Ίσως να ήταν και τυχαίο… σχόλασα αργά, το αυτοκίνητο στο συνεργείο και εγώ αποφασισμένη να επιστρέψω στο σπίτι μετά από μια μικρή βόλτα και ξαφνικά εκεί, μόλις δυο μέτρα μακριά μου, ο άγγελος της ψυχής μου, η μορφή που βασανίζει δυο χρόνια τώρα τη ψυχή μου.

Θα σ΄ αναγνώριζα ανάμεσα σε χιλιάδες, ανάμεσα σε εκατομμύρια αγνώστων, γιατί απλούστατα η δική σου φιγούρα θα ξεχωρίζει πάντα, όπου και αν βρίσκεται, μέσα στα μάτια μου. Ήταν μονάχα για μια στιγμή, για μια ανάσα, για ένα δυο βασανιστικά δευτερόλεπτα που πάγωσαν τον κόσμο μου. Ντυμένος στα μαύρα, με δυο μάτια που αιχμαλώτισαν το κάρβουνο και δυο χείλη γεννημένα για να κολάζουν ακόμη και τα φιλιά.

Από εκείνη τη στιγμή, οι ψιθυριστές ύπουλες φωνούλες του μυαλού μου επέστρεψαν για να με βασανίσουν, για να παίξουν με το κουβάρι της μνήμης, για να κεντήσουν τα χείλη, μην τυχόν ξεστομίσουν όλα αυτά που δεν τόλμησα ποτέ να σου αποκαλύψω. Όλα τα εγκλωβισμένα “Σ΄ αγαπώ” και τα βιασμένα “Σε θέλω” που καταδίκασα στην ηλεκτρική καρέκλα της απόρριψης, άρχισαν να μ΄ εκδικούνται…

Πονάω! Κάθε κύτταρο του κορμιού μου έχει επαναστατήσει, κάθε σκέψη κολυμπάει στη θύμησή σου, ενώ κάθε ανάσα είναι πνιγμένη στα λόγια που μου ψιθύριζες κάθε φορά που πάλευες να με πείσεις να φύγουμε μαζί.

Επιλογές… Καλώς ή κακώς τις έκανα. Τις κάναμε. Και τώρα πια είναι πολύ αργά για να κερδίσουμε τις χαμένες στιγμές, τα σκορπισμένα απογεύματα της μοναξιάς, τα καταραμένα βράδια της απελπισίας. Ακόμη δεν έχω αποφασίσει αν ήταν λάθος ή σωστό, ακόμη βασανίζομαι και ας γελάω ξένοιαστα σε φίλους και γνωστούς και ας έχω φορέσει την στολή της επιτυχημένης. Δεν είμαι. Πώς μπορεί η μοναξιά να είναι επιτυχία;

Δεν θέλω να σκέφτομαι πως έκανα λάθος που σ΄ άφησα να φύγεις, που σ΄ έσπρωξα να συνεχίσεις. Τι άλλο να έκανα μάτια μου; Όλα ήταν εναντίον μας, εχθροί ταμένοι να μας δουν χώρια και εγώ πολύ μικρή και πολύ ευάλωτη να τους πολεμήσω. Συγχώρα με που δεν μας έδωσα μια ευκαιρία, που καταδίκασα αυτήν την τρέλα. Συγχώρα με…

Συνεχίζω να περπατάω. Αυτή τη φορά δεν τολμώ να σηκώσω το βλέμμα, αποφεύγω ακόμη και τις σκιές που μου θυμίζουν τη δική σου. Συνεχίζω και απλώς ψιθυριστά καταριέμαι “Επιλογές…”.

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.