- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Παράλογη αγάπη

Advertisements

Κάθισα σε μια γωνιά και άφησα τις ανάσες να βρουν ξανά τον γνώριμο ρυθμό, χωρίς την αγωνία της παράδοσης. Άρρωστη η φαντασία του έρωτα, που δεν σ΄ αφήνει στιγμή χωρίς αγωνία, χωρίς την τρέλα της λαχτάρας, της ζήλειας… Δεν ήξερα όμως πως σ΄ αφήνει και χωρίς ανάσα, χωρίς σκέψη, χωρίς εσένα…

Σηκώθηκα από το πλάι σου και όμως είναι σαν να είμαι ακόμη εκεί. Νιώθω τα χέρια σου τυλιγμένα γύρω από τον λαιμό μου και την ανάσα σου μέσα στο στήθος μου. Η αίσθηση της φωνής σου ακόμη υπάρχει, είναι σα να συνεχίζεις να μιλάς και τις περισσότερες λέξεις ορμάνε και τις τρώνε τα δυο πεινασμένα κορμιά. Κοιτάζω το πρόσωπό μου και σχεδόν δεν το αναγνωρίζω! Είναι σα να το συναντάω για πρώτη φορά, αυτό το ξημέρωμα το συννεφιασμένο, που στα μάτια μου ολόφωτο μου κάνει.

Δεν ξέρω πώς μπορείς να κοιμάσαι τόσο ήρεμος… Γαλήνιος, σα να σε νανούρισε η μάνα, η γιαγιά, πρόσωπο βαθιά αγαπημένο. Δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου, την ίδια ώρα που τα χέρια μου τρέμουν για να ξανάρθουν κοντά σου, ν΄ αγγίξουν τ΄ ανάκατα μαλλιά, το πρόσωπο το ελαφρώς αξύριστο, που τόσο μ΄ αρέσει όταν χαράζει τρυφερά μικρά μονοπάτια πάνω μου.

Είναι παράλογο, σε βλέπω και όμως μου λείπεις. Μόλις σηκώθηκα από γλέντι έρωτα και νιώθω πεινασμένη, σαν να έχω μέρες να σε δω, να σε μυρίσω, να σε γευτώ… Αχόρταγη, ανεξήγητη, παράλογη αυτή η πείνα της αγάπης που θολώνει το βλέμμα. Αλλοιώνει το άγγιγμα των αισθήσεων, ναρκώνει το μυαλό…

Αναζητάς εξηγήσεις εκεί που δεν υπάρχει καμιά. Φαντάσματα σε όρκους και υποσχέσεις, άμοιρους ψεύτες σε χάδια και φιλιά. Αισθάνομαι άρρωστη και ταυτόχρονα τόσο δυνατή, που πόλεμο αρχίζω για να σε προφυλάξω απ’ όλα τα σκοτεινά αυτού του βρώμικου κόσμου.

Ακόμη κοιμάσαι… Σχεδόν ζηλεύω το μαξιλάρι που σ΄ αγγίζει, που πάνω του ξεκουράζονται οι ανάσες σου, που το χάδι του κάνει τον ύπνο πιο γλυκό. Θέλω να ‘ρθω να το πάρω, να κρύψω το πρόσωπό μου και να μην αφήσω το άρωμα του έρωτά μας να ξεφύγει, να σκορπιστεί. Το θέλω όλο δικό μου! Κτήμα μου! Πολύτιμο απόκτημα της ψυχής μου!

Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, μονάχα μια… η τρέλα χορεύει πάντα αγκαλιά με τον έρωτα. Παράλογες φιγούρες ταγκό, που τις μαθαίνεις θες δεν θες μέσα σε μια νυχτιά. Τώρα πια ξέρω ποιον χορό χορεύαμε χθες όλο το βράδυ οι δυο μας… παράλογη αγάπη!

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: