- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Κρυμμένη στο “τίποτα”…

Advertisements

Πέρασαν ήδη δυο χρόνια, δυο χρόνια που είμαστε χώρια, που οι ανάσες μας δεν παντρεύονται κάθε βράδυ, που η αγκαλιά μας δεν υμνεί τη χαραυγή, που οι κραυγές του έρωτα μας δεν ξυπνούν τ΄ αγρίμια αυτού του κόσμου. Θα σου πω ένα μικρό μυστικό, είμαι ακόμη γύρω σου, μια ανάσα μακριά σου, ένα βλέφαρο κρυμμένο στη γωνιά…

Κάθε μέρα συναντώ τη θλίψη των ματιών σου που καλημερίζει τη νέα μέρα, τα χείλη μου γεύονται τον δυνατό καφέ που παλεύει να σου δώσει δύναμη ν΄ αρχίσεις τη μέρα, το χαμόγελό μου είναι το αλάτι που βάζεις για να νοστιμεύσει το κάθε γεύμα της μέρας σου,  τα δάκρυά μου είναι η φρέσκια λεμονάδα που σου σερβίρουν ρωτώντας τυπικά αν θέλεις κάτι άλλο… “Τίποτα, ευχαριστώ”…

Τίποτα… πόσο μισώ αυτή τη λέξη! Τίποτα! Κάθε φορά που σε ρωτούσα αν έχεις κάτι, αν σε βασανίζει κάτι, αν προέκυψε κάποιο ζήτημα στη δουλειά, αν… αν έκανα εγώ κάποιο λάθος που σ΄ ενόχλησε… “Τίποτα!”. Αυτή η άδικη και σκληρή λέξη, που μαράζωνε τα λουλούδια στο βάζο, που έσβηνε το χαμόγελο από τα χείλη, που καταριόταν την ώρα που ήθελα να σε λατρέψω, έγινε δική μου πια, κτήμα μου. Την πότισα με τον πόνο και την αγωνία που μούδιαζε το κορμί μου, που γέμιζε δάκρυα τη ψυχή μου, που δηλητηρίαζε τον έρωτά μας και τη φυλάκισα σε σκοτεινό κελί.

Τώρα αιχμάλωτη στη δούλεψή μου, κάθε φορά που την ξεστομίζεις, η μορφή και η πνοή μου θα είναι πλάι σου, θ΄ αγκαλιάζει σαν χάδι τα χείλη σου, θα βασανίζει σαν ανικανοποίητος πόθος το κορμί σου. Αυτή θα είναι αγάπη μου, η μικρή μου εκδίκηση. Πίσω από κάθε “Τίποτα”, θα βρίσκονται όλα όσα λάτρεψες πάνω μου, όλα όσα ικέτευες να μη χάσεις ποτέ, όλα όσα σου χάρισα τόσο απλόχερα, όλα όσα θεωρούσες για πάντα δικά σου.

Θυμήσου αγάπη μου, από εδώ και πέρα μέσα σε κάθε “Τίποτα” που θα ξεστομίζεις, θα υπάρχει κρυμμένος ο κόσμος όλος… εγώ!

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: