- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Στιγμές καθημερινότητας

Advertisements

Κλεμμένο το πρώτο φιλί της ημέρας από τα χείλη που γαργαλάνε τον αυχένα, όταν τα μαλλιά σου παντρεύονται ξανά με τα δικά μου. Κάθε ξημέρωμα ο ίδιος γάμος, ξανά και ξανά, με τους ίδιους καλεσμένους, με διαφορετική χαρά. Έπειτα έρχεται η σειρά που πρωινού, το τάισμα των χειλιών σου, που πιρούνι μαλαματένιο γίνεται και με ταΐζει χωρίς σταματημό. Πόσο λαίμαργη γίνομαι στ’ αλήθεια κάποιες στιγμές; Η τροφή των φιλιών σου μ΄ αρρωσταίνει. Η βουλιμία των χειλιών, έτσι την ονομάζω…

Πριν φύγεις στέκομαι στην εξώπορτα και αρχίζει το τελετουργικό του αποχωρισμού. Ευχές “να προσέχεις”, “να με πάρεις”, “να με σκέφτεσαι”… Έπειτα το αβάσταχτο φιλί του αποχωρισμού, εκείνη η αγκαλιά που έχεις την αίσθηση πως θα σου αρπάξει ένα κομμάτι από τον ίδιο σου τον εαυτό, που κάνει τα πόδια να αιωρούνται σαν να ‘γινες ξαφνικά βοηθός σε μάγο τσίρκου και τέλος η φιγούρα που με αργά βήματα φεύγει μακριά σου, η αγαπημένη σκιά που δίνει φως όπου σταθεί. Τελευταίο οχυρό τα βήματά σου, εκείνος ο ήχος που ξεμακραίνει και σφραγίζει την ώρα του αποχωρισμού. Κλείνω την πόρτα μ΄ ένα ζεστό χαμόγελο που ξαφνικά αισθάνεται έρημο και μόνο, ανατριχιάζει και αναζητά αμέσως μια ζακέτα, ένα χαμόγελο και ένα κενό που ορίζει τη διάθεση της υπόλοιπης μέρας.

Ζω ξανά μόλις οι δείκτες του ρολογιού ζυγώνουν την ώρα της επιστροφής, νύφη ξανά, ακόμη μια μικρή τελετή για να διώξω τη συνήθεια από τον καναπέ, να διακοσμήσω την πρωτοτυπία σε ότι έχω ετοιμάσει και αφού ραντίσω το κρεβάτι με το άρωμα που αγαπάς, στέκομαι και περιμένω. Μόλις ακουστούν οι σάλπιγγες θα σε υποδεχθώ σαν βασιλιά της καρδιάς μου, σαν αφέντη που απαιτεί υποταγή στο κάλεσμα της αγάπης, σαν λατρεία και σαν προσκύνημα και μετά έτοιμη για πόλεμο ιερό θα σου φορέσω τις χειροπέδες που από αφέντη δούλο θα σε κάνουν. Δούλο του έρωτά μου…

Όταν ο έρωτας ξαπλώσει να πάρει μια ανάσα να ξεκουραστεί, θ΄ αφήσω τη ψιλή κουβεντούλα να γεμίσει τις αγκαλιές και τα βλέμματα μ΄ όλα αυτά που ο ένας θέλει να μάθει για τον άλλον και όταν με ρωτήσεις πως πέρασα, θα σου πω “Με στιγμές καθημερινότητας”…

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: