- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Είσαι το λιμάνι μου…

Advertisements

Ρίχνω μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη, έχω πολύ καιρό να με δω τόσο περιποιημένη, θα τολμήσω να το πω, τόσο… όμορφη! Απόψε θέλω να είμαι όμορφη για χάρη σου, να με κοιτάς και να ξέρω πως το μόνο που λαχταράς είναι να μείνουμε μόνοι.

Σήμερα κλείνουμε έναν χρόνο συμβίωσης, δώδεκα ολόκληρους μήνες τρέλας και έρωτα. Δώδεκα μήνες που έχω την αίσθηση πως είναι μόλις δώδεκα μέρες, δώδεκα βαθιές ανάσες σ΄ ένα ταξίδι που δεν έχει προορισμό, μόνο πορεία.

Απόψε για πρώτη φορά θα σου ψιθυρίσω το μυστικό μου, θα τολμήσω να σου αποκαλύψω όλα όσα τραγουδάω στα όνειρα, όλα όσα γεννάει το κορμί σου στο κορμί μου, όλα όσα χαρίζουν τα φιλιά και τα χάδια σου στην ύπαρξή μου. Δεν θα διστάσω, δεν θα κρυφτώ, απόψε θα ξεγυμνώσω τη ψυχή μου, θα σου χαρίσω παθιασμένα μυστικά και όνειρα σκοτεινά, ανάγκες μιας πληγωμένης γυναίκας που τώρα πια αισθάνεται ελεύθερη, ικανή, ποθητή και κυρίως ταμένη στην αγάπη σου.

Ναι, το ξέρω πως μ΄ αγαπάς. Το βλέπω κάθε μέρα στο βλέμμα σου, που μόλις συναντάει το δικό μου λάμπει, στο γέλιο σου, που θυμίζει μικρό παιδί που μόλις του χάρισαν αγαπημένο δώρο, στα λόγια σου, που είναι γεμάτα καλοσύνη και ελπίδα, στα χάδια σου, που με ορίζουν την πιο ποθητή γυναίκα αυτού του κόσμου, στον τελευταίο ψίθυρο που αφήνεις στο σκοτάδι πριν ο Μορφέας μας πάρει μακριά “Να σε φυλάει ο Θεός και όλοι οι αγγέλοι!”

Δεν γεννήθηκα πριγκίπισσα, εσύ μ΄ έκανες, μου χάρισες τίτλο ευγενείας, έντυσες το κορμί και τη ψυχή μου στα μεταξωτά, γέμισες τα δάχτυλα μου με δαχτυλίδια και πολύτιμα φιλιά και μου φόρεσες κορώνα στα μαλλιά την αγάπη σου. Αυτήν την αστείρευτη, πολύτιμη αγάπη, έχω για πυξίδα στο ταξίδι της καρδιάς μου πια.

Η ώρα έφτασε. Στέκομαι μπροστά σου, παίρνω μια ανάσα και σηκώνω το βλέμμα. Σε βρίσκω εκεί,  απέναντι μου. Είσαι υπέροχος, ντυμένος στα μπλε, ντυμένος με μια λάμψη που σχεδόν ζηλεύω “Έτοιμη;”. Δεν αντέχω άλλο! Θέλω να σου το πω! Ξαφνικά με πλησιάζεις και με κλείνεις στην αγκαλιά σου. “Τι συμβαίνει μάτια μου;”. Θέλω να σου χαρίσω τον κόσμο που κρύβω μέσα μου, τον πόνο και τη χαρά μου, το γέλιο και το κλάμα μου, το φως και το σκοτάδι μου. Παίρνω μια βαθιά ανάσα, ανασηκώνομαι και σου ψιθυρίζω “Είσαι το λιμάνι μου!”…

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: