- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Μου λείπει μέχρι τρέλας η αγκαλιά σου!

Advertisements

Ήθελα απλώς ν΄ αδειάσει το μυαλό, να φύγουν οι σκέψεις της δουλειάς, της καθημερινότητας, της μοναξιάς. Έκλεψα μια ώρα μόνο για μένα, μια ώρα χαρισμένη στον δυνατό ήλιο της Μεσογείου που τόσα μας προσφέρει. Κατέβηκα στην παραλία ν΄ απολαύσω έναν δυνατό καφέ και ένα σέρτικο τσιγάρο.

Από τη στιγμή που έφυγες, δεν τόλμησα ν΄ αγοράσω τα τσιγάρα που κάπνιζες, φοβόμουν να μυρίσω τη μυρωδιά που λάτρεψα με την πρώτη ρουφηξιά, τη μυρωδιά που για μήνες με βασάνιζε ποτισμένη σε κάθε γωνιά του σπιτιού, σε κάθε ρούχο της ντουλάπας. Για κάποιον διαολεμένο λόγο όμως σήμερα ήθελα να καπνίσω ένα από τα τσιγάρα που λάτρευες και να πιώ τον καφέ που αγαπούσες. Ήθελα για λίγο να σε νιώσω κοντά μου, αυτό όμως δεν τόλμησα να το παραδεχθώ ούτε στη σκιά μου.

Πήρα τον καφέ στο χέρι, έκρυψα τα τσιγάρα στην τσάντα και κατηφόρισα προς την παραλία. Αυτός ο δαίμονας που μπήκε από το ξημέρωμα μέσα μου, δεν μ’ άφησε στιγμή σε ησυχία, ψιθύριζε ασταμάτητα πως όλα έπρεπε να γίνουν όπως τότε, που περπατούσαμε αγκαλιά και καταλήγαμε σ΄ εκείνο το ξεχασμένο παγκάκι κάτω από την ακακία. Η τύχη ήταν με το μέρος του, το παγκάκι άδειο, η ακακία εκεί, σύμμαχος σε σιωπηλή συμμαχία με το παρελθόν, να με βασανίσουν χωρίς οίκτο. Ακόμη και οι γέροι που συνήθως τάιζαν τα ψάρια και κρυφογελούσαν όταν μας έβλεπαν και αυτοί εκεί. Μόνο που τώρα παλεύουν να μ΄ αναγνωρίσουν πίσω από τα μεγάλα μαύρα γυαλιά.

Άφησα το βλέμμα να ξεκουραστεί στο απέραντο γαλάζιο, να πάρει μια ανάσα και να βυθιστεί βαθιά, όσο πιο βαθιά γινόταν… στο παρελθόν. Είσαι δίπλα μου, δυο χέρια τυλιγμένα γύρω από το κορμί μου, σφιχτά σαν ζευγάρι βόες που σφίγγουν συγχρονισμένα τη λεία για να την κατασπαράξουν και μια ρυθμική ανάσα που ξυπνά πόθους ακόμη και χωρίς να το θέλει.

Κλείνω τα μάτια και η φωνή σου ψιθυρίζει τ΄ όνομά μου, τα χείλη σου απρόσμενα αρχίζουν να περιγράφουν το φιλί που θέλουν να μου χαρίσουν και ο κόσμος μονομιάς εξαφανίζεται. Δεν θέλω ν΄ ανοίξω τα μάτια, δεν θέλω να χάσω αυτήν την αίσθηση, το τρέμουλο του πόθου, την δίψα την ακόρεστη του κορμιού, που μέσα σε μια στιγμή τρέλας μπορεί να παραδοθεί άνευ όρων. Θεέ μου! Πόσο μου λείπει αυτή η αγκαλιά, αυτό το ξεμυάλισμα της ύπαρξής μου, η παράδοση στην τρέλα, στην απόλυτη εξουσία του έρωτα!

Μου λείπει τόσο που τα δάκρυα σβήνουν το τσιγάρο και ας μην θέλω ακόμη ν΄ ανοίξω τα μάτια. Ξέρω πως οι δυο γέροι με παρακολουθούν σοκαρισμένοι, το τσιγάρο έχει σβήσει, ενώ ο καφές έχει παγώσει. Παραδίνομαι! Δεν μπορώ να νικήσω την πραγματικότητα και αυτή σε θέλει ξενιτεμένο στην άλλη άκρη της γης και μένα να βυθίζομαι στην μοναξιά και να ψιθυρίζω στο όνειρο πως μου λείπει μέχρι τρέλας η αγκαλιά σου!

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: