Κοίταξα μια τελευταία φορά το δωμάτιο, το μόνο που θα θυμίζει πως έζησα κάποιες στιγμές καθημερινότητας μαζί σου. Ένα φθαρμένο κουβερλί πάνω στον καναπέ, μια κούπα καφέ που ίσως αύριο πετάξεις και ένα βιβλίο, ένα μικρό αυθόρμητο δώρο, όταν ακόμη είμαστε ερωτευμένοι…

Φεύγω πριν όλα όσα λάτρεψα σε σένα γίνουν καρφιά και με καρφώσουν, πριν όλα όσα σου ψιθύρισα στο σκοτάδι γίνουν ύαινες και ξεσκίσουν τις σάρκες μας, πριν η αγάπη που έχει εγκλωβιστεί στα σωθικά μου, γίνει επαναστάτης και κηρύξει άνομο πόλεμο μαζί σου.

Μια γυναίκα ξέρει πάντα πότε πρέπει να φύγει, πότε ο αγώνας συμβιβασμού είναι άσκοπος, πότε οι πρώτες, ίσως και οι δεύτερες ευκαιρίες είναι απλώς αθώα θύματα μιας άκαρπης θυσίας. Είναι σαν ν΄ ακούω τη φωνή σου στολισμένη μ΄ αυτήν την ειρωνεία, που τόσο απεχθάνομαι, να με κατηγορεί πως γίνομαι απλώς υπερβολική. Ναι, η αδυναμία που σου έχω είναι υπερβολική, η λαχτάρα να ζήσω μαζί σου, να γευτώ τις αναποδιές και τα δώρα αυτής της ζήσης είναι υπερβολική, η δίψα να μυρίσω τις οσμές του έρωτα, ακόμη και της απελπισίας, να κλάψω προσφέροντας δάκρυα στον θεό του πόθου και του πόνου είναι υπερβολική, η απόφαση μου όμως να φύγω, όχι.

Όχι μάτια μου, δεν είμαι υπερβολική, δεν μπορώ να γίνω άλλη από τη γυναίκα που γνώρισες κάτω από τη βροχή. Που της σκούπισες το πρόσωπο με τα φιλιά σου, χαρίζοντάς της το πιο λαμπερό χαμόγελο. Που της σκούπισες τα πόδια για να μην κρυώσει. Που της φόρεσες το μαντήλι σου στο λαιμό και όταν το έβγαλες το φίλησες μ΄ ευλάβεια. Που πριν κλείσει τα μάτια κάθε βράδυ, της ψιθύριζες “Θα σε περιμένω την αυγή, για να δω την ανατολή του ήλιου στα μάτια σου”…

Ο άνδρας που ερωτεύθηκα βούλιαξε σε μαλακό καναπέ καλοκαιρινής προσφοράς, συντροφιά μ΄ ένα μπουκάλι βότκα και δυο πακέτα τσιγάρα. Με μόνιμη συνοδό τη σιωπή, βοηθό γραφείου την ειρωνεία και υπνωτικό χάπι την αδιαφορία, πάντα σε συνδυασμό με την κριτική. Ο πρίγκιπας του ονείρου μεταμορφώθηκε σ΄ έναν άγνωστο άνδρα που σχεδόν δεν με βλέπει, που δεν θέλει να μ΄ ακούει, που προτιμά τη γαλήνη μιας όμορφης βραδιάς, παρακολουθώντας μαθήματα μαγειρικής.

Περιττή, αυτό αισθάνομαι πια μάτια μου, κάθε φορά που ανοίγεις την πόρτα και με βλέπεις σαν να βλέπεις ενοχλητικό υπάλληλο στατιστικής που πέρασε χωρίς ειδοποίηση για γκάλοπ.

Αν έμαθα κάτι, είναι να μη γίνομαι βάρος σε κανέναν, ακόμη και αν αυτός ο κανένας για μένα είναι τα πάντα! Εσύ έμαθες να κρύβεσαι φορώντας τη φορεσιά της αδιαφορίας, εγώ έμαθα απλώς να φεύγω…

 

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.