ΣΤΗΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΣΧΕΣΕΙΣ

Στο όνειρό σου…

Advertisements

Ξύπνησα από το όνειρο που με ταλαιπωρούσε, θολό μέσα στο μυαλό μου και έβαλα καφέ. Πικρός και αυτός, σαν δηλητήριο. Το μυαλό μου ακατάστατο και η ψυχή στο στόμα.

Μια φωνή μου ψιθύριζε, λες και ερχόταν από το όνειρο, λες και ακόμα ήμουν στον ύπνο “Και τώρα; Τώρα; Πώς ξεχνάς; Πώς φεύγει το σημάδι; Πως αντέχεται το τίποτα μέσα στην απουσία;”. Και οι αναμνήσεις με λιθοβολούσανε κι αυτές. Με στροβιλίζανε, σ’ ένα κυκεώνα νοσταλγίας των αισθήσεων.

Και τότε άρχισε η πρόκα να χτυπάει την καρδιά μου και εγώ σ’ ένα ντελίριο, σαν μεθυσμένη παραμιλούσα και έλεγα “Έχεις ξεχάσει άραγε; Έχεις ξεχάσει τις νύχτες μας, που τις μονοπωλούσε ο έρωτας; Έχεις ξεχάσει την ανάσα μου, που άναβε φωτιές στο σώμα σου; Πενθείς άραγε; Πενθείς άραγε τα βράδια, το θάνατο των άμοιρων καρδιών μας;”.

Και σαν να μην πέρασε μία μέρα, που τούτος εδώ ο έρωτας χάθηκε στον Άδη, εγώ να θέλω ακόμα να γείρω για λίγο πάνω σου, να γίνει το «ωστόσο» σου «ξανά». Να μεταμορφωθώ και ν’ αγγίξω το πέλαγο, να με νανουρίσουν ξανά τα μάτια σου…

Και ξάφνου ακούστηκε ένας ενοχλητικός θόρυβος. Ήταν το ξυπνητήρι που βάναυσα και με το «έτσι θέλω» με καλούσε να μπω στην καθημερινότητά μου. Και τότε πραγματικά ξύπνησα. Τότε πραγματικά κατάλαβα πως ήμουν ακόμη στο όνειρο. Στο όνειρό σου. Και ανοίγοντας τα μάτια μου, σκέφτηκα “Ευτυχώς που κράτησα τα όμορφα. Εκείνες τις καλοκαιρινές νύχτες που τα φιλιά μας δρόσιζαν την άμμο. Αλλά να, έχω ακόμη μια πικρή γεύση στο στόμα, που δεν δροσίζεται με τίποτα. Κρυμμένα λόγια, που δεν ειπώθηκαν ποτέ, φορεμένα από τον μανδύα μιας τυπικής συνομιλίας.
Τι θλιβερά τ’ ανείπωτα, πίσω από της φυλακής τα άγρια σίδερα…”.

 

Μαρία Τσιντίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: