- Μαρία Σταυρίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Θα ‘ρθω ξανά…

Advertisements

Πριν φύγεις άφησες το τελευταίο φιλί να κουρνιάσει μέσα στα μαλλιά μου και μετά αγγίζοντας για μια στιγμή την καρδιά μου ψιθύρισες “Θα΄ ρθω ξανά…”.

Σ΄ άφησα να φύγεις, να φύγεις μακριά, να ταξιδέψεις, να βρεις τον λόγο και την αιτία αυτής της αγωνίας που σ΄ ανάγκαζε να σεργιανάς τον ορίζοντα και η καρδιά σου να βαραίνει. Καπετάνιος σε γκαζάδικο, με φορτίο βαρύ και ασήκωτο, με βάσανα και πληγές. Κοντέινερ θεόρατα οι πόλεμοι και οι απώλειές τους, που χαρίσαν στο σμαραγδί βλέμμα σου τη σκληρότητα, που τελικά κατάφερα να λατρέψω, να κάνω κτήμα μου.

Έμεινα πίσω να λαχταράω για ένα σύντομο μήνυμα, για μια ανάσα κλεμμένη, για ένα χαμόγελο πνιγμένο από βότκα και καφέ μέσα από το σήμα ενός δυσλειτουργικού τηλεφώνου. Κλεισμένη στη κάμαρη που κάποτε γλένταγαν πόθοι ηδονής και γέλια αγάπης, κραυγές λαχτάρας και ύμνοι λατρείας, τώρα σιωπή και παγωμάρα. Ένα παλιό ελληνικό τραγούδι να γεμίζει τον χώρο με αναμνήσεις και οι στίχοι να ματώνουν ξανά και ξανά τα σεντόνια.

Εκείνη η υπόσχεση η τελευταία, συνεχίζει να σφίγγει τη ψυχή μου, να ρουφάει την ανάσα, να ρυθμίζει ακόμη και τον χτύπο της καρδιάς. “Θα΄ ρθω ξανά…”. Ποια χαρά, ποια ελπίδα να γεμίσει τη ζωή μου, όταν όλα έχουν να κάνουν μ΄ αυτήν την υπόσχεση; Ο τρόπος που κοιμάμαι αγκαλιάζοντας πάντα το μαξιλάρι δίπλα μου για κορμί σου, ο τρόπος που τρώω μαγειρεύοντας μονίμως αυτά που λαχταρούσες, ο τρόπος που περπατάω ακολουθώντας πάντα τις αγαπημένες σου διαδρομές, ο τρόπος που ζω πάντα και μόνο γύρω από αυτές τις μικρές λέξεις που κατάφεραν να μ΄ αιχμαλωτίσουν στην πιο σκληρή, στην πιο άκαρδη φυλακή. “Θα΄ ρθω ξανά…”.

Και τα χρόνια μ΄ αποχαιρετούν αδιαφορώντας για την ζωή που έπαψα να ζω, για τα όνειρα που έπαψα να πιστεύω, για την αγάπη που ακόμη λαχταρώ. Κάθισα απέναντι από το θολό είδωλο στο κάτοπτρο να χτενίσω τα γκρίζα μου μαλλιά. Μια γλυκιά ανατριχίλα μ΄ ανάγκασε να σταθώ στο παραθύρι. Δεν ξέρω γιατί… αδιάφορα κοιτάζω στον δρόμο, εκεί στη γωνιά δίπλα από τα γιασεμιά, εκεί που με πρωτοφίλησες. Δυο μάτια καταπράσινα κοιτάζουν ψηλά, κοιτάζουν κουρασμένα, μα χαμογελαστά.

Ξαφνικά όλη η πλάση φόρεσε τα γιορτινά και από κάπου μακριά το αγαπημένο μας τραγούδι “Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ…”. Δεν ξέρω πώς στάθηκα μπροστά σου, άγγιξες και πάλι τα μαλλιά και μ΄ ένα χαμόγελο ταμένο στην αγάπη φώναξες δυνατά “Ήρθα ξανά!”…

 

Μαρία Σταυρίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: