- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Εκείνο το πρώτο βλέμμα σου…

Advertisements

Ξεφυλλίζω το άλμπουμ δίπλα από τη φωτιά. Κρυώνω και ξέρω πως το μόνο που θα ζεστάνει και το κορμί και τη ψυχή, είναι αυτές οι αγαπημένες φωτογραφίες μιας υπέροχης ζωής που έζησα δίπλα σου. Δουλειά, ξενύχτια, κλάματα, γέλια, εκδρομές, γλέντια, γενέθλια, γιορτές, δυο υπέροχα παιδιά και τρία αξιολάτρευτα εγγόνια και όλα αυτά εξαιτίας μιας εκδήλωσης του Πανεπιστημίου.

Μ΄ ένα χαμόγελο στα χείλη, αναζητώ τη φωτογραφία που έχει γίνει μάρτυρας της επεισοδιακής γνωριμίας μας. Η αλήθεια είναι πως την έχω κρυμμένη, αυτήν ειδικά τη φωτογραφία δε θέλω να τη μοιράζομαι με κανέναν. Αυτή είναι η μικρή μου διαφυγή στον έρωτα τώρα πια…

Είκοσι δύο χρονών, με τη φρεσκάδα και τη λαχτάρα να κατακτήσεις όλον τον κόσμο, αν γίνεται να τον κάνεις καλύτερο, πιο φιλικό και πιο ανθρώπινο. Ιδανικά, επιθυμίες και όνειρα που πετάνε ελεύθερα με το ρούχο της νιότης και της ελπίδας και κάπου εκεί μια ματιά. Η δική σου…

Μια όμορφη, ψηλή φιγούρα, ντυμένη στα μαύρα, με μακριά ατίθασα μαλλιά και μια ματιά που είναι αδύνατο να περάσει απαρατήρητη. Δυο γκριζογάλανες κρυστάλλινες λίμνες που μέσα τους λαχταράς να κολυμπήσεις, ν΄ αποκαλύψεις όλα τα μυστικά σου, τον πιο ξεδιάντροπο εαυτό σου. Μέχρι να παραδώσω τη ψυχή μου στον Αρχάγγελο, δεν πρόκειται να ξεχάσω εκείνη την πρώτη ματιά, το βλέμμα το λατρεμένο, το γεμάτο τρυφερότητα και διεισδυτικότητα, το βλέμμα πλημμυρισμένο από τα “σε θέλω” που δεν τόλμησες να ξεστομίσεις, που ντρεπόσουν να μου χαρίσεις ακόμη και όταν έγινα δική σου.

Όταν βρέθηκα αντιμέτωπη μαζί της κοκάλωσα, δεν είχα τη δύναμη ν΄ αντιδράσω. Έμεινα μετέωρη χωρίς να μπορώ να ολοκληρώσω τη φράση που περίμεναν όλοι γύρω μας να ξεστομίσω “Πρέπει να οργανώσουμε μια ειρηνική πορεία για να…”. Ακόμη θυμάμαι τα πειράγματα και τ΄ αστεία των συμφοιτητών μας! Πόσο ανόητη ήμουν Θεέ μου! Ανόητη και άπειρη. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθανόμουν έτσι, σα να μου χαρίσαν ξαφνικά ένα όνειρο, ένα θαύμα, έναν άγγελο!

Το τραγικότερο όλων, ήταν που δεν κατάφερα τελικά να παραβρεθώ σ΄ εκείνη την πορεία. Που έπεσα με πυρετό στο κρεβάτι για μια ολόκληρη βδομάδα. Επτά βασανιστικές μέρες μακριά σου, με την αγωνία πως δε θα έχω την ευκαιρία να σε ξαναδώ…

Σε ξαναείδα. Με το που πάτησα το πόδι μου στην αίθουσα παραδόσεων, σε ξαναείδα και όχι μόνο! Σε άκουσα, σε μύρισα, μοιράστηκα τον καφέ και το φαγητό μαζί σου, τις σημειώσεις και τα βιβλία, τα όνειρα και τα μυστικά της ίδιας μου της ζωής και πριν το καταλάβω μοιράστηκα την αγκαλιά και τις ανάσες, τις λαχτάρες και τους αναστεναγμούς. Μοιράστηκα το θαύμα της αγάπης και την τρέλα του έρωτα. Μοιράστηκα ζωή και θάνατο μαζί σου. Μοιράστηκα τα πάντα μάτια μου!

Το μόνο που δε θα μοιραστώ ποτέ και με κανέναν είναι εκείνο, εκείνο το πρώτο βλέμμα έρωτα, εκείνο το δώρο της τρέλας και της παράδοσης, εκείνο το χάδι της ψυχής που θα μείνει για πάντα δικό μου, κτήμα μου πολύτιμο και στολίδι μοναδικό μου. Εκείνο αγάπη μου ακριβή, το βλέμμα το δικό σου!

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: