- Αντωνέλικα Ρέβελου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Εκείνο το πρώτο μας φιλί

Advertisements
Θα μπορούσα να γράφω ώρες για εμάς. Για σένα. Για τις στιγμές μας. Μα θέλω να σταθώ σε εκείνο το φιλί, το πρώτο μας, που με έκανε να νιώσω σαν έφηβη, όπως τότε που έδωσα το πρώτο μου φιλί…
Περάσαμε αρκετές μέρες ανταλλάσσοντας ιδέες, απόψεις, όνειρα, κρυφές επιθυμίες, αστεία, στιγμές εξιστόρησης της μέχρι τώρα ζωής μας. Δεν φιληθήκαμε στο πρώτο ραντεβού, ούτε στο δεύτερο. Δεν έκανες κίνηση ούτε καν στο τρίτο. Κάπου άρχισα να αμφιβάλλω για το ενδιαφέρον σου είναι αλήθεια. Μετά όμως σκεφτόμουν πως το δικό μας φιλί δεν θα είναι όπως τα άλλα. Δεν θα γίνει επειδή πρέπει, αλλά επειδή και οι δύο δεν θα αντέχουμε άλλο αυτή τη μικρή απόσταση που θα έχουν τα χείλη μας.
Για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα και για εκείνα τα χιλιοστά πριν τα χείλη μας ενωθούν, είχαμε μιλήσει ουκ ολίγες φορές και πόσες άλλες το φανταστήκαμε και δύο μέχρι να γίνει. Ένα βράδυ καθώς συζητούσαμε τα “δικά μας”, μου είπες πως με νιώθεις πολύ κοντά σου, σαν να βρισκόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο. Σαν να είμαι εκεί και μόνο μία λεπτή κλωστή να μας χωρίζει. Μέχρι εκείνο το βράδυ δεν τολμούσα ούτε να σκεφτώ κάτι τέτοιο. Σαν να φοβόμουν. Σαν κάτι να με κρατούσε. Με τα πολλά αφέθηκα σε αυτή τη σκέψη και καιγόμουν όπως και εσύ.
Στην επόμενη μας συνάντηση μετά από αρκετές -για άλλη μία φορά- ώρες κουβέντας, με πλησίασες. Κάθισες δίπλα μου, ενώ τις προηγούμενες φορές επέμενες να είσαι απέναντί μου. Ήθελες να με κοιτάς έλεγες. Η κίνησή σου αυτή με έκανε να σκεφτώ πως ήρθε η ώρα! Το σώμα σου βρέθηκε κοντά στο δικό μου και η καρδιά μου ήδη είχε αρχίσει να χάνει τον ρυθμό της. Συνέχισες τη συζήτηση που είχαμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Αφέθηκα και εγώ νομίζοντας πως ξεγλίστρησα από αυτό το φιλί που τόσο ήθελα, αλλά άλλο τόσο με άγχωνε. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή τα χείλη μας ενώθηκαν για πρώτη φορά, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω.
Μούδιασα! Μου κόπηκε η ανάσα! Ναι, η ανάσα που ζητούσες σε εκείνη τη μικρή σκηνή στο μυαλό μας. Την ανάσα που τόσο ήθελα να σου δώσω. Κι έγινε! Γιατί το θέλαμε και οι δύο! Σου χάρισα την ανάσα μου και δεν τη θέλω πίσω. Ποτέ! Σου ανήκει…
Δεν ξέρω τι σκεφτόσουν και τι ένιωθες εσύ εκείνα τα πολλά δευτερόλεπτα του φιλιού μας. Μα το δικό μου το μυαλό, ούτε την παραμικρή σκέψη δεν μπορούσε να κάνει.
Όταν τα χείλη μας απομακρύνθηκαν, έβαλες στο replay το τραγούδι που έπαιζε εκείνη τη στιγμή σαν να σε χτύπησε ρεύμα. Είχες ακούσει ένα στίχο του που ταίριαζε και σου φάνηκε παράξενο και καθόλου τυχαίο είπες. Εξεπλάγην θετικά που παρατήρησες μία τέτοια λεπτομέρεια. Συνήθως εγώ δίνω σημασία σε όλα. Χαμογέλασα με αυτό.
 Έτσι το ακούσαμε ξανά. Αυτή την φορά αγκαλιά. Μετά το πρώτο μας φιλί…
Αντωνέλικα Ρέβελου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: