- Μαρία Σταυρίδου - ΓΥΝΑΙΚΑ

Μπροστά… μόνο μπροστά…

Advertisements

Πόσο σκληρός μπορεί να γίνει αυτός που μέχρι πριν μια στιγμή “ψυχή μου” σε αποκαλούσε; Παρατηρείς σιωπηλή τη μεταμόρφωση σ΄ αυτόν που μέχρι χθες ορκιζόταν αιώνια αγάπη. Θυσία στον βωμό του Έρωτα πως την ψυχή του θα δώσει και πριν το πετεινάρι κραυγάσει τρεις φορές, άλλη αγκαλιά καλωσορίζει στην αγκάλη του. Κοιτάζεις μ΄ απορία το χαμόγελο των χειλιών του, ακούς έκπληκτη τα λόγια τα παρόμοια που τάζουν έρωτα παντοτινό σε δυο χαμογελαστά μάτια που ακόμη δε συνάντησαν τη ματαιοδοξία της καρδιάς του.

Στιγμές τρέλας! Δεν ξέρεις αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις, να ευχαριστήσεις θεούς και δαίμονες που βγήκες από το μονοπάτι του ή να καταραστείς αυτήν που τη θέση σου πήρε. Επιλέγω να σταθώ στη γωνιά του δρόμου και να κοιτάξω μπροστά, μπροστά και ας είναι σκοτεινά, μπροστά και ας είναι έρημο το μονοπάτι, μπροστά και ας μην ξέρω που θα με βγάλει.

“Θέλει δύναμη και πείσμα να κοιτάξεις μπροστά” κάποτε ένας γέροντας μου ψιθύρισε πριν χαθεί στην αιωνιότητα. Δεν ξέρω αν έχω δύναμη, σίγουρα έχω πείσμα. Στέκομαι όρθια, σφίγγω το πανωφόρι το φθαρμένο, της ψυχής αποκούμπι και κάνω το πρώτο βήμα. Τα πόδια δεν είναι σταθερά, είναι όμως εκεί. Υπακούν στην εντολή που ένας συνεχής ψίθυρος τους δίνει “Μπροστά… μόνο μπροστά…”. Το δεύτερο βήμα τρέμει και αυτό έντονα, έχεις την αίσθηση πως θα πέσεις, πως θα γκρεμοτσακιστείς και κανείς δεν θα το πάρει είδηση…

Κοιτάζεις γύρω σου την ερημιά και ανατριχιάζεις. Μια θύμηση της ζεστής του αγκαλιάς, σου κόβει την ανάσα. Θα ΄δινες τη μισή σου ζωή να ξανανιώσεις τα χέρια του γύρω από το κορμί σου, την ανάσα της θαλπωρής στο στήθος σου. “Μπροστά… μόνο μπροστά…”.

Συνεχίζεις, τα βήματα πάντα εκεί, αργά, αβέβαια, γεμάτα πόνο. Κάποια στιγμή κουράζεσαι και λαχταράς να σταματήσεις, να σταθείς να πάρεις μια ανάσα. Παρακαλάς για έναν διαβάτη, άγνωστο διαβάτη να ‘ρθει και ας μην είναι εκείνος. Όχι, η ζωή δεν σου κάνει τη χάρη, μόνη και απομονωμένη συνεχίζεις, πρέπει να συνεχίσεις. Η ζωή θέλει αγώνα, θυμήσου.

Και τότε το βλέπεις… ένα μικρό αναμμένο λυχνάρι στο τέλος του δρόμου. Χωρίς να το θέλεις χαμογελάς, ο γέροντας είχε δίκιο “Μπροστά… μόνο μπροστά…”.

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: