Άραγε τι γεύση έχει η προδοσία; Έχει μυρωδιά; Μήπως έχει και άγγιγμα;

Μπορείς να ΄χεις για πάντα τ΄ όνειρο κλεισμένο στην καρδιά, δεν μπορείς όμως να το φυλακίσεις στο κελί της καθημερινότητάς σου. Όταν κουραστεί, θα φύγει, θα ψάξει γι΄ άλλες αγκαλιές, πιο πρόθυμες, πιο προσιτές και ίσως τελικά έτσι πρέπει να γίνει…

Ποιος αιχμάλωτος είναι ευτυχισμένος σ΄ αυτόν τον κόσμο; Κανείς!

Κοίταξα το κουτί των αναμνήσεως και αναρωτήθηκα τι έπρεπε να κάνω. Αν το πετάξω, θα πετάξω τα μυστικά της ψυχής σου και της δικής μου. Αν το κρατήσω, δηλητήριο που θα στάζει κάθε μέρα αργά, αρρωστημένα, θα ποτίζει κάθε κύτταρο της ύπαρξής μου, μέχρι το Δρεπάνι να κόψει το νήμα αυτής της άχαρης ζωής. Κάποιοι θα πουν, ανόητες σκέψεις… Έχουν δίκιο, είναι “ανόητο” να θέλεις να σεβαστείς ότι μοιράστηκες με μια άλλη ψυχή. Ανόητη λοιπόν εγώ, προτιμώ το δηλητήριο.

Δεν θυμάμαι τη γεύση των φιλιών σου, θυμάμαι τον πόνο που αισθάνθηκε πρώτα το μυαλό, όταν άρχισε να μουδιάζει, σαν άρρωστη γριά παραδομένη στα γεράματα της σάρκας. Μετά ο πόνος κατέκτησε την καρδιά. Τρόμαξα! Πόσο έντονα μπορεί αυτό το κορμί να πονέσει δίχως καμιά ορατή πληγή, δίχως κανένα δυνατό χτύπημα, είναι ν΄ απορείς…

Έπειτα ήρθαν οι μυρωδιές. Δεν μπορούσα πια ν΄ αναγνωρίσω τον Έρωτα, μονάχα το τέρας εκείνης της αφύσικης ζήλειας που θυμίζει πτώμα φρέσκο, πλημμυρισμένο αίμα. Αίμα ιδρώτα και χώμα, πάνω σε κορμί πολεμιστή που έπεσε για την τιμή της πατρίδας. Τι ειρωνεία Θεέ μου! Καμιά τιμή στην πράξη που μου χάρισες!

Στο τέλος ήρθε το άγγιγμα. Το χάδι αγγέλου, από χρόνια θαμμένο στην κοιλάδα του θανάτου. Γυμνός σκελετός παραμορφωμένος. Εικόνα απόλυτης παραφροσύνης και όμως… τον καλωσόρισα, ήταν δώρο και αυτός από σένα, από την ανάγκη σου να κρυφτείς. Εύχομαι ν΄ απέκτησες ότι σου αξίζει μάτια μου.

Όχι, δεν θα είμαστε για πάντα μαζί, ακόμη και να το ήθελα δεν θα μπορούσαμε, οι ζωντανοί δεν βαδίζουν στην κοιλάδα του θανάτου με νεκρούς πολεμιστές. Απόψε το βράδυ είμαι καλεσμένη. Πριν βγει στο σεργιάνι ο Μαύρος Άρχοντας, τα τύμπανα του πολέμου θα χτυπήσουν για μένα, άκου τα, θα είναι το τραγούδι του αποχωρισμού μας…

Μαρία Σταυρίδου

Advertisements

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.