Advertisements

Η ώρα η πραγματικά δική μου, είναι εκείνη που οι άγγελοι ακόμη ξεκουράζονται πριν ξεκινήσει περίπολος για τη σωτηρία των αθώων. Είναι η στιγμή που τα πετούμενα του ουρανού έχουν αποτραβηχτεί στις φωλιές τους, πριν βγουν σεργιάνι τα δαιμόνια. Είναι η ώρα που οι πεταλούδες έχουν ήδη κρυφτεί κάτω από τα νυχτολούλουδα, ενώ ο Κέρβερος ακόμη χουζουρεύει στην αγκαλιά του κύρη του.

Η δική μου ώρα είναι όταν το δικό σου φως παραδίνεται στο δικό μου σκοτάδι, όταν η χαρά της δημιουργίας μαραίνεται, οι φωνές των παιδιών σιωπούν, το τραγούδι της θάλασσας αγριεύει, ο αέρας γεμίζει μουγκρητά θεριών και σκοτεινές απειλές.

Ελεύθερη μπορώ τότε να βγάλω το ξένο ρούχο που μου φόρεσαν, να ντυθώ στ’ αγαπημένα μαύρα και να θρηνήσω έτσι όπως μόνο εγώ ξέρω την αγάπη μου.

Θυμωμένη αφαιρώ το χαρούμενο προσωπείο με της βροχής τ΄ απόνερα και αφήνω την οργή και τον πόνο να πλάσουν το πρόσωπο το γερασμένο. Εκείνη την ώρα δεν είμαι αναγκασμένη να είμαι κόρη κανενός, μάνα ή σύντροφος. Εκείνη την μαύρη ώρα είμαι μονάχα η μάγισσα που τόλμησες ν΄ αγγίξεις…

Είναι η ώρα που οι δαίμονες με προσκυνάνε και οι κατάρες στριφογυρίζουν γύρω μου σαν αλογόμυγες. Η ώρα που η δύναμή μου επιστρέφει, που η μαγεία καρπώνεται το απόλυτο σκοτάδι, που τα δάκρυα γεμίζουν αίμα, που οι φωνές μεταμορφώνονται σε κραυγές απελπισίας, που τα θύματα κρύβονται φοβισμένα από τους θύτες, που η ψυχή σου κινδυνεύει από τη δική μου.

Καταραμένη ώρα. Η ώρα που έχω τη δύναμη να σκοτώσω ακόμη και την ίδια μου τη ψυχή. Εσένα…

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.