Advertisements

Έκλεινα τα 16, όταν ο πατέρας μου μετά από πολλούς εκβιασμούς και γκρίνια, μου πήρε τελικά εκείνο το δερμάτινο μπουφάν. Το “πέτσινο” όπως έλεγε…

Εκείνη η δεκαετία το επέβαλε με τον τρόπο της. Η χαρά μου απερίγραπτη και φυσικά μια μαγκιά να με διακατέχει! Η μόνη στιγμή που το αποχωρIζόμουν, ήταν το καλοκαίρι, που και πάλι το κουβαλούσα μαζί μου όπου πηγαίναμε…

Τα χρόνια δεν άργησαν να περάσουν και η ζωή είχε αλλάξει. Ο πατέρας είχε “φύγει” και εγώ εργαζόμουν σκληρά για την επιβίωση. Με κοστούμι! Θεέ μου, αυτό ήταν το χειρότερο!
Και δεν άργησε εκείνο το ταξίδι που τόσο ήθελα να αποφύγω. Δεν είμαι εγώ με τα ταγέρ και τα τακούνια… Άνοιξα την ντουλάπα μου και έψαχνα να δω τι θα πάρω μαζί μου και κάπου εκεί, στις λυγισμένες κρεμάστρες, το “πέτσινο” με κοιτούσε! Είχα χρόνια να το φορέσω, μια επιθυμία τρελή να γίνει ένα πάλι με το σώμα μου και η απορία αν χωράω, σε δευτερόλεπτα με έκανα να το έχω πάνω μου! Χωρούσα! Ναι! Χωρούσα! Είχε ξεθωριάσει και οι ραφές είχαν ανοίξει, δεν με ένοιαζε όμως. “Θα το φορέσω στο ταξίδι” σκέφτηκα. Και το έκανα. Δεν είχα αλλάξει πολύ εμφανισιακά με τα χρόνια…
Φτάνοντας στο ξενοδοχείο, δεν υπολόγισα ότι θα με περιμένουν και ότι η αμφίεση μου δεν ήταν η “σωστή”. Το μόνο “σωστό”, ήταν η φωνή που φώναξε το όνομα μου… Πάγωσε το αίμα στις 72 φλέβες μου. Δεν γίνεται! Δεν είναι αυτός! Ήταν αυτός, ο ένας, αυτός που μαζί με το μπουφάν είχε ξεθωριάσει (;). Γύρισα το βλέμμα μου και σήκωσα το κεφάλι μου να τον δω.
-Πώς είσαι;
-Αν είναι δυνατόν να βρεθούμε τόσα χρόνια μετά. Και πού; Στην Ιταλία!
-Από το μπουφάν σε γνώρισα και τα μαλλιά! Δεν έχεις αλλάξει…
Και όμως, είχα αλλάξει τελικά. Μεταμορφώθηκα σε έναν μοναχικό άνθρωπο μετά που με άφησες χωρίς εξήγηση, εκείνο το μεσημέρι που μου είπες “θέλω διαζύγιο, γιατί δεν μπορώ άλλο!”, κατηγορώντας με για χιλιάδες πράγματα…
Θυμήθηκα ότι έβρεχε και περπατώντας είχα χωθεί στο μπουφάν και η βροχή έπαιζε μουσική πάνω του μαζί με τα δάκρυα μου. Θυμήθηκα γιατί το είχα αφήσει στη ντουλάπα, γιατί την θέση του την είχε πάρει το παλτό, τα ταγιέρ… Κουβαλούσε όλο τον έρωτα που ζήσαμε, είχε πάνω του το άρωμά σου, τα χέρια σου, τα κλειδιά σου στις τσέπες του… Είχε αναμνήσεις από ταξίδια και φθορά από τα πολλά που πέρασε μαζί μου. Είχε ακούσει την καρδιά μου να χτυπά από χαρά, αλλά και λύπη. Εσύ με έκανες να κλείσω μια εποχή ολόκληρη στη ντουλάπα. Ήξερα ότι μπορούσα να μηδενίσω το μυαλό, όχι την καρδιά…
Απόψε το πέτσινό μου και εγώ, καταλάβαμε την αξία της αγάπης. Από χέρι λατρεμένο ήρθε και από χέρι λατρευτό θα κρυφτεί πάλι! Όσα κουβαλάς μέσα σου έχουν χρώμα, ψυχή, φωνή… Μόνο εσύ τα ξέρεις! Ζήσε τα πάντα και κράτα τα σαν το πέτσινο… σαν μάθημα!
Κατερίνα Ηλέκτρα (Κ.Η.🖤)

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.