- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Μου λείπεις…

Advertisements

Μου λείπεις τόσο πολύ που η ανάσα πονάει… Κοιτάζω το είδωλο μιας τρελής απέναντί μου και νιώθω τα σωθικά να καίγονται.

Τίποτα πια δεν έχει νόημα και αν ξέρω πως ο τροχός του κόσμου αυτού συνεχίζει να γυρίζει, εγώ μένω ακίνητη μέσα στη φωτιά. Και αν όλοι γύρω μου στολίσανε χαμόγελα ζεστά στα χείλη, τα δικά μου πικρά, ματωμένα, δεν μπορούν δροσιά να νιώσουν. Καίγομαι σαν κολασμένος δαίμονας, καταδικασμένος να μείνει δεμένος χειροπόδαρα για πάντα. Είναι ακατόρθωτο να σπάσω τα δεσμά και η σκέψη σου δυναμώνει τη φωτιά της κόλασης.

Έρχονται στιγμές που η τρελή θέλω να τα κάψω όλα! Ν’ απλώσω πύρινους δαίμονες και να θυσιάσω τα πάντα στ’ όνομα της αγάπης σου. Τότε ψιθυρίζω για τ΄ όνειρο σε μια γωνιά, σαν προσευχή, ευλογία και φως. Μονομιάς η φωτιά καταλαγιάζει, η πόρτα ανοίγει, μια ζεστή αύρα γεμάτη μυρωδιές. Άσπρο γαρύφαλλο, στολισμένο σε μια γωνιά του ουρανού, μου κλείνει το μάτι. Ήρθες και πάλι για να μου θυμίσεις ποια είμαι, για να γιάνεις την πληγή, να κοιμίσεις την απελπισία.

Ακόμη μια φορά τα καταφέρνεις, πιστή ακόλουθος στο καθήκον που όρισαν οι μοίρες, χαμογελάω με δάκρυα στα μάτια και σ΄ αποχαιρετώ “Καλό ξημέρωμα ψυχή μου. Μου λείπεις πάντα. Θα μου λείπεις μέχρι το τέλος αυτού του κόσμου…”.

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: