- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Μαγεία να ζω ξανά το πρώτο μας φιλί…

Advertisements

Η μικρή μας έφερε την πρόσκληση. Την πήρες βιαστικά στα χέρια σου και την διάβασες, ενώ με κοίταζες και κρυφογελούσες. Εγώ συνέχισα να στρώνω το τραπέζι ίσα για να δείξω την αδιάφορη. Πενήντα χρόνια γάμου, δυο παιδιά, πέντε εγγόνια και το Σάββατο μια μικρή συγκέντρωση σε φημισμένο ξενοδοχείο της πόλης, μ΄ επίσημο ένδυμα και ένα χρυσό μενταγιόν σε συσκευασία δώρου, που τυχαία ανακάλυψα στην βιβλιοθήκη, ανάμεσα στα βιβλία σου.

Πενήντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια η σκιά σου είναι η κάπα που με προστατεύει από το κρύο, τη βροχή, το χαλάζι, τον αγέρα, την κακία, τη ζήλεια, την προστυχιά και την ανοησία του κόσμου. Πενήντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια είσαι ο ιππότης προστάτης, ο μέντορας, ο εραστής. Είσαι ο φίλος, ο διασκεδαστής, ο εξομολογητής, ο αδελφός και ο πατέρας. Είσαι όλα όσα θέλησα ποτέ στη ζωή μου και όλα όσα δε μπορούσα να φανταστώ. Είσαι το μαντήλι στα δάκρυα μου, το φάρμακο στην αρρώστια μου, το παπούτσι στο γυμνό μου πόδι. Είσαι το φως και η χαρά της ζήσης μου, που σε λίγο θα σβήσει για πάντα…

Σε παρακολουθώ να μιλάς με την εγγόνα μας, που έχει αναλάβει να οργανώσει τα πάντα μαζί με την μητέρα της και γελάω με τον ενθουσιασμό σου. Κάνεις σαν έφηβος που θέλει να οργανώσει στην εντέλεια το πρώτο του ραντεβού, σαν γαμπρός που ετοιμάζεται να γνωρίσει πεθερικά, σαν εραστής που αγωνιά για την πρώτη φορά. Θυμάσαι καρδιά μου;

Ήταν μια βροχερή μέρα του Σεπτέμβρη όταν κατάφερες να μου κλέψεις την υπόσχεση να ‘ρθω να σε βρω το ίδιο απόγευμα στην ακροθαλασσιά. Ήρθα μούσκεμα τρέμοντας ολόκληρη από το κρύο και την ταραχή. Δεν τολμούσα να σηκώσω το βλέμμα, ορίζοντα θυμάμαι είχα το γιλέκο σου, ένα στενό ριγέ γιλέκο με μικρά κατάμαυρα κουμπιά, που δεν σταματούσα να τα μετράω ξανά ξανά, μήπως και καταφέρω να κατευνάσω τους παλμούς της καρδιάς μου. Τότε θυμάμαι με τρόμαξε ένας κεραυνός και αμέσως τα χέρια σου τυλίχτηκαν τρυφερά, προστατευτικά γύρω από το κορμί μου. Ακόμη θυμάμαι την αίσθηση ασφάλειας που μονομιάς πλημμύρισε κάθε κύτταρο του κορμιού μου.

Σιωπηλή κούρνιασα μέσα στην αγκαλιά σου, σα να ήταν εκεί η θέση η δική μου, αυτή που είχε οριστεί σ΄ αυτόν τον κόσμο για δική μου. Μέσα σε μια στιγμή όλα είχαν μπει στη θέση τους, οι ανάσες, οι παλμοί, οι αισθήσεις, οι πόθοι, τα όνειρα… Μαγεία! Όταν τόλμησα να σηκώσω το βλέμμα μου, ο κόσμος όλος είχε μονάχα έναν ορίζοντα, τα μάτια σου, ενώ τα χείλη μου είχαν μόνο μια ανάσα, τη δική σου…

Η καρδιά μου είχε πια τον ιδιοκτήτη της με σφραγίδα και υπογραφή εκείνο το φιλί, το πρώτο, που δεν θα το ξεχάσω ποτέ, που θα το θυμάμαι ακόμη και στον άλλον κόσμο, που κανένας άγγελος ή δαίμονας δεν θα μου το στερήσει, που ούτε ο θάνατος δεν θα τολμήσει να το αγγίξει…

Η μικρή έφυγε και εσύ βιάζεσαι να μου πεις τα νέα. Πριν προλάβω να σου μιλήσω, αισθάνομαι τα δυο σου χέρια να τυλίγονται γύρω από τη μέση μου και έκπληκτη σηκώνω το βλέμμα. Θεέ μου! Με κοιτάζεις σαν τότε! Δεν ξέρω αν είναι όνειρο ή ψευδαίσθηση όταν αισθάνομαι τα χείλη σου να κατακτούν τα δικά μου…

Μαγεία να ζω ξανά το πρώτο μας φιλί…

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: