Πριν ανταμώσουμε, με ενέπνεε η βροχή, με ξεσήκωνε ο άνεμος, με μάγευε η θάλασσα, μ’ αγαπούσε ο ουρανός. Με ενέπνεαν τα λουλούδια, μ’ αγαπούσαν τα τραγούδια, μου μιλάγανε τ ’αστέρια. Τώρα έμπνευσή μου εσύ…

Τώρα με παιδεύει το φιλί σου και από αυτό γεννιέται η έμπνευσή μου και αφήνομαι στο χαρτί. Τώρα με εμπνέει η φωνή σου. Αυτή η χροιά της η μαγική. Τώρα με εμπνέει το άγγιγμά σου. Το άγγιγμά σου! Αυτό το άγγιγμα σου, τρυφερό σαν πούπουλο.

Τώρα με εμπνέει ο έρωτάς μας, που στροβιλίζει τα σεντόνια στο κρεββάτι μας. Τώρα με εμπνέει το βλέμμα σου. Αχ αυτό το βλέμμα σου! Με παγιδεύει σ ’ένα κυκεώνα ευτυχίας! Τα δάκτυλά μου διασταυρώνονται με τα δικά σου και η έμπνευση έρχεται σαν νερό και μ’ εξαγνίζει.

Τώρα με εμπνέει η καρδιά σου η χρυσή και αφήνομαι. Αφήνομαι! Τώρα με εμπνέει το χαμόγελό σου και μαγεύομαι.

Αδύνατον να μην είσαι έμπνευση για τον καθένα. Αδύνατον να μην είσαι έμπνευση και για μένα. Είσαι η ίδια η έμπνευση. Μία αυθεντία έμπνευσης.

Τώρα έμπνευση μου εσύ…

 

Μαρία Τσιντίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.