- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Μετάνιωσα που σου επέτρεψα να είμαι δεύτερη επιλογή σου…

Advertisements

Όταν έμαθα το μυστικό που έκρυβες τόσο περίτεχνα, από εκείνο το πρώτο βράδυ που η αυγή μας βρήκε αγκαλιά, που η πρώτη “καλημέρα” έγινε το φιλί σου, αισθάνθηκα προδομένη. Θύμωσα, πληγώθηκα και αποφάσισα να σε τιμωρήσω, που μ΄ επέλεξες ως δεύτερη επιλογή, μόνο που η τιμωρία αποδείχθηκε τελικά πως ήταν χρεωμένη σε μένα…

Κατάφερα να πολεμήσω την επιμονή σου για λίγους βασανιστικούς μήνες, που η σκιά σου δεν σταμάτησε στιγμή να με κυνηγά, που τα λουλούδια που μου χάρισες στόλισαν κάθε χώρο εργασίας, κάθε δωμάτιο, κάθε φίλο και κάθε γνωστό, ενώ τα λόγια αγάπης που απήγγειλες, γράφτηκαν με τις πιο έντονες μπογιές στους τοίχους, στα πεζοδρόμια, στα σκαλοπάτια, στην καρδιά μου την ίδια.

Δεν ντράπηκες κανέναν, δεν δίστασες πουθενά, ίσως και γι’ αυτό τελικά να πείστηκα πως όλα αυτά που έκανες για να σε συγχωρέσω δεν ήταν ψεύτικα. Αυτό ήταν το πρώτο μου μεγάλο λάθος…

Δέχθηκα να μπω σ΄ ένα ερωτικό παιχνίδι που παίχτες ορίστηκαν τρεις, τρεις ψυχές, τρεις ζωές, τρεις έρωτες, ο καθένας με τον ρόλο του και εγώ με τον δικό μου, τον απαράδεκτο.

Δανεικό ρούχο σε λάθος νούμερο, με φθαρμένα χρώματα, από φθηνό ύφασμα… αυτός ήταν τελικά ο μεγάλος σου έρωτας, που γέμισε ενοχές και τύψεις την ψυχή μου. Ένας έρωτας που με ταξίδεψε σε μέρη ερωτικά, που με πλάνεψε έτσι όπως κανείς, που γέννησε ανάγκες του κορμιού και της ψυχής που η φαντασία δε θα μπορούσε ποτέ να σκαρφιστεί, την ίδια ώρα που με τάιζε με άπειρα ψέματα, που γέμιζε το μυαλό μου με σενάρια επιστημονικής φαντασίας, που με κορόιδευε, που τελικά με ξεφτίλισε ως γυναίκα, ως ερωμένη, ως άνθρωπο.

Λάθη το ένα μετά το άλλο, όλα ναρκωμένα από τη δίψα μου ν΄ αγαπηθώ, από την ανάγκη να γιάνω τις πληγές του παρελθόντος. Μόνο που θα έπρεπε να ξέρω καλύτερα, τρεις σε μια καρδιά είναι πλήθος, βουητό ενοχλητικό. Η αγάπη θέλει αποκλειστικότητα, θέλει έναν για έναν, θέλει το μοναδικό, το πολύτιμο, το διαλεχτό. Κατάντια ακόμη και να μιλάς για μοίρασμα έρωτα, για στιγμές κλεμμένες, άρα άδειες…

Άδεια λοιπόν από ψυχή, παλεύω να σταθώ ξανά στα πόδια μου, φορώντας πια μονάχα ρούχα δικά μου, δικής μου επιλογής, πρώτης επιλογής… για πάντα!

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: