- Μαρία Σταυρίδου - FICTION STORIES

Η ζωή μου ξεκίνησε από την ώρα που έφυγες…

Advertisements

Δεν ήμουν η πρώτη που παντρεύτηκε από συνοικέσιο, ούτε η πρώτη που αποφάσισε να δέσει τη ζωή της μ΄ έναν άνδρα που δεν ερωτεύθηκε, που απλώς έβαλε τη λογική ν΄ αποφασίσει για χάρη της. Συμβιβάστηκα και αποφάσισα να κάνω μια ζωή μετρημένη, χωρίς έρωτες και παθιασμένες αγάπες, μα με σεβασμό και εκτίμηση. Συμφώνησες πως η αγάπη και η εκτίμηση καλλιεργούνται και συντηρούνται, όταν όλα γίνονται με καλές προθέσεις. Μόνο που το να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου με καμιά δεκαριά ακόμη γυναίκες, δεν δηλώνει ούτε σεβασμό και φυσικά ούτε καλές προθέσεις…

Έδωσα έναν μικρό πόλεμο για να σου αποδείξω το αυτονόητο, πως ούτε με σέβεσαι, ούτε και έχεις τη διάθεση ν΄ αλλάξεις αυτό το μοτίβο προδοσίας, ώστε να δώσεις μια ευκαιρία στον γάμο μας και στην κοινή πορεία των δέκα ετών. Ας είναι, κατάφερα τελικά να πάρω το πολυπόθητο διαζύγιο μετά από ενάμιση ολόκληρο χρόνο ψυχικής κόπωσης και διαμάχης.

Έτσι βρέθηκα ξαφνικά μετά από πάρα πολύ καιρό μόνη, σ΄ ένα μικρό διαμέρισμα δυο δωματίων, υπόλογη μονάχα στον εαυτό μου και σε κανέναν άλλον. Ίσως τελικά να ήταν για το καλύτερο που επέμενες πως δεν ήθελες παιδιά. Όταν συμφώνησα μαζί σου, βαθιά μέσα μου ήλπιζα πως θ΄ αλλάξεις γνώμη, τώρα ευχαριστώ το Θεό που δεν το έκανες. Παιδί χωρισμένων γονιών, ξέρω ακριβώς τον κυκεώνα του διαζυγίου και τις συνέπειες αυτού στις ψυχές των παιδιών και δεν θα ήθελα να τις βιώσει και το δικό μας παιδί.

Ξεκίνησα έχοντας μια βαριά πέτρα να πλακώνει την καρδιά και τη σκέψη μου. Ποτέ δεν φοβήθηκα τη ζωή, όμως είχα χρόνια να ζήσω μόνη και ένα αίσθημα αποτυχίας μου είχε χαλάσει τη διάθεση. Ναι, μάλλον ήμουν πολύ εγωίστρια και δυσκολευόμουν να παραδεχτώ πως είχα κάνει λάθος επιλογή, πως δεν έπρεπε να συμβιβαστώ και απλώς έπρεπε να ζήσω μόνη και ας μην παντρευόμουν ποτέ. Η ρετσινιά της γεροντοκόρης όμως με κυνηγούσε από παιδί, από τότε που η θεία Καλλιόπη μου έδινε ευχή και κατάρα να μην απομείνω μόνη και έρημη σαν την ίδια.

Τελικά δεν απόμεινα γεροντοκόρη, μα ζωντοχήρα στα 46, μ΄ έναν αποτυχημένο γάμο στους ώμους και καμία προοπτική για παιδί. Το ξέρω πως όλοι δεν είμαστε γεννημένοι για γονείς και αν θέλω να ομολογήσω την αλήθεια στον εαυτό μου, ούτε εγώ είμαι από εκείνες τις γυναίκες που πιστεύουν πως μόνο αν φέρουν τον διάδοχο στη ζωή θα καταφέρουν να νιώσουν ολοκληρωμένες.

Με το διαζύγιο στη τσάντα διπλωμένο και μια βαριά καρδιά συνέχισα τη δουλειά μου, με μια έντονη ανάγκη να ξεφύγω από εκείνην την καθημερινότητα που κυριολεκτικά με είχε θάψει μέσα στο δυαράκι.

Μια μέρα που επέστρεφα από τη δουλειά ανακάλυψα ένα μικρό γραφικό, θα μπορούσα ακόμη να πω και ρετρό, κομμωτήριο. Χωρίς δεύτερη σκέψη μπήκα μέσα για ν΄ ανακαλύψω μια παλιά συμμαθήτρια και μια παρέα τρελές πενηντάρες, που είχαν βάλει στόχο ν΄ απολαύσουν κάθε στιγμή αυτής της άσχημης ζωής. Τρεισίμηση ώρες μετά, βγήκα από το μαγαζί απαλλαγμένη από τον βαρύ κότσο και καμιά εικοσαριά χρόνια στην πλάτη, μ΄ ένα μοντέρνο καρέ κούρεμα, κατακόκκινα νύχια και ένα ιδιαίτερο μακιγιάζ της δεκαετίας του 60 που μου πήγαινε πολύ.

Μέσα σε μια βδομάδα άλλαξα γκαρνταρόμπα, απέκτησα κινητό, νέες φίλες, αγόρασα το πρώτο μου άρωμα, ήπια το πρώτο μου κοκτέιλ, πήγα την πρώτη μεταμεσονύχτια βόλτα στην παραλία, μπήκα σε ομάδα πλεξίματος, άρχισα πιλάτες για το αυχενικό, ξεκίνησα μαθήματα Ιταλικών και φέτος το καλοκαίρι μαζί με τα κορίτσια συζητάμε για τον γύρο της Ιταλίας.

Χθες είδα το είδωλο μου στον καθρέφτη και δεν το αναγνώρισα! Μπροστά στα μάτια μου υπήρχε μια νέα γυναίκα, χαμογελαστή και ευδιάθετη. Μια γυναίκα που ξέρει τι θέλει και τώρα πια πώς να το διεκδικήσει. Κάποια στιγμή με ρώτησε ένα συγγενικό πρόσωπο πώς αισθάνομαι μετά το διαζύγιο και όλες αυτές τις δραματικές αλλαγές στη ζωή μου και έκπληκτη άκουσα την φωνή μου να λέει “Νομίζω πως άρχισα να ζω, τη στιγμή που έφυγε εκείνος από τη ζωή μου!”…

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: