- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Αγάπη δίχως έρωτα

Advertisements

Ένας ψίθυρος μ’ άγγιξε ξαφνικά την ώρα που απολάμβανα το απέραντο γαλάζιο. “Πώς γίνεται να υπάρχει αγάπη, όταν ο έρωτας έχει πεθάνει;”.  Σε μια στιγμή πάγωσε η αύρα, το σκοτάδι βάθυνε, το τραγούδι της Σειρήνας κοιμήθηκε στην σιωπή. Τρέμοντας ολάκερη σκέπασα το γυμνό κορμί, σα να ντράπηκε και αυτό τον ψίθυρο και βιαστικά κούρνιασα σε μια γωνιά, μακριά από όλα τα ζωντανά του Ποσειδώνα. Κανένα δεν ήθελα να με δει με δάκρυα στα μάτια, να μυρίσει τον φόβο, να γευτεί την πίκρα, ν΄ αναγνωρίσει την απόγνωσή μου.

Ζευγάρι από έρωτα, από ένωση που είχε οριστεί από τις μοίρες, που είχε ευλογηθεί από κατάρες και ευχές, που είχε σφυρηλατηθεί στον χρόνο και είχε βγει νικητής. Ζευγάρι ζηλευτό, χαρούμενο, που η ευτυχία ήταν συνώνυμο της ένωσής τους. Ζευγάρι… ακόμη και σήμερα είμαστε ζευγάρι, καμιά χαρά όμως δεν ζεσταίνει τις καρδιές μας, καμιά ευτυχία δεν στήνει γιορτή στη ζήση μας. Κρύβουμε τη λύπη κάτω από τα πουκάμισα, για να φανούν καινούργια. Στολίζουμε χαμόγελα που τα χείλη φαρμακώνουν και ξεστομίζουμε λέξεις που τις περισσότερες φορές πληγώνουν ακόμη και τις σιωπές. Και όμως… ακόμη υπάρχει αγάπη…

Το ξέρω, το νιώθω κάθε που η ματιά σου με κοιτάζει με λαχτάρα, όταν βγάζω το ρούχο της καθημερινότητας και γέρνεις προς το μέρος μου για να ξαπλώσω μέσα στην αγκαλιά σου, κάθε που μεσημεριάζει και τρέχεις να ετοιμάσεις αγαπημένο φαγητό να ναρκώσεις το τέρας της πείνας, κάθε που βραδιάζει και αναλογίζεται τι έχεις κάνει, τότε που η ματιά δεν μπορεί να κρυφτεί από τις τύψεις και τις ενοχές, τότε που η Θεία δίκη είναι πιο επιεικής από τη δική σου συνείδηση, τότε που ο έρωτας θέση δεν έχει πια ανάμεσά μας γιατί τον σκότωσες…

Ναι! Χίλιες καταραμένες φορές ΝΑΙ! Υπάρχει αγάπη ακόμη και αν σου ‘χουν σκοτώσει τον έρωτα. Υπάρχει κάτω από τα χάδια που δεν χάσαν την μνήμη τους, ανάμεσα στα δάκρυα που ποτίστηκαν με πίκρα, μέσα στον πόνο που σου κόβει την ανάσα, στη σκέψη που έγινε παράπονο πως ποτέ ξανά δε θ΄ αγαπήσει τόσο απόλυτα.

Ναι το ξέρω, ακόμη σ΄ αγαπάω, πάντα θα σ΄ αγαπάω, ακόμη και αν η ψυχή μου δεν σου ανήκει πια εγώ θα σ΄ αγαπάω. Το κορμί, η σκέψη, τα χάδια, τα φιλιά, οι αναστεναγμοί, οι πόθοι, ακόμη και τα όνειρα συνήθισαν να σ΄ αγαπάνε. Η καρδιά μου δεν μπορεί να σε βγάλει από το μικρό σεντούκι της.

Όχι δολοφονημένε έρωτα της ζωής μου, δεν είσαι συνήθεια, είσαι η ευχή και η κατάρα που τάξαν οι μοίρες στη ζήση μου, είσαι αυτός που επέλεξαν για να με τιμωρήσουν, είσαι αυτός που μου χάρισε το παραμύθι και που στο τέλος έγινε ο Δράκος που με σκότωσε και εγώ η άμοιρη τρελή ακόμη σ΄ αγαπάω. Αν μπορούσα θα τη σκότωνα αυτήν την παράλογη, την αφύσικη αγάπη, θα την θυσίαζα, θα την πετούσα σαν παλιό φθαρμένο ρούχο. Κάποια στιγμή το προσπάθησα. Μάταια. Όταν η αγάπη ποτίζει ακόμη και τον λόγο της ύπαρξής σου, δεν μπορείς να φύγεις.

Τώρα κάνω απλώς πως δεν βλέπω, δεν θυμάμαι. Σήμερα είμαι εδώ, στο πλάι σου, γυναίκα της ζωής σου, ο λόγος που συνεχίζεις ν΄ ανοίγεις τα μάτια κάθε πρωί. Πείθεις τον εαυτό σου πως όλα θα πάνε καλά, πως ακόμη υπάρχει ελπίδα. Εγώ πάντα μ΄ ένα ζεστό χαμόγελο στα χείλη σ΄ ακολουθώ και προσπαθώ να μάθω τα μονοπάτια του δικού σου παραμυθιού. Αυτή τη φορά όμως κανείς μας δεν ξέρει αν το παραμύθι θα έχει το… “Ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα”.

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: