- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Γύρνα!

Advertisements

Η πιο αγαπημένη ώρα της ημέρας, η ώρα του ταχυδρόμου, η ώρα του τηλεφώνου, η ώρα του μηνύματος… Η ώρα η δική μου, που ο κόσμος παίρνει πάλι ζωή, που εσύ βρίσκεσαι ξανά κοντά μου  έστω και μέσα από μια ψυχρή οθόνη που ξαφνικά ομορφαίνει, που το γέλιο αποκτά μελωδία, που η φωνή διάσημη τραγουδίστρια γίνεται και υμνεί τον έρωτα και την αγάπη.

Κάθε βδομάδα την ίδια μέρα, την ίδια προκαθορισμένη ώρα, εκεί μπροστά στον ψυχρό υπολογιστή να περιμένω στην οθόνη να εμφανιστεί το μήνυμα που θα λέει “Έχετε κλήση από τον κύριο Έρωτα!” και σαν τρελή να παλεύω με το πληκτρολόγιο να μου χαρίσει τη φωνή σου, το χαμόγελο το γλυκό της ψυχής σου.

Κάθε φορά η λαχτάρα μεγαλύτερη, η φωνή πιο συγκινημένη, η ματιά πιο βυθισμένη στον πόνο της έλλειψης, της προσμονής. Μου λείπεις και σου λείπω και κανείς δε μπορεί να γιατρέψει αυτήν την πληγή, ούτε καν το καθήκον σου προς την πατρίδα, ούτε καν το καθήκον σου προς τον ίδιο σου τον εαυτό.

Παλεύω να δημιουργήσω “νέα” και “ειδήσεις” για να σε διασκεδάσω, για να κάνω ακόμη μια προσπάθεια να διώξω τον πόνο και τη στεναχώρια από τη ματιά σου. Μόνο που το μοναδικό νέο και η μόνη άξια λόγου είδηση, είναι πως δεν αντέχω άλλο μακριά σου, πως η καρδιά μου άρχισε να αιμορραγεί και να ποτίζει ακόμη και το ρούχο που φορώ…

Σε βλέπω να παλεύεις να κρύψεις την αγωνία και τους φόβους σου, να προσπαθείς ν΄ ανακαλύψεις μήπως σου κρύβω κάτι, μήπως τόλμησε κανείς να με πειράξει, να με στενοχωρήσει, χωρίς να τολμάω να σου αποκαλύψω πως ο μόνος που το καταφέρνει αυτό, είσαι μόνο και πάντα εσύ και ας μην το θέλεις. Όσο μένεις μακριά μου, όσο οι επιλογές σου σε κρατάνε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, ο πόνος της πληγής που μου χαρίζεις είναι δεδομένος. Πώς να σου εκμυστηρευτώ όμως αυτήν την αβάσταχτη αλήθεια; Πώς να σε κάνω να νιώσεις τύψεις για κάτι που ξέρω πως μόνο τιμή σου προσθέτει;

Μάτια μου όμορφα και εγώ καμαρώνω κάθε φορά που μαθαίνω τα επιτεύγματά σου, κάθε φορά που ξέρω πως κάνεις ό,τι περνά από το χέρι σου για να υπηρετήσεις την πατρίδα και τη σημαία μας, όμως δε μπορώ ν΄ αντισταθώ… έρχονται στιγμές που ο φόβος μην τυχόν σε χάσω για πάντα, αλλοιώνει ακόμη και αυτά τα συναισθήματα περηφάνιας και τιμής. Γίνομαι εγωίστρια και το μόνο που θέλω είναι να γυρίσεις κοντά μου, να ‘ρθεις να με πάρεις αγκαλιά και να τους διαολοστείλεις όλους!

Έρχονται στιγμές που όταν σε βλέπω στην οθόνη να φοράς τη στολή σου, θέλω να τρυπώσω, ν΄ απλώσω το χέρι και να την τραβήξω από πάνω σου με όλη μου τη δύναμη! Να τη ξεσκίσω και να την πετάξω με λύσσα στα θεριά της θάλασσας! Θέλω να πάρω τους επαίνους και τα μετάλλια και να τα θυσιάσω στη φωτιά του πόνου μου και μετά να σκορπίσω τη στάχτη τους στους αγέρηδες, μα κυρίως θέλω να σταθώ όρθια και να φωνάξω μ΄ όλη τη δύναμη της ψυχής μου “Γύρνα κοντά μου! ΓΥΡΝΑ!”…

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: