραχή μου.

Για δυο ολόκληρους μήνες αυτό το κρυφτούλι μου τσάκισε τα νεύρα και σμπαράλιασε τη ψυχολογία μου, όταν ένα πρωινό σε είδα να στέκεσαι έξω από το γραφείο μου κρατώντας καφέ της αρεσκείας μου, μαζί με σουσαμένιο κουλούρι και ένα χαμόγελο φωτεινό, που μονομιάς φώτισε όλα τα σκοτάδια της ζωής μου.

Ψιθύρισα ένα “καλημέρα” και άνοιξα την πόρτα. Εκείνο ήταν, μετά από εκείνο το πρώτο πρωινό, η ζωή μου μονομιάς έγινε δική σου. Αυτοκόλλητοι στο Πανεπιστήμιο και σιγά σιγά αυτοκόλλητοι και στη ζωή. Με τη γλυκιά και ήρεμη φωνή σου, μ΄ έφερες “στα νερά σου”, όπως θα έλεγε και μια φίλη, που δεν ξέρει να μασάει τα λόγια της.

Ατελείωτες συζητήσεις για θέματα του Πανεπιστημίου, για μια φιλοσοφία ζωής γεμάτη αισιοδοξία, που μου ήταν παντελώς άγνωστη. Μια άλλη σκοπιά της ζωής στο φως και στον έρωτα, που εγώ βυθισμένη στα σκοτάδια μου δεν ήξερα καν πως υπάρχει.

Μαγεμένη… μετά τις πρώτες βδομάδες κοντά σου, κυριολεκτικά ήμουν μαγεμένη από τα λόγια σου, από τη συμπεριφορά και τους τρόπους σου, από την ευγένεια και τη χαρά, ναι, τη χαρά που έβγαινε ακόμη και από τις ανάσες του κορμιού σου. Χωρίς να το καταλαβαίνω αφέθηκα ελεύθερη για πρώτη φορά στη ζωή μου, αφέθηκα και άρχισα να ζω, να χορεύω με την ίδια τη ζωή, να γεύομαι, να μυρίζω, να χαϊδεύω τα πάντα γύρω μου και κυρίως εσένα, που κάποια στιγμή τόλμησες να μου εκφράσεις το ερωτικό σου ενδιαφέρον.

Ακόμη αναρωτιέμαι γιατί δεν σου αρνήθηκα, γιατί παραδόθηκα δίχως ν’ αντισταθώ, δίχως ν’ αντιδράσω. Ίσως να μην είχα τη δύναμη. Χαιρόμουν για πρώτη φορά στη ζωή μου, που είχα έναν φίλο να μιλάω και να επικοινωνώ μαζί του, να περπατάω κάτω από τη βροχή, ν’ ακούω τα “θέλω” της ψυχής χωρίς ντροπή και δισταγμό, να ταξιδεύω σ’ όλα εκείνα τα κρυφά όνειρα που είχα από χρόνια θάψει βαθιά, πολύ βαθιά μέσα μου…

Τώρα, δυο χρόνια μετά από εκείνο το πρωινό που μου έφερες καφέ και κουλούρι στο γραφείο, αισθάνομαι πως είμαι μια άλλη γυναίκα, ένας άνθρωπος με “θέλω” και “μπορώ”. Έχω επιθυμίες που δεν ντρέπομαι να εκφράσω, έχω ανάγκες που τολμάω να τις ικανοποιήσω, έχω όνειρα που ξέρω πως μαζί σου θα τα πραγματοποιήσω. Έχω εσένα! Και μ’ έναν μαγικό τρόπο, αυτό είναι αρκετό για μια ολόκληρη ζωή…

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.