Advertisements

Τολμώ και ανοίγω τα μάτια, μόνο γιατί ξέρω πως στην άλλη άκρη αυτού του κόσμου υπάρχεις εσύ… Η πρωινή δροσιά έχει έρθει και χαϊδεύει ότι τα δικά σου δάχτυλα αδυνατούν. Σηκώνω το βλέμμα και βλέπω την Αφροδίτη λαμπερή να μου χαμογελά. Κρατά στη ζεστή ανάσα την “καλημέρα” σου, που στολίδι στο λαιμό μου φορά.

Ώρες αβάσταχτες ενάντια σ΄ αυτήν τη ζήση, που νόημα κανένα πια δεν έχει. Σκόρπιες σκέψεις και μια αβάσταχτη αγωνία αν είσαι καλά. Ώρα ευλογημένη η ώρα που το φως παραδίδεται επιτέλους στο σκοτάδι.

Εξαντλημένη ξαπλώνω στα σεντόνια που άγγελοι για χάρη σου κεντήσαν. Πριν χαθώ στο όνειρο, εμπιστεύομαι στην όμορφη θεά το μελαγχολικό “καληνύχτα” που θα ΄θελα μ΄ ένα φιλί να σου χαρίσω. Παρακαλάω να σου το δώσει απαλά, ίσα να σ΄ αγγίξει. Φοβάμαι μην τυφλωθείς αγάπη μου από την ομορφιά της και μένανε στο όνειρο ξεχάσεις.

Ξαφνικά την βλέπω να κοιτά, με δάκρυα στα μάτια. Μου απλώνει το χέρι και με παρακαλά κοντά της να πετάξω. Πάντα τρελή, το κάνω με χαρά και ανάμεσα στα σύννεφα εσένανε κοιτάζω. “Δώρο μικρό, δώρο μιας ώρας φυλαχτό. Δυο σκιές του έρωτα. Καταδικασμένες να φιληθούν, να ερωτευθούν και μετά για πάντα να χαθούν”.

Με κοιτάς με το πιο όμορφο χαμόγελο αυτού του κόσμου. Μ΄ αγγίζεις με το πιο ποθητό χάδι που γεννήθηκε σ΄ ανθρώπου χέρι. Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι. Η κλεψύδρα γυρνά για μιας ώρας ζωή. Η θεά προσκυνά συγκινημένη την ένωσή μας. Παρακαλά την κλεψύδρα να μείνει για λίγο ακίνητη, μα εκείνη άλλου θεού έχει εντολή, για πάντα να μας χωρίσει. Παρακαλά Θεούς, παρακαλά Πρωτόγεννους, Τιτάνες, Γίγαντες… Κανείς δεν μας λυπάται.

Αστέρι σκοτεινό, που τη θεά την αγάπα. “Κοντά μου θα ζουν παντοτινά. Μαζί να λάμπουν φωτεινά. Του έρωτα στολίδι να γενούν και στη θεά να χαριστούν. Αστέρι όλοι θα το πουν. Αστέρι μιας Αγάπης…”.

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.