- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Δώρο χωρισμού…

Advertisements

Κοίταξα τον καθρέφτη και χωρίς να το θέλω άρχισα να γελάω! Είναι τόσο όμορφο να βλέπω την κοιλιά μου να στρογγυλεύει, να μεγαλώνει μέσα της ένα μικρό θαύμα, ένα δώρο σημαντικό, το πιο σημαντικό της ζωής, του έρωτα, του ίδιου του Θεού. Του χωρισμού…

Η μέρα που έκανα το τεστ εγκυμοσύνης, ήταν η μέρα που η μοίρα αποφάσισε να μου δώσει το πιο σημαντικό μάθημά της. Τις τελευταίες μέρες αισθανόμουν κάπως περίεργα, στην αρχή δεν πέρασε καν από το μυαλό μου, μετά από λίγο όμως αποφάσισα να το τσεκάρω, για να διαπιστώσω έκπληκτη πως ο Θεός με είχε ευλογήσει. Ενθουσιασμένη ζήτησα άδεια από τη δουλειά για να μαγειρέψω το αγαπημένο σου και να σε καλέσω σε δείπνο στο σπίτι. Θυμάμαι πως δέχθηκες με ανακούφιση, τότε δεν το είχα καν προσέξει. Χαρούμενη γέμισα τα βάζα με λουλούδια, έβαλα στον πάγο το πιο επώνυμο κρασί από το μικρό μου “κελάρι”, έστρωσα το τραπέζι με το πιο όμορφο τραπεζομάντηλο, φόρεσα το πιο όμορφο φόρεμα και κάθισα σαν νύφη να σε περιμένω να ΄ρθεις, να σου κάνω δώρο το πιο σημαντικό νέο της ζωής μας!

Ήρθες ταραγμένος, ντυμένος αδιάφορα, με μια ιδιαίτερα άσχημη διάθεση. Προσπάθησα να σε κάνω να χαλαρώσεις χωρίς αποτέλεσμα. Δεν έφαγες, μονάχα ήπιες, πολύ. Πριν ξεκινήσεις να μιλάς για κούραση, για μονοτονία, για αδιέξοδο… Πες με τρελή, ανόητη, μα δεν κατάλαβα καν τι ήθελες να μου πεις. Μπροστά μου χόρευαν εικόνες από ρουχάκια, που ακόμη δεν είχα κατασταλάξει αν τα ήθελα ροζ ή γαλάζια. Έτοιμη να σου αποκαλύψω την αιτία της χαράς μου, όταν… “Θέλω να χωρίσουμε. Κουράστηκα…”.

Ένας μεγάλος κουβάς παγωμένο νερό, πεταμένος με δύναμη πάνω στο πρόσωπό μου. Δεν ήξερα πώς ν΄ αντιδράσω. Κοίταξα γύρω μου σα να βρισκόμουν σ΄ άγνωστο μέρος. Πόσο περίεργο, τα λουλούδια στα βάζα μαραμένα, το ψητό στην πιατέλα μουχλιασμένο, το κρασί στην παγοθήκη ξινισμένο και εγώ… εγώ μια γυναίκα που είχε αρχίσει να αισθάνεται το κορμί της να μουδιάζει. Αργά. Σταθερά. Επώδυνα.

Ξαφνικά ένας πρωτόγνωρος φόβος οδήγησε τα βήματά μου στον καναπέ. Ήταν αδύνατο να συγκρατήσω το κορμί που συνέχιζε να τρέμει έντονα. Κάθισα απέναντί σου και μηχανικά τράβηξα το κουβερλί πάνω στους ώμους μου, κρύωνα τόσο πολύ και ας είχα μόλις κατεβάσει τα καλοκαιρινά από το πατάρι… Λέξεις μπερδεμένες και ανούσιες για λίγο συνέχισαν να βγαίνουν από τα χείλη σου, μαχαίρια σουβλερά που ευτυχώς δεν κατάφεραν να πληγώσουν τη νέα ζωή που μεγάλωνε στα σπλάχνα μου. Δεν ξέρω καν πώς έφυγες εκείνο το βράδυ από το σπίτι. Ξέρω πως με το που μ΄ άφησες, παραδόθηκα σ΄ ένα σκοτάδι απελπισίας.

Έμεινα κλεισμένη στις αναμνήσεις, συντροφιά με πεθαμένα όνειρα για μια ολόκληρη βδομάδα. Αναγκάστηκα να πλυθώ, να ντυθώ και να βγω από το σπίτι, για το τυπικό ραντεβού στον γυναικολόγο, που θα επιβεβαίωνε το “χαρμόσυνο” γεγονός. Δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνες τις μέρες. Μέχρι να πεθάνω όμως θα θυμάμαι εκείνον τον ήχο, το τρέξιμο του αλόγου, έτσι τόλμησα να ξεστομίσω, το τρέξιμο του αλόγου, η καρδούλα του παιδιού μας. Ο ήχος της ζωής, της ελπίδας, της αγάπης…

Θεέ μου, σ΄ ευχαριστώ! Κάθε μέρα θ΄ ανοίγω τα μάτια και θα φωνάζω με όλη μου τη δύναμη “ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!” που με αξίωσες να βιώσω αυτό το μικρό, τετριμμένο θαύμα. Τι άλλο να ζητήσω από τη ζωή;

Ναι, θα είναι δύσκολα, θα πονέσω, θα κουραστώ, θ΄ αγωνιστώ, θα κλάψω, θα θυσιάσω, όμως θα είμαι ευλογημένη ν΄ ακούω το τρέξιμο του αλόγου, το κλάμα του διαδόχου, τα πρώτα λογάκια του πιο αγαπημένου, το γέλιο που σαν γάργαρο νερό θα ξεδιψά τη ψυχή μου. Οι άνθρωποι συνήθως χωρίζουν με κλάματα, με μια έντονη πίκρα στα χείλη. Εγώ στάθηκα τυχερή. Τα δάκρυα που κυλάνε πια, είναι δάκρυα χαράς και συγκίνησης, ενώ τα χείλη μου πάντα γλυκά προσμένουν το μικρό θαύμα που έρχεται… Το δώρο του χωρισμού σου!

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: