- Άνδρεα Αρβανιτίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Το καλό πάντα νικάει, ακόμα κι αν νιώθεις ότι είναι αργά…

Μάγισσες άρχισαν να ετοιμάζουν τα ξόρκια τους, την ώρα που η πανσέληνος έκανε την εμφάνισή της. Τα ξωτικά ξεκίνησαν έναν τρελό χορό γύρω από την στρόγγυλη όψη του φεγγαριού. Νεράιδες περιπλανώμενες, χόρευαν στον σκοτεινό ουρανό με μοναδικό φως την λάμψη του ολόγιομου φεγγαριού. Σκοτάδι και όλα τα πλάσματα της γης ένιωθαν τα συναισθήματα ακόμα πιο έντονα, μια τέτοια μέρα που τα αστέρια είχαν χαθεί, που η χρυσόσκονη ήταν κάπου καλά κρυμμένη.

Εκεί στον βράχο την είδα να κάθεται, ήταν όμορφη με δάκρυα στα μάτια, μια πανέμορφη πριγκίπισσα. Θλιμμένη που δεν μπορούσε να μετρήσει τα αστέρια. Χάθηκαν στην άβυσσο, μαζί με αυτά και η αγάπη της, ο πρίγκηπας της καρδιάς της.

Κάθε που της έλειπε, ερχόταν σε αυτόν τον βράχο και κοίταζε τα αστέρια και έτσι ένιωθε κοντά του. Σήμερα όμως πώς να παρηγορήσει την καρδιά της, που η πανσέληνος καίει το πρόσωπο της; Που ο αγαπημένος της έφυγε μακριά, για κόσμους άγνωστους και πολέμους εξουσίας;

Ξάφνου εκεί κοντά ήρθαν οι νεράιδες, με τον χορό τους θέλησαν να δώσουν χαρά στην θλιμμένη πριγκίπισσα, τα δάκρυα της σκούπισαν με τα μικροσκοπικά χεράκια τους. Πυγολαμπίδες έκαναν την εμφάνισή τους, μαζί στο χορό να μπουν, να φωτίσουν και να δώσουν χαρά σε αυτή την θλιμμένη, μα και παράλληλα μαγική βραδιά.

Στο βάθος του δάσους όμως παραμόνευε η κακιά μάγισσα, ήθελε με τα ξόρκια της να χαλάσει την γιορτή, να κάνει κακό στην πριγκίπισσα, για να χαθεί η ομορφιά της. Να σβήσει το φως του φεγγαριού, να χάσει το μονοπάτι της επιστροφής ο γενναίος πρίγκηπας. Να στείλει δράκους στο διάβα του, να τον κρατήσουν μακριά, μέχρι η αγαπημένη του να χαθεί μέσα στο σκοτάδι.

Όσο κι αν προσπαθούσε να κάνει το κακό, τόσο πιο πολύ γυρνούσε πίσω στην ίδια. Μόνη της μέσα στο δάσος, δεν είχε κανέναν να βοηθήσει. Όλα τα πλάσματα της γης διπλά στο καλό πήγαν, δίπλα στην καρδιά που ξέρει να αγαπά, δίπλα στην πριγκίπισσα που ακόμα και στα σκοτάδια ξέρει να χαμογελάει. Το μόνο που κατάφερε να κάνει η κακιά μάγισσα, ήταν να χαθεί η ίδια στο δικό της σκοτάδι, γιατί ότι κακό σκέφτεσαι σε εσένα το στρέφεις.

Έτσι χάθηκε πιο βαθιά στα έγκατα της γης και το φεγγάρι φωτίστηκε ακόμα πιο πολύ. Έδωσε λάμψη στις καρδιές που αγαπούν, τα μονοπάτια φωτίστηκαν και έτσι, πρίγκηπας και πριγκίπισσα βρέθηκαν κάτω από την πανσέληνο να δίνουν το πιο γλυκό φιλί, το φιλί της αιώνιας αγάπης.

Γιατί το καλό πάντα νικάει, ακόμα κι αν νιώθεις ότι είναι αργά…

 

Της Άνδρεα Αρβανιτίδου

https://andrea-andriana.blogspot.com/?m=1

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: