- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Έφυγες…

Advertisements

Ακίνητη μέσα στο σκοτάδι, κοιτάζω χωρίς να βλέπω τα βήματά σου να φεύγουν μακριά μου. Ο ήχος τους άρχισε να σβήνει τη μαύρη εκείνη ώρα που ο Ουρανός γάμο παρηγοριάς μου έστησε, για να παντρέψει τα δάκρυα του με τα δικά μου.

Έφυγες μάτια μου… έφυγες για πάντα και εγώ έμεινα να ταΐζω τον πόνο με ασπρόμαυρες φωτογραφίες μιας άλλης ζωής, με ξεχασμένα χαμόγελα ξενοιασιάς, αγκαλιές, έρωτα, φιλιά, παιχνίδια. Σέρνοντας τη φιγούρα που φάντασμα απόμεινε, βγήκα στον κήπο, σ΄ εκείνη τη γωνιά που φύτευες τα λουλούδια της αγάπης μας. Ζουμπούλια που μύριζες στον κόρφο μου, μαργαρίτες που στόλιζες τα μαλλιά μου, γιασεμί που έπλενες το κορμί μου, κάθε που έρωτα λαχτάρα είχες για να κάνεις.

Βγήκα στον δρόμο ναρκωμένη από τον πόνο που κατάτρωγε τα σωθικά μου. Τα δάκρυα του Ουρανού πάντα εκεί, να με ποτίζουν, να βυθίζουν τα βήματά μου στη λάσπη της απόγνωσης, να παγώνουν την καρδιά μου, να σβήνουν τα ίχνη σου για πάντα…

Πριν φύγεις, μου είπες πως κανείς δεν πεθαίνει από έρωτα. Έτσι είναι μάτια μου, κανείς δεν πεθαίνει από έρωτα, η ζωή πεθαίνει αργά, σταθερά, μονάχα όταν ο μικρούλης θεός την προσπερνά και πάει παρακάτω. Όταν οι σκιές φιλιούνται βιαστικά, όχι για να νιώσουν, μα για να χορτάσουν. Όταν τα δάχτυλα δεν χαϊδεύουν τα μαλλιά και απλώς ορμάνε γιατί πεινάνε, όταν οι λέξεις γεννούν βρωμιά και ύμνους λατρείας για πάντα τους ξεχνάνε.

Καλά έκανες και έφυγες. Εγώ δεν ξέρω απ’ όλα αυτά, τα δικά μου φιλιά ήταν ικεσίες στις ανάσες σου, τα χάδια μου τάματα στους χτύπους της καρδιάς σου, οι αναστεναγμοί μου προσευχές στον Έρωτα θεό που πίστευα πως λατρεύεις. Προσκύνημα ιερό ήταν για μένα μάτια μου ο έρωτας μας, θρησκεία και παράνοια και όμως εσύ έφυγες…

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: