- Χρυσάνθη Σ. - ΣΧΕΣΕΙΣ

Μόνη μου πάλευα…

Advertisements
Θυμάμαι εκείνο το πρωινό του παγωμένου Φλεβάρη, ώρα εφτά και μισή. Είχαμε κοιμηθεί μαζί το προηγούμενο βράδυ. Είχες σηκωθεί νωρίς για να φτιάξεις καφέ και βιαστικός να φύγεις.
Κάτι σε απασχολούσε καιρό τώρα. Ίσως η δουλειά ή το καινούριο σου αυτοκίνητο. Ίσως η ίδια σου η ζωή… Ντύθηκες γρήγορα, φόρεσες το άρωμα που σου άρεσε και έφυγες. Δεν ήρθες να με χαιρετήσεις.
Πέρασαν μέρες και δεν σήκωνες το τηλέφωνο, παρά μονάχα ο τηλεφωνητής μιλούσε μαζί μου. Κι όμως πήρα την απάντηση που τόσο περίμενα εκείνο το βιαστικό πρωινό. Είχε τελειώσει το μεταξύ μας, απλά δεν είχες κουράγιο να μου το πεις.
Τι όμορφα που ήταν όλα εκείνο το πρωινό! Είχα πείσει τον εαυτό μου ότι δεν θα συμβεί ποτέ αυτό. Κι όμως συνέβη. Ο καθένας έπρεπε να πάρει τις μεγαλύτερες αποφάσεις για την ζωή του χωριστά.
Και τότε συνειδητοποίησα ότι τόσο καιρό πάλευα μόνη μου να κρατήσω ότι έκανε εμένα χαρούμενη. Εκείνος είχε φύγει από καιρό τώρα…
Χρυσάνθη Σ.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: